Ken je dat gevoel, dat je iets anders wilt, maar je weet niet precies wat? Dat heb ik nou ook wel eens. Zo heb ik laatst gesolliciteerd op een baan die me het gevoel gaf dat ik daarmee een heel andere weg in kon slaan. Een nieuw begin, een nieuwe kans.

En toen werd ik gebeld, mijn sollicitatie was met veel enthousiasme ontvangen. Er volgde een leuk gesprek, waarin ik kon vertellen en vragen. Aan het einde van het gesprek werd me verteld dat men nog steeds erg enthousiast over me was. Dus ik was door naar de “volgende ronde”. Ik kreeg alle informatie via de mail toegestuurd. Ik las het nog eens na, liet het gesprek nog eens de revue passeren en bedacht me wat dit allemaal zou betekenen… En dat was me teveel. Het zou zo totaal anders zijn, dat ik daadwerkelijk ook een totaal ander leven zou gaan leiden. Om jullie een idee te geven: niet alleen omdat er andere werktijden aan verbonden waren, maar ook omdat het betekende dat ik een half jaar naar het buitenland zou vertrekken. En opeens bedacht ik me dat ik dit helemaal niet wil. Ik wil niet alles achter me laten wat ik nu heb, ik wil niet compleet opnieuw beginnen. Dit zou voelen als een vlucht en ik heb helemaal geen reden om weg te vluchten.

Ik wil nog steeds iets anders, maar dit wil ik niet. Dus ik heb vriendelijk bedankt voor de interesse maar aangegeven dat ik hier toch niet verder meer ga.

Wat wel heel leuk was, en best een kick gaf, was om zoveel enthousiasme over me heen te krijgen na een impulsieve actie!