Ja, op de blaren zitten, natuurlijk ben ik daar bang voor. Want die komen heus op een dag en met dat besef wordt iets eigenlijk al niks meer. Kansloos. Want gevoelens worden begrensd. Krijgen geen ruimte. Dus doven ze. Goed beschermingsmechanisme.

Teveel blaren gehad de afgelopen jaren. De plekken zijn dus nog kwetsbaar waar ze eens zaten. Met alle macht dus proberen te voorkomen dat er weer nieuwe komen.

Lees verder!

 

Al dagen gaat het hier over oneerlijke profielen, onbeschofte types, vrouwen affakkelen(weer een woord geleerd), geen succes hebben op de markt; kortom over frustraties.

Lees verder!

We zitten al een tijd tegenover elkaar in de schaars verlichte ruimte. Kop kruidenthee binnen handbereik.

Hij kijkt me aandachtig aan. Zijn lange, tanige lijf is gestoken in sportieve kleding en dito schoenen. De sfeer is goed. Ik voel me prettig bij hem. Ons gesprek kabbelt wat voort. Het is niet heel opwindend, maar ook zeker niet saai.

We kennen elkaar nu een week of 6. We hebben iets opgebouwd samen.

Lees verder!

 

Aangezien die ene ware zich gewoon niet aandient doe ik het in de tussentijd maar op een andere manier.

Liefde ervaren bedoel ik. Jaja, dat andere ook maar dat is geen nieuws.

Lees verder!

Ze is er niet meer; de liefste, oudste single die ik kende. Overleden na een kort ziekbed zoals dat dan heet. Mijn oma. Ze werd 94 jaar, een respectabele leeftijd. Maar toch….haar lichaam was weliswaar op, haar geest nog volstrekt helder.

Ik heb nog een dag naast haar gezeten en gepraat.

Lees verder!

 

Ik werk even niet. Eigenlijk liggen mijn betaalde werkzaamheden stil sinds mijn dagtripje naar Hawaï.

Lees verder!

Het was Internationale Vrouwendag afgelopen donderdag maar daar heb ik weinig van gemerkt. Ik zat namelijk op Hawaï.

Om precies te zijn; ik lag op Hawaï.

Lees verder!

Vorige week ging ik last-minute naar de voorstelling van ‘Van der Laan en Woe’. Ik wist eerlijk gezegd van te voren niet wie dat waren maar dat mocht de pret niet drukken. Mijn vriendin en ik zaten letterlijk op de allerlaatste twee stoelen die nog beschikbaar waren op de bovenste rij. We waren er gekomen door over de stoelen heen te klimmen. We hadden al gelachen voor van der Laan en Woe ook maar een woord hadden gezegd.

Normaal gesproken word ik tijdens onze uitjes naar de film of theater altijd voorzien van droplollies of suikervrije snoepjes door deze vriendin. Dit keer werd dat genoegen ernstig belemmerd. Er zaten nu zo’n 10 mensen tussen ons in.

Lees verder!

 

Moet ik me nu vereerd voelen dat mijn laatste blog mijn best gelezen ooit is? Eerder schreef ik er al eentje over dat ‘size’ wel degelijk ‘matters’; ook die werd gretig verslonden. Alhoewel, er wel wat kritische kanttekeningen geplaatst werden. Men vroeg zich bijvoorbeeld af of dit wel kon op een site voor hoogopgeleiden. Nou, het goede nieuws is: het kan, want mijn blogs zijn niet verwijderd noch door de redactie gecensureerd en ze worden ook nog veel gelezen.

Hoogopgeleiden zijn dus eigenlijk net gewone mensen; gefascineerd door seks.

Lees verder!

 

Een blind date in deze setting is eigenlijk doodeng realiseer ik me als ik de parkeerplaats op rij met hevige hartkloppingen . Hoe heb ik dit nou weer verzonnen?

Lees verder!

 

Wat een uitvinding. We geven de mannen een sleuteltje en de vrouwen een slotje. En dan past niet ieder sleuteltje op elk slotje, maar soms is er wel een match. Dan kan de vrouw ‘unlockt’ worden. Wat een goede ijsbreker zeg. Vervolgens een hartje vasthouden en samen lachend op de foto en kans maken op de hoofdprijs. Ik had niet geluisterd naar het meisje bij de kassa wat die prijs precies inhield.

Zo kwam het dat ik droomde van een auto die verstopt stond achter de grote, opgeblazen, rode lippen met ‘kiss’ in gouden letters erop. Die lippen waren dan weer gepositioneerd achter de Dj. Er was over nagedacht.

Op zoek dus naar een man die zijn sleuteltje wel even in mijn slotje mocht proberen.

Lees verder!

 

Soms heb ik gewoon een beetje last van mijn eigen stelligheid. Beweerde ik bijvoorbeeld in mijn vorige, ietwat opstandige, blog dat ik de woorden altijd binnen het kwartier op het scherm heb staan, zit ik nu natuurlijk al een uur naar een leeg Wordbestand te staren.

Het is niet dat ik niks meer te vertellen heb.

Lees verder!

Moet ik nu ineens ontmaskerd worden?? Mag ik niet meer ongezien en ongekend doen wat ik nou al bijna twee jaar zo heerlijk doe; zo eens per week even wat van me af bloggen?

Dit moet kort gesloten worden met Willem. Hoe heet ie ook alweer in het echt? Ik scrol door mijn adresboek. Gevonden!

Lees verder!

Een snijdende wind doet mijn ogen tranen maar ik vind het lekker. Fris. Opluchtend. Heerlijk contrast met de vieze verwarmingswarmte waar ik de hele dag in zat.

