Vandaag loop ik over de dijken door de wondere witte wereld. De sneeuw knarst bij elke stap vertrouwd onder mijn laarzen. Een zwarte roofvogel vliegt laag boven het ijs van de uiterwaarden, contrast in het smetteloze landschap. Sun is shining, life is smiling. De wereld is mooi en ik denk aan gisteravond, een avond met een belofte.

De weerwaarschuwingen negerend, ga ik met de trein op weg naar Utrecht. Zo leuk was het geweest op de eerste date dat ik dat er wel voor over heb. Een aantrekkelijke man, rustig, prettig en met gevoel. Ik voelde me meteen op mijn gemak hoewel er ook de nodige gereserveerdheid was. Maar ach, dat mag bij een eerste date. Mijn hart staat al een heel klein stukje open.

Op de ‘kiss and ride’ wacht ik op hem, klappertandend van de kou. Al snel pikt hij me op en lopen we de stad in, een ansichtkaart van vroeger met de al die vers gevallen sneeuw. Romantische achtergrond voor een mooie avond. Wat later zitten we gezellig in een Italiaans restaurantje. Hij vertelt, ik luister. Ik vraag hen naar zijn leven, zijn liefdes, over alles waar ik benieuwd naar ben. En hij vertelt en ik luister. Af en toe probeer ik ook wat te vertellen maar hij vraagt niks, reageert er niet echt op of herkent wat ik vertel en vertelt weer over zijn eigen leven. En ik luister en hij vertelt.

‘Gezellig’, zegt hij.

‘Ja, dat vind ik ook’, zeg ik maar ergens begint het te knagen. Zachtjes, niet opvallend nog maar toch te knagen.

Na het eten lopen we hand in hand langs de grachten van de stad. Voorzichtig, om niet uit te glijden op de spekgladde kinderkopjes. Af toe stoppen we om te kijken naar de blauwverlichte bruggen. Een dromerige wereld. Ik draai me naar hem toe. Hij lacht, lijkt naderbij te komen. Een mooie mond.

‘Even roken’, zegt hij terwijl hij in zijn zak zoekt naar een sigaret. ‘Heb je vuur?’ Het knagen gaat verder.

‘Laten we nog even wat drinken bij ‘Oud Daen’’, zeg ik. ‘Daar is het altijd zo gezellig.’

‘Ja leuk, is goed.’

In het hoekje van het café is nog een tafel vrij. De kaars verlicht zacht de statige ruimte. Over de tafel lachen zijn ogen mij vriendelijk toe. Hij pakt voorzichtig mijn hand. Misschien toch….?

‘Ik moet je wat vertellen’, zegt hij. ‘Want ik wil dat je dat weet. De vriendin waarmee ik een aantal jaren samen ben geweest is over uit Zuid Amerka.’

‘O’, zeg ik. Want wat moet je zeggen? Het knagen wordt erger.

‘In oktober heb ik een rationele beslissing genomen over onze relatie en het uitgemaakt. Want zij kan niet hier komen wonen en ik niet daar….je snapt vanwege onze kinderen. Ze is in Utrecht vandaag. Schrik je daarvan?’

Ik kijk in zijn ogen die mij aan blijven kijken. Schrikken? Ik weet het niet. Een rationele beslissing dat kan ik begrijpen, denk ik. Maar je echt emotioneel los maken van iemand waar je heel veel van houdt, is iets heel anders.

‘Ok’, zeg ik neutraal. ‘En nu? Nu komt ze je opzoeken?

‘Nee. Je begrijpt zo’n relatie had niet zolang stand kunnen houden als je niet enorm veel om elkaar geeft. Ik kan het aan om haar te zien. Te heftig !’

Het knagen aan mijn hart wordt plotseling oorverdovend.

‘Ik denk dat ik de trein zo eens terug neem. Het is al laat’, zeg ik. ‘Vanwege de slechte weersomstandigheden neem ik liever geen risico.’

‘Is goed. Had ik al gezegd dat ik je een mooie vrouw vindt Julia? Slim, mooi , lief en ik kan met je lachen. Maar ik weet niet hoe het komt maar ik ben niet verliefd op je. Ik weet niet of een relatie erin zit.’

Ik slik. ‘ En is dat belangrijk voor je? Dat je meteen verliefd bent?’

‘Nou ja, eigenlijk wel. Twee jaar geleden werd ik echt als door de bliksem getroffen door een vrouw.’

Ik sta op, wil weg, nu meteen. Verberg mijn gevoelens achter mijn glimlach.

We lopen hand in hand terug naar het station. Een warme hand voel ik in mijn hand. Een hand zonder contact. In de war sta ik op het perron. De nasale stem van de omroepster klinkt verveeld uit de boxen. ‘Wegens de slechte weersomstandigheden is er beperkt treinverkeer tussen Zwolle en Utrecht mogelijk.’ Als hij nu maar wel komt die trein.

Hij rookt, lacht en ik maak op goed geluk een grap. Zijn lichaam weggedraaid van het mijne. Dan is de trein er. Opgelucht zeg ik gedag. Een vluchtige kus op mijn wang. ‘Zal ik maandag bij je langs komen in Zwolle?’

‘Langskomen? Hoezo?’ Ik weet het niet’, stamel ik. ‘Wil er over nadenken. Is dat goed?’

‘Ja, dat is goed.’

‘Een nachtje er over slapen’, zei mijn moeder altijd. ‘Dat is beter.’ Verdrietig draai ik in mijn dekbed en bedenk wat ik zal doen. Doorgaan? Het nog een kans geven? Ben ik misschien te snel geraakt en trek ik daarom zelf terug? Of is de muur die ik voel tussen ons er gewoon omdat zijn hart niet echt beschikbaar is? Mijn eigen hart voel ik wel. Een beetje zwaar, een beetje kwetsbaar.

Vanmorgen heb ik hem gemaild. Het is beter dat je niet naar Zwolle komt maandag. Het spijt me.

Even later sms’t mijn vriendin: ‘We gaan dansen vanavond. Ga je mee?’

Dansen! Net als vroeger op de balletschool. Dansen om mijn lijf te voelen. Opgaan in het ritme van de bas en de muziek. Vanavond. Heerlijk. Maar eerst trek ik mijn laarzen aan en ga lopen. Lopen om mijn hoofd en hart weer licht te maken. Langs de dijken aan de IJssel.