Toen ik de titel kinderwens deze week tussen de blogs tegen kwam, dacht ik dat ze per ongeluk mijn blog met dezelfde titel nog een keer geplaatst hadden. Maar, dit was niet zo. Het was een blog van Parlante met een heel andere teneur dan die van mij en nadat ik het helemaal gelezen had, was ik flabbergasted. Zo, dat ik er per blog op wilde reageren.
De vraag was alleen hoe. Het moet geen discussie worden. Ieder zijn mening, ieder zijn gevoel. En dat is dan ook meteen mijn punt. Ik vond het zo’n rationele benadering van een kwetsbaar onderwerp (maar het kwam me voor dat het wel met veel woede was geschreven). Mijn reactie kwam in de buurt van hevig verontwaardigd. Het is nu net alsof ik de schrijver voor me zie die in zijn vuistje lacht en zegt: “Kijk eens wat ik allemaal losmaak bij anderen.” Dat wil ik liever niet. Maar ja.
In de eerste alinea van je blog vertel je dat toen je relatie ten einde liep, zij begon over kinderen en dat jij nee hebt gezegd. Rot. Rot voor jullie, rot voor jou en rot voor haar. Niet meer en niet minder. Een persoonlijke situatie met individuele beweegredenen, over kwetsbare zaken. Dat je daarna de hele wereld de les gaat lezen, terecht gaat wijzen, of en wanneer men zich een kinderwens mag/kan permitteren… vind ik gewoon ernstig en ethisch niet verantwoord.
Kinderwens is zo oud als de nacht, het is er in de natuur en het was er al voordat het woord bestond, voordat er huwelijken waren, oorlogen en scheidingen. Kinderwens heeft met dat alles niets te maken. Het houdt geen rekening met spoken en beren op de weg. Het is een sponsachtig verlangen in hart en ziel waarin het kind zich mag nestelen. Misschien hoort het wel domweg bij het biologische totaalpakketje voor het in stand houden van de soort.
Als die wens om wat voor een reden niet in vervulling gaat… dan is dat een persoonlijk verlies en je zegt dan niet tegen die persoon alles wat jij in je blog schrijft: ‘Wat zit daar achter? (Goeie vraag, maar dan de veronderstellingen, die volgen, foei, foei, foei!!! ;-| Je zegt zulk soort dingen bijvoorbeeld ook niet tegen een weduwe, die treurt om haar verloren echtgenoot.
Er zijn ook mensen, mannen zowel als vrouwen, die er niet naar verlangen om kinderen te krijgen. Die worden gek van de omgeving die van ze verwachten, dat ze het wel willen. Dat is een ander verhaal. Soms begrijpen we elkaar niet.