Ik ben op weg naar iets. Ik weet niet precies wat. We zullen zien. Is het een derde date? Is het een domme actie? Of ga ik gewoon even koffie drinken met een bekende? Ik weet het niet. De hemel is kraakhelder. Een half maantje schijnt mooi. Sterren zijn zelfs in het stadslicht goed te zien.

Ik verbind me voor een paar uur met al mijn vezels met een man.

Lees verder!

“Vergeef ons onze schulden etc..” terwijl deze stichtelijke woorden door de kapel schallen dwalen mijn gedachten constant af naar de meest zondige dingen die ik maar kan bedenken.

Ik zit op schoot bij die ene knappe donkere, hij heeft zijn habijt een beetje opzij geschoven, ik mijn panty onder mijn rokje naar beneden geschoven en in de wierookdamp bedrijven we, onder toeziend oog van Maria met de kleine Jezus op schoot, daar op de kerkbank de liefde.

Of in het biechthokje vertel ik hem dat ik een heel zondig meisje ben. Hij luistert vol belangstelling.

Lees verder!

Is niet waar hoor. Nou ja, natuurlijk wel; ik hou nog wel van meer dan twee mannen. Mijn zoon, mijn vader en mijn broer. Dat zijn er al drie. Misschien nog een platonische vriend erbij. Zou ik ook van mijn lover houden? Laten we het op 5 belangrijke mannen houden in mijn leven.

Wat is nou eigenlijk houden van? Ik heb voor mezelf een soort criterium dat wellicht heel kinderachtig overkomt. Maar het is wel wat voor mij telt. Namelijk of ik het echt erg zou vinden als degene dood zou gaan of uit mijn leven zou verdwijnen.

Vandaag smste een ex mij dat hij nu gelooft in het verhaal dat zo gezellig uiteengezet wordt in ‘Ik hou van twee mannen’. Een boek over polyamorie.

Lees verder!

Mijn dochter vroeg of ze mijn oude tas mocht gebruiken, voor ik antwoord had gegeven had ze de inhoud al op tafel uitgestort.

Ik zag naast vele bioscoopkaartjes ook nog drie aangebroken, verfrommelde pakjes Tempo, wat tampons waar ’t plastic omhulsel al half af was, een pakje Sportlife(inmiddels niet meer mijn merk), een verkruimelde Sultana, een paar kleverige Fishermanfriends, twee pennen zonder vulling, een onderbroekje van mijn zoon maat 104(hoe schattig), een Labello met zand eraan, een strip paracetamol die al over de datum was en nog wat van zulke basics die ik elke dag maar weer mee zeul voor ’t geval dat…

De echt belangrijke dingen zitten natuurlijk allang weer in mijn nieuwe tas. Met daarbij al bovenstaande zaken maar dan verser, schoner of groter(mijn eigen reserve slipje).

Lees verder!

Hand in hand liepen we van Bergen naar Egmond over het strand. We spraken niet veel. Ik liep naast de man van mijn leven die als verrassing een huisje in de duinen had geregeld. Het was november en echt herfstweer.

In Egmond aten we warme soep voor we aan de terugtocht begonnen door de duinen. Het begon te schemeren. Opeens stond hij stil en pakte me vast midden op het pad.

Lees verder!

 

Ineens heeft iedereen op de drempel van 2012 zomaar verkering. Das best even slikken als je zelf je status nog immer als ‘single’ zou bestempelen.

Lees verder!

Spoedeisende hulp

Je bent single en dan voel je je ineens niet goed. Paniek. Angst. Tranen.

Lees verder!

De westerstorm raast rond de veerboot. In mijn hoofd is het ook onrustig. Ik ben op weg naar mijn favoriete Waddeneiland. Door het raam zie ik hoe de wind mijn kinderen en die van mijn broer bijna van het voordek afblaast. Ik praat met mijn schoonzus maar ondertussen dwalen mijn gedachten af.

Vroeger zeiden mijn broer en ik steevast na elke vakantie op het eiland dat we er later gingen wonen. Het leek ons de ultieme plek om te leven. Nu is het later en we wonen allebei in het westen in een grote stad.

’s Avonds in bed fantaseer ik.

Lees verder!

Een groter contrast dan tussen de rommelige nederzetting op het Beursplein die doorgaat voor Occupy en de overvolle, doch immer keurige, Bijenkorf op de zaterdag voor Sinterklaas is bijna niet denkbaar.

Het lijkt ook zo in tegenspraak te zijn; protest tegen de consumptiemaatschappij naast dat gebouw wat symbool staat voor alles wat te maken heeft met consumptie . De entree van het luxe warenhuis heeft dit jaar een metamorfose ondergaan met als gevolg dat de Japanse toeristen nu ook buiten Japan ‘Louis Vuitton’ tassen kunnen aanschaffen, dat vind ik persoonlijk wel een enorme vooruitgang.

Lees verder!

 

Willem gaat blogs schrijven met als inspiratie de blogs van anderen. Willem is een ervaren dater. Ik kan het weten want ik ken hem een beetje. Ooit hadden we namelijk een date. Eentje in de categorie: ‘gezellig, maar we laten het hier bij’.

Lees verder!

Ik kwam ten eerste  heel laat aan. De gasten waren al te ver heen om zich nog te gedragen als de normale mensen die ze eigenlijk willen zijn. Dus ik viel midden in gesprekken tussen getrouwde mannen met de vrouwen van andere getrouwde mannen. Die gingen over datgene waar iedereen het liefst over praat maar dat meestal niet doet zonder overmatig alcoholgebruik.

Lees verder!

Ik gaf me helemaal over en liet alles los. Heel fijne zulke momenten en ook broodnodig in stressvolle tijden.
Ik ontspande ongeveer al mijn spieren zo ook die van mijn bekkenbodem.
En toen gebeurde het; er ontsnapte lucht. Hij begon te lachen. Heel hard. En meteen was de sfeer veranderd. De lust die er was verdween terstond, door een klein beetje gas.
Ik schaamde me en kroop weg onder het dekbed en hij ging op zijn eigen helft liggen. We praatten er een beetje over. Hij maakte een paar grappen. Ik kon er, weliswaar als een boer met kiespijn, om lachen.

Een poosje later, liet hij heel bewust een wind. Dit had ik nou nog niet meegemaakt bij een eerste keer in 1 bed met een man. Vervolgens kwam er een heel salvo. En een lol dat hij had.

Het voelde heel bevrijdend. Waar je normaal toch zo’n half jaar of misschien langer over doet dat kon nu al de eerste avond. En het was nog best grappig ook.

Toch voelde ik me er na afloop niet echt sexy door.

Dus checkte ik bij mijn vriendinnen of ze hier ook wel last van hebben. Dat je juist in het heetst van de strijd en juist in opperste opwinding iets laat wapperen.
Score; van de drie vriendinnen zeiden er twee ja. Nummer drie zei: “dat heb ik nooit maar a. heb ik te weinig seks en b. laat ik te weinig winden”.

Klein internetonderzoek leverde op dat ik zowel bevestigd werd in mijn schaamte (‘dat is heel erg als dat gebeurt’) als wel bevestigd werd in mijn ‘normaal mens zijn’( ‘dat heeft iedereen en wat geeft het nou, wees vooral jezelf’).

Ik vond ook op Vrouwonline een onderzoek met een ‘schaamte-tijdens-seks’ top 10. Daar staat ie dus prominent in, bij de vrouwen hoger in ranking dan bij de mannen.
Voor mijzelf was het een bevrijdende ervaring aan de ene kant en aan de andere kant ga ik denk ik de volgende toch iets minder lekker los.

Ik las gisteravond over een nieuw boek over goed wc gedrag. Veel mensen poepen liever niet op hun werk bijvoorbeeld en dit leidt tot allerlei klachten. Dit herken ik ook van net met een nieuwe partner en dan samen op vakantie zijn…hoe doe je dat? Even snel ergens onderweg i.p.v. in de badkamer in het hotel.

Wat maakt toch dat we ons allemaal zo schamen voor alles wat met onze spijsvertering te maken heeft?

Ik pleit voor een frisse wind die dit collectieve schaamtegevoel laat wegwapperen!

Lees verder!

Prins

Een kaarsje branden dat wilde ik gisteravond. Gewoon om voor alle singles die ik ken inclusief mijzelf, en voor jullie uiteraard, te wensen dat die ware, die prins of prinses op dat paard, die zielsverwant of die ene waar je die super chemische reactie mee hebt, dat die zich melden zou binnen afzienbare tijd.
Ik wilde dat doen in de St. Jan, maar die was al dicht. Dan maar wat eten. Vier restaurants waren vol. In het vijfde was nog 1 tafeltje.

Daar ging ik zitten tegenover een man. Een man die ik al een paar jaar ken. En waar ik super chemie mee heb. Met name in de dimensie humor/plezier hebben met elkaar.
Ja, ik heb op aanraden van een m4m-er het boek er maar weer eens op nageslagen waarin alles over de 5 dimensies van chemie te vinden is: De prins op het witte paard; het geheim van een gelukkige relatie!

Urenlang waren hij en ik vervolgens verwikkeld in heftige gesprekken, over en weer onze diepste zielenroerselen over relatie’s en alles wat er mee samenhangt delend, doorspekt met de broodnodige, relativerende humor. We hadden geen oog meer voor de omgeving of andere mensen. Uitgeput en volgegeten keek ik , toen we eindelijk even stil waren, omhoog naar wat er boven ons tafeltje hing.

Het was een apart kastje. Bovenin, achter glas een klein, wit beeldje van Maria met Jezus levenloos op schoot. Daaronder de tekst: ‘Geheiligd zij uw naam’. Daaronder een kleine afbeelding van het laatste avondmaal, dit schilderij hangt in megagrote versie boven het bed van mijn lover. Dit vertelde ik hem. Hij zei: “Dat is toch geen toeval dat je dat nu ziet, ik denk dat de prins op het witte paard gewoon al voor je neus staat maar dat jij hem niet ziet”

Boven aan het kastje hingen twee kandelaars, met daarin twee niet -brandende kaarsen.
Ik wist wat me te doen stond nu de missie in de echte kerk mislukt was. Ik vroeg de aansteker van de serveerster en met een vet Brabants accent vertrouwde ze me toe: “Ik geloof da nie in maar morgen ga ‘t gebeuren da zulde gij zien”. Met veel moeite kreeg ik een vlam uit de aansteker en terwijl ik mijn wens wenste stak ik de kaarsen aan. Het overige personeel stond met open mond te kijken. Zulke rare mensen die heb je, buiten carnavalstijd, nie in Brabant.

We gingen daarna op kroegentocht door de oergezellige binnenstad van Den Bosch.
Om 5 voor 12 zei ik tegen hem zittend aan de bar: “Over 5 minuten is het morgen, let je goed op of je haar ziet?”.
Enkele uren later gingen hij en ik testen of er ook andere chemie was tussen ons. Deze dimensie scoorde wat minder, dan weten we dat ook weer na al dat uitdagen over en weer. We herpakten ons in de dimensie waar we zo goed in scoren samen; lachen, gieren en soms ook brullen. En zo werd het toch nog gezellig.

Vandaag zou het dus gebeuren volgens de serveerster. Nog even en de dag is weer voorbij. Ik ga zo maar dromen van mijn prins op het witte paard. Of ie nou al langs is geweest, voor mijn neus staat of volgende week komt dat maakt niet zo uit, in mijn dromen is hij er altijd.

Lees verder!

Er komen nu vast weer dingen op het scherm die heel erg in tegenspraak zijn met wat ik eerder schreef. Dit gezegd hebbende begin ik nu maar met die dingen.
Er is me weer eens een trendje opgevallen. Een soort hype. Een nieuw soort item in beginnende relatie’s.
Namelijk: het lijntje met de ex(en. Ex(en) kan verwijzen naar mannen of naar vrouwen. Maar ik ben een vrouw en ik heb vooral vrouwelijke vriendinnen dus ik ga het hebben over lijntjes die mannen met hun vrouwelijke ex(en) in stand (willen) houden. Hier hoor ik namelijk veel over en heb er zelf ervaring mee.

Wat levert het mannen op om contact(variërend van een sms’je zo nu en dan tot en met uitgebreid uitgaan samen en vervolgens in 1 bed slapen) te houden met een ex terwijl het dus een EX(=uit) is?
Vaak heb je eerst als vrouw aangehoord wat er allemaal wel niet mis was in de relatie met ex en vooral ook met ex zelf. Dan ineens blijkt er toch wel iets leuks aan ex te zijn. Of ex heeft laten weten ooit (of per onmiddellijk nu jij ter tonele bent verschenen)weer geïnteresseerd in hem te zijn.
Man in kwestie belijdt met de mond meestal iets anders dan zijn gedrag vervolgens laat zien. Ze is echt zijn ‘ex’ en nee hij wil niks meer met haar maar…hij hoeft haar toch ook niet volledig af te schrijven? Dus een keertje sms-en kan of zelfs bellen. En wat geeft het om haar nog eens te zien?

“Ja, ik bel haar ongeveer 1x per jaar al 15 jaar lang, zij doet dat stiekem in de auto, haar man mag het niet weten” zei mijn (ex) vriend eens over zijn eerste liefde. “Waarom bel je haar eigenlijk?” vroeg ik.
“Gewoon even horen hoe het met haar is en of ze nog weleens aan me denkt” zei hij toen.

En volgens mij is dat laatste precies waar het mannen om te doen is. Het gaat allemaal om bevestiging. Strelen van het ego. Even een kleine ego boost en ze kunnen er weer tegen.

Mijn lover zegt regelmatig iets over de vrouwen waar hij mee is geweest. Hij heeft met allemaal nog contact. En ik zie dat hij kickt op hun aandacht en ook op het feit dat ze hem nog steeds aantrekkelijk vinden. En dit zetten ook onder zijn foto’s op facebook. Dat doet hem zichtbaar goed. Echt geïnteresseerd in hoe het met de vrouwen gaat is hij denk ik niet. Wel in hun belangstelling voor hem.

Een vriendin heeft een prille relatie. Hij is echter nog bezig met zijn ex. Nou ja, zij met hem eigenlijk. Maar hij gaat er gretig op in. Het verstoort compleet hun samenzijn. Hij wil dat ex hem wil maar hij wil haar niet meer. Zoiets. Dus rigoureus afkappen kan hij niet. Want die smachtende smsjes van haar zijn heerlijke voeding voor zijn ego.

En waar is deze blog nou mee in tegenspraak? Met wat ik schreef in mijn blog ‘Melancholia’. Dat het niet leuk voelt als je voor je ‘ex’ zomaar ‘somebody i used to know’ wordt.

Dus hoe moet het dan? Lijntjes verbreken? Lijntjes in stand houden? Lijntjes wat minder strak laten worden?

Lees verder!

Bij toeval heb ik de laatste tijd regelmatig, via mijn werk, contact met twee acteurs die momenteel , in verschillende serie’s, dagelijks op televisie zijn. Gisteren een paar in de auto gezeten met de ene.

En goh..wat zijn het normale mensen. Echt net als jij en ik. Ze hebben gek genoeg dezelfde dagelijkse beslommeringen. Ze kennen veel onzekere momenten, zijn ook gewoon onduidelijk in hun communicatie of bij vlagen heel stil.
Tot ze een podium krijgen. Ze moeten iets voordragen of vertellen een verhaal. Dan komt de acteur of de actrice naar boven. Vol vuur en zeer zelfverzekerd wordt er een stukje opgevoerd.
Ze spelen even weer een rol, zelfs in een setting die daar helemaal niet specifiek om vraagt. Maar dat is nou eenmaal wat ze het beste kunnen, waar ze zich veilig bij voelen en waar ze dus ook heel makkelijk inschieten. Tevens weten ze dat het gegarandeerd leidt tot succes. Want het is boeiend om naar te kijken of te luisteren. Je wordt meegezogen. Er is chemie met het publiek.

Bij het daten speel je ook een beetje een rol. Je probeert wel jezelf te zijn maar je schiet soms door de interactie met de ander in een rol. Die je niet altijd past. Die niet altijd heel fijn aanvoelt. Die de ander ook lang niet altijd waardeert of als prettig ervaart.
Als er sprake is van chemie dan gebeurt er iets anders. Dan word je heel erg gezien door de ander en die ziet jou ook helemaal zoals je gezien wilt worden. Dat voelt zo goed. We stijgen dan een beetje boven onszelf uit. We worden eigenlijk even die acteur met dat podium en dat applaus.

Als er nou eens een testje bestond waarmee die chemie vooraf te meten viel. Zouden we dan, als de chemie er niet blijkt te zijn, nog al die moeite nemen van mailtjes over en weer, bellen, afspreken, elkaar zien en dan tot slot ook nog het evaluatiemoment ? Denk het niet.

Maar zeg nou zelf; wat is eigenlijk chemie? Dat is toch in geen test te vangen?

Lees verder!

Vrijen, sex hebben of de liefde bedrijven. Zoveel namen, zoveel smaken voor een en dezelfde soort activiteit.
Met elke man is het weer anders; dat is een feit. Geur, lichaam, geest en gevoel geven steeds weer een andere beleving van hetzelfde fenomeen.
Als ik me helemaal op mijn gemak voel bij een man en me zonder gene kan overgeven dan ben ik meestal niet echt verliefd. Maar dan durf ik wel helemaal te gaan voor mijn eigen genot. Ik maak me niet meer druk om hoe ik er bij lig of hoe raar ik doe. Ik ga op in het moment en ben na afloop volledig bevredigd.

Als ik verliefd ben dan is er sprake van de liefde bedrijven en dan is het meer een geestelijke aangelegenheid. Dan komt er meer gevoel bij kijken. Dan kan het een extatische ervaring worden op geestelijk niveau. Teder, zacht, lief vrijen wordt het dan.
Soms moet ik heel erg huilen tijdens dat soort vrijen. Het brengt me dus dichtbij mijn gevoel.

Als ik een man spannend vind dan kan ik enorm opgewonden worden. Fysiek vooral. Dit leidt tot heftige seks. Waar ik nog weken lang op kan teren. Steeds als ik terug denk voel ik weer die opwinding.

Lust of liefde ; ik kan soms niet kiezen.

Ik was onlangs op een reunie van de middelbare school. Mijn eerste vriendje was er; al jaren getrouwd. Mijn vriendinnen van 23 jaar geleden waren er. En ik was de enige gescheiden vrouw in hun midden. Alle 8 nog keurig met dezelfde man als jaren geleden.
Ik voelde me ineens zo bevrijd. Ik heb na mijn scheiding zoveel geleerd over mezelf en vooral ook over relatie’s, mannen en mijn sexualiteit dat had ik nooit willen missen.
Ik was ook een beetje jaloers. Hoe krijgen zij het wel voor elkaar om harmonieus samen te leven in een gezinsverband? Je gesteund weten in moeilijke tijden, samen lachen om je kinderen, de ander eens lekker verwennen of ontzien.
Dat miste ik allemaal deze week weer zo; alleen in mijn vakantiehuisje met mijn kinderen.

Tot ik dan weer zo’n heerlijk vrijgezellenweekend heb als nu. Uitslapen, vrijen met mijn minnaar, samen ontbijten, lekker eten bij mijn platonische vriend, samen lachen om een film en na afloop in een kroeg belanden met live muziek en veel wijn. Tussendoor ook nog de kranten lezen, een wasje draaien, boodschappen doen op de fiets en een beetje schrijven!

Ik kan niet kiezen; vrijheid of gebonden zijn. Lust of liefde. Het liefst zou ik niet willen kiezen en het allemaal tegelijk ervaren. Of is dat een heel onmogelijke wens?

Lees verder!

Hij plaatste een paar liedjes op Facebook. Met begeleidende teksten als “..soms ontmoeten twee zielen elkaar” en “..deze gaat over zielepijn” .
Het was mij meteen duidelijk dat dit niet over ons ging. Ik smste hem om de bevestiging te krijgen. Die kwam per omgaande terug: “Dat gaat over wat jij met P had en ik met M, je weet wel”.
Hij raakte me ergens, misschien was het in mijn ziel, maar eerlijk gezegd weet ik niet eens precies waar die zit. Ik weet dat wat wij hebben niet vergelijkbaar is met wat ik met P had en hij met M. Maar toch..
“Wij zijn wel verwanten” kwam er, als mosterd na de maaltijd, achteraan.

Ik smste maar weer eens dat ik er verdrietig van werd omdat ik dat gevoel weer wil. Zijn reactie was:
“Ik denk dat het maar eenmalig was”.
Allerlei vragen gingen vanaf dat moment rondtollen in mijn hoofd.

Is het maar 1 keer in je leven mogelijk dat je een zielsverwant ontmoet?
Is zielsverwantschap hetzelfde als extreme chemie hebben met iemand?
Hoe kan het dat zielsverwantschap toch niet altijd leidt tot een blijvende relatie?
Kan je in een relatie met een zielsverwant je toch niet prettig voelen?
Kun je ook verwantschap voelen en is dat dan een soort ‘comfortabelere’ vorm dan zielsverwantschap, waarbij niet je hele leven op zijn kop staat?
Kun je eenzijdig voelen dat er zielsverwantschap is?
Kun je nog zielsverwantschap voelen met iemand waarmee je relatie al een tijd geleden gestopt is en die je nooit meer ziet?
Wat is eigenlijk je ziel? Is dat je geest? Is dat je gevoel? Waar zit ie?
Wat voel je als zielsverwant bent met iemand? Klopt dan alles?
Is je zielsverwant je ware liefde?

Gelukkig belde net op dat moment mijn gewone verwant, die van de comfortabele vorm. We namen de vragen samen door.
Hadden een uiterst diepgaand gesprek. Ja, dat kunnen wij verwanten wel. Er kwamen bij mij echter steeds nieuwe vragen op. Volledig in verwarring hing ik op. Ik kan niet zeggen dat ik er zielsgelukkig van werd.

Mijn kalender maakte het die dag niet beter: “Elke ziel heeft zijn eigen, juweelachtige karakter met vele facetten, zijn eigen ‘zoheid’. Zelfs al kan niemand dit specifieke iets onder woorden brengen, het is waarom mensen van je houden als ze van je houden”

Zou mijn ware zielsverwant zich svp even willen melden? Bij voorbaat dank!

Lees verder!

Zo’n basale behoefte is het; vastgehouden worden. Armen om je heen, even de warmte van de ander voelen.
Van alle kanten komen er deze week signalen over een thema naar me toe. Ik voel de behoefte er een mooi, samenhangend blogje van te maken. Maar ’t wil nog niet zo vlotten.
Het thema is zoiets als ‘hoe zorg je dat je in een relatie je niet uitlevert aan de ander’.

Een goede bekende is deze week haar vriend verloren. De vriend die haar redde van haar leven alleen na haar scheiding. Een tweede vader voor haar kinderen. Haar ware liefde zo leek het. Maar nu is hij dus dood. En is ze weer alleen.
E
en vriendin had de banden met haar ex weer aangetrokken. Dus was ze niet meer alleen. Hij werd echter al snel weer vervelend en dus is hij nu weer haar ex. En is ze weer alleen.

Andere vriendin heeft net een prille relatie gaande. Maar ze is erg op haar hoede. “Hij is all- over- me maar straks dumpt ie me weer en dan ben ik weer alleen net als toen met B.”.

Derde vriendin vertelt over haar toenemende afkeer van mannen die haar willen verleiden. Met haar looks kan ze elke man krijgen. En dat was na haar scheiding ook haar doel. Op zoek naar bevestiging maar eigenlijk natuurlijk vooral naar iemand die haar vasthield. Juist dat laatste deden die mannen meestal maar heel even en net niet als zij het nodig had.
Z
elf merk ik dat het verlangen naar een ‘echte’ relatie, met alles d’r op en d’r, aan het afnemen is. En ik probeer steeds bij mezelf na te gaan of het uit zelfbescherming is, want het dient zich niet in die vorm aan en ik ben er ook bang voor om weer helemaal voor iemand te gaan. Of dat het is omdat ik gewoon heel regelmatig door een heel lieve man vastgehouden word.

Hij gaat me niet redden, hij trekt niet bij me in, hij bemoeit zich niet met mijn kinderen en met kerst zullen we ook wel niet samen aan een tafel zitten. Maar misschien is dit voor mij wel de ultieme manier om heel dicht bij mezelf te blijven. Me niet uit te leveren aan een ander. Het grootste deel van de tijd doen wat ik moet en wil doen en toch heel vaak die grote armen om me heen.

‘Hou me vast’ dus in de letterlijke betekenis. Maar voorlopig niet meer in de figuurlijke betekenis. En vastzitten, je uit leveren, volledig afhankelijk zijn van een ander ; dat al helemaal nooit meer!

Lees verder!

Ondanks het mooie nazomerweer regent het. Natuurlijk net weer als ik een kind naar een activiteit moet brengen. Dan maar met de auto. Ik lever haar af, praat even met de leiding, hoor wat er gaat gebeuren dit seizoen en vertrek.
Dan zet ik de cd van de Dijk op. Ik hoorde over de documentaire ‘Hou me vast’. Dus even luisteren naar dit prachtige nummer. Ik schiet vol. De tranen stromen over mijn wangen. Net was er nog niks aan de hand. Nou ja, niks…

Ik heb het de afgelopen weken veel te druk gehad. Het hele circus is weer opgestart. Schoolreizen, survivalkampen, een ex die zijn zorgtaken niet nakomt, zwemlessen en de eerste virussen; alles is al weer langs geweest. En dan heb ik het nog niet eens over mijn eigen werk. Wat toch altijd een soort tgv is waar je de dag na de vakantie instapt en het eerste station pas weer ziet tegen de herfstvakantie. Verder had ik ook nog het toneeloptreden. Dat was een groot succes maar zonder investering komt zoiets natuurlijk ook niet tot stand.

En nu ben ik dus ineens heel erg aan het huilen. Ik voel me leeg, murw. Drietig noemde mijn eens ware liefde dat. Ineens is hij er dus weer. Hij. Die van die brief en die van dat ie mij dus niet mist enzo. Ik duw de gedachte weg. En ik verbaas mezelf erover. Dat hij altijd, maar dan ook altijd weer opdoemt. Soms na weken pas. En dan ook nog maar in een flits. Maar toch.

’s Avonds komt die andere hij, die nu zoveel liever voor mij is dan hij misschien wel ooit was, een bakkie doen. Hij gaat tegenover me zitten. We drinken onze koffie. Ik vertel hem over wat er in de auto gebeurde. Hij luistert. Hij kijkt.
“Wat ben je mooi”. Ik bloos. Ik voel me heel kwetsbaar. Hij zegt: “Het afgesneden worden van iemand waar je zo veel om gaf, die zo voelde als je ware liefde terwijl je wist dat het niet klopte dat blijft altijd een pijnlijk gevoel”. Ik knik. Hij weet waar hij over praat. Hij heeft hetzelfde meegemaakt.
We troosten onszelf en elkaar met de gedachte dat het nooit echt gewerkt zou hebben met deze liefdes.

Als hij weg is en ik in bed lig, realiseer ik me dat hij de eerste man is, na het beëindigen van mijn heftige relatie twee jaar geleden, waar ik serieuze gevoelens voor heb. En toch ben ik soms zo drietig.

Altijd kom ik dan weer uit bij de constatering dat je het uiteindelijk als mens alleen moet doen in het leven. Hoe druk je leven ook is en met hoeveel lieve mensen je ook omringd bent; je bent op jezelf aangewezen.

Lees verder!

Het is er dan eindelijk van gekomen. Ik had de afgelopen jaren al zeker met vijf mannen een keer (of vaker)kunnen gaan. Maar ik heb steeds geweigerd.
Het leek me gek genoeg met de mannen waar ik echt een relatie mee had geen handige zet. Ik was bang dat het af zou doen aan de liefde tussen ons. Dat die een soort van bezoedeld zou worden. En ik was heel erg bang om jaloers te worden.
Maar de vraag kwam telkens terug.

Ook van mannen waar ik niet veel meer dan het bed deelde. Gek genoeg wilde ik ook niet met hen. Bang dat ik me dan niet voldoende op mijn gemak zou voelen ter plaatse. En misschien was ik ook wel bang dat ik andere mannen daar dan veel leuker zou vinden.
Maar de nieuwsgierigheid groeide. En mijn liefde voor mijn lover ook. Onze bezoekjes aan de gewone sauna liepen steeds meer uit de hand tot en met een waarschuwing de laatste keer.
We hadden allebei een eenmalige ervaring met dit soort activiteiten. Hij in een club en ik op een party. Kortom, we waren niet helemaal blanco.
En ik besloot dit weekend dat dit de man is waarmee ik het wel wilde aangaan.

Zaterdagavond leek ons geschikt; couples only.
“Zijn jullie weleens eerder in een club geweest?” vroeg de kassadame. We gaven antwoord in koor.
Hij zei ja en ik zei nee. De kassadame schoot in de lach.
Al lachend kwamen we aan in de kleedkamer. Dresscode was ‘lingerie’. Wat dus inhoudt dat de mannen leren rokjes dragen. Tenminste de doorgewinterde types. Ik vond het slechts erg komisch en in het geheel niet opwindend.

Het beeld dat ik had van dit soort gelegenheden werd volledig bevestigd; Geer en Goor had ik ooit eens bezig gezien als personeel in zo’n club.
Allereerst vloog iedereen, schaars gekleed, af op het buffet. Ik zag er alleen maar komische scenes in. Maar de rest was bloedserieus. Mijn oerman ging vlees grillen. Hij vond het allemaal helemaal goed.
Na het eten doken we maar even de sauna en het zwembad in. Dat voelde heel vertrouwd. Al gauw kwamen er ook andere stelletjes bij.

Urenlang verplaatsten we ons van zwembad, via dansvloer naar de ‘relaxruimtes’ om vervolgens weer verder te gaan in het zwembad. Het was niet eens allemaal heel opwindend alhoewel er complete ‘porno’ scenes voor onze ogen werden na gespeeld.

Uiteindelijk eindigden we tussen twee stellen in en vlogen ook bij ons de vonken eraf. Het idee dat anderen door gaten in de muur konden meekijken was toch wel heel spannend. Na afloop hadden we een erg leuk gesprek met het jonge stel naast ons. En in zelfs in zo’n entourage met zulke ruimdenkende mensen komt dan toch weer de vraag: “Zijn jullie een paar?”

Ja, wij zijn een paar maar geen ECHTpaar en ja we hebben nu ook gepaard in een club! Het wordt menens tussen ons!

Lees verder!

Als een bliksemschicht trof het nummer van Gotye (en Kimbra) me; 'Somebody I used to know'. De clip erbij maakt het nog indrukwekkender. En toen ik de tekst las wist ik hoe raak dit nummer is in alle opzichten.
Je hebt een tijd alles samen gedeeld. Misschien maar een paar maanden, een jaar of een heel huwelijk lang. En dan is het over. En dan word je ineens voor die ander ‘somebody i used to know’.

Je kent iemand door en door. Weet welk gezicht hoort bij welk humeur. Hoe ie zijn koffie het liefst drinkt. Wie van zijn vrienden jou ook liggen. Welke lichaamsdeel het meest gevoelig is. Etc.
En dan op een dag is het over. Geen koffie meer samen. Vrienden verdwijnen ook uit jouw leven. En dat lichaam wordt ook something you used to know.

Laatst vroeg iemand me of ik me nog voor kon stellen dat ik een nacht naast mijn ex echtgenoot zou doorbrengen. Daar hoefde ik geen seconde over na te denken. Nee, nee en nog eens nee.
Ja, misschien wel als de planeet Melancholia, zoals in de gelijknamige film, echt onze kant zou uitkomen en we samen met onze kinderen op t einde moesten wachten, misschien dan. Maar ja, daar gaan we maar niet van uit.
Mooie film trouwens. Interessant thema ook; hoe verschillend twee zussen omgaan met naderend onheil; het einde van de wereld.
Het huwelijk van de ene zus duurt letterlijk tot het einde van haar bruiloft.De andere zus is al jaren getrouwd maar mist op het moment suprême wel haar man omdat hij eieren voor zijn geld gekozen heeft en er tussenuit gepiept is voor de planeet de aarde raakt.

Now and then I think of when we were together
Like you said you felt so happy you could die.

Dit zijn de eerst regels van het nummer van Gotye. En die zijn zo herkenbaar. In de hoogtijdagen van je relatie zijn er zulke momenten. Je kunt je geluk niet op en kan je niet voorstellen dat het ooit anders wordt.
En toch gebeurt dat dan op een dag.

I told myself that you were right for me
But felt so lonely in your company.

Zodra dat gevoel toeslaat zou je er echt mee moeten stoppen. Je kunt je beter lonely voelen in je eentje is mijn bescheiden mening. Dat voelt gek genoeg minder erg. Maar samen wachten op t einde van de wereld is misschien dan wel weer wat minder lonely.

Lees verder!

9/11

Op elf september 2000 was ik uitgerekend van mijn tweede kind. De datum verstreek echter en mijn dochter besloot om nog rustig een week te blijven zitten. Dat heeft ze goed bekeken destijds.
Op elf september 2001 ‘s middags stond ik met beide dochters leuke jurkjes te bekijken in een winkel toen hun vader, toen nog mijn echtgenoot, mij belde.

Er was iets vreselijks gebeurd in New York; iets met vliegtuigen die gebouwen in waren gevlogen en ook in de rest van Amerika waren vliegtuigen neergestort. Ik haastte me naar de naastgelegen electronica zaak om gebroederlijk zij aan zij met andere winkelende mensen naar grote tv schermen te staren. Het was surrealistisch. Niemand zei iets. We staarden alleen maar. Ik moest met mijn peuter en baby uiteraard op een gegeven moment naar huis. Thuisgekomen zaten mijn ex en ik de hele avond voor de tv. En er werd steeds meer duidelijk wat de omvang van de vreselijke gebeurtenissen was.

In de jaren daarna zat ik nog vaker verbijsterd voor de tv. Zo ook op de morgen dat Theo van Gogh vermoord was en ik net de kinderen naar school had gebracht. De moordenaar bleek op een steenworp afstand van mij gewoond te hebben. Niet te bevatten. Ik moest er echt om huilen. Die gekke, altijd provocerende Theo. Was fan van zijn leuke interviews op at5. Een lieve man die zich niet altijd even tactisch uitdrukte. Dit was niet meer ver van ons bed. Dit was om de hoek gebeurd.

Ik heb net mijn kinderen weer naar school gebracht. Ze zitten gebroederlijk en gezusterlijk naast Aicin, Ileyda, Yusuf en Mohammed. Mijn kinderen vieren kerst en suikerfeest op school. Mijn kinderen groeien niet op in een getto zoals ik dit weekend weer in het Parool las. Nee, mijn kinderen groeien op tussen mede Nederlanders, waarvan de wieg van hun grootouders of misschien van hun eigen ouders nog in Marokko of Turkije stond maar die van hen gewoon net als die van mijn kinderen in Amsterdam.
Dit betoog is geen politieke correctheid dit is gewoon de normale dagelijkse werkelijkheid hier. En iedereen die denkt dat ‘zij’ anders zijn nodig ik uit om eens te komen kijken hier. Dan kun je zien dat samenleven heel goed mogelijk is ook al is er sprake van een andere culturele achtergrond. En dat alle kinderen de zelfde wensen en dromen hebben!!!!

Elf september 2011 vier ik mijn 1-jarig blogschap. Misschien blaas ik dat op die dag wel op. Wordt vervolgd.

Lees verder!

Ik voel het weer stromen. Nee, ik hoef niet aan Tena Lady voor wie dat denkt. Ik heb me het hele weekend overgegeven aan een Chinese vorm van yoga. En ja, ook ik de scepticus, moet het toegeven. Er is meer tussen hemel en aarde. Of tussen mensen dan alleen praten en aanraken. Energie is voelbaar als je je er voor openstelt. Handen kunnen zorgen voor allerlei sensaties in je lijf zonder dat die handen echt bewegen. Fascinerend.
Hij was er ook. En nee, niet alleen daardoor stroomde het. Nou ja, misschien iets meer dan als ik de cursus alleen had gedaan.

“Zijn jullie een stelletje?” vraagt de juf als we net tien minuten binnen zijn.
“Zijn wij een stelletje?” speel ik de vraag door aan hem. Hij bromt een beetje.
“Wat bedoel je precies?” stel ik haar als wedervraag. Ze raakt in verlegenheid. Mooi. Ik niet. Ik voel wat ik met hem heb maar heb geen behoefte om het te definiëren. Ik kan het laten voor wat het is.

Het weekend doen we oefeningen met anderen. Ik zie hoe de andere vrouwen onder de indruk zijn van zijn mannelijke energie. Zoals ik dat in een eerder cursus ook was. Ik merk wat het me doet als hij speelt met hun aandacht. Het raakt me even en dan ga ik weer op in het genieten van de handen van de andere vrouwen.

’s Avonds nodigt hij me uit in zijn boomhut. Ik heb namelijk wel gewoon een 1 persoonskamer genomen. Ik klim het trapje op en kruip de boomhut in. Die magische handen van hem zijn weer helemaal voor mij.
“Zullen we een yoni-lingam dialoog doen” zegt hij met zijn fijne gevoel voor humor. Ik zeg nooit nee en dat weet hij.
Dan sluip ik terug naar mijn kamer om vervolgens in een heerlijk diepe slaap te vallen.

De volgende nacht bezoek ik de boomhut weer en ik blijf.
“Ik wil alleen maar tegen je aan liggen en geen sex” zegt hij. Onze lichamen wisselen de hele nacht energie uit. Ik slaap iets minder goed maar voel me heerlijk de volgende ochtend. Hij springt onder de ijskoude buitendouche; mijn oerman.

Als we ’s avonds naar huis rijden praten we twee uur over wat er is tussen ons. Het is een heel open gesprek. We praten ook over onze grote liefdes en wat die ons nog doen. En hoe goed we weten dat we dat niet meer willen; die heftigheid. Maar ook hoe we daar soms wel naar verlangen.

Het is zo fijn met hem te zijn. Maar om ons nou een stelletje te noemen?

Lees verder!

“Nou, ik zoek dus nu een vrouw die voor mij van binnen en van buiten helemaal voldoet aan mijn ideaal en dus doe ik nu niks meer met andere vrouwen, die boodschap zend ik het universum in”.
Interessant gegeven; dat je ogenschijnlijk alles op alles zet om die ene ware te vinden en je er tegelijkertijd van uitgaat dat ze zich dus niet bevindt tussen die ‘andere vrouwen’.

Ik ben dus voor hem zo’n ‘andere’ vrouw. Anders; maar wel interessant blijkbaar. Ik daag hem uit zegt ie. Hij voelt zich man in mijn gezelschap. De energie stroomt tussen ons. We hebben enorme humor samen. Het is eigenlijk steeds ‘tak-tak-tak’ zeg maar. Het voelt inmiddels ook vertrouwd aangezien we al langere tijd best wel veel persoonlijke gesprekken voeren.

Maar ik voldoe niet aan zijn ideaal plaatje. Hij eigenlijk ook niet aan dat van mij maar op de een of andere manier laat ik me daar niet door leiden. Ik wil zijn bevestiging. En die wil ik in de vorm van fysieke aandacht. Ik wil dat hij mij wil.
Hij speelt daarmee. Maakt toespelingen. Stelt me pikante vragen. Hoort me uit over seks met andere mannen. En vervolgens wijst hij me af. Maar wil me wel weer vasthouden bij de parkeergarage. Ik snap er weinig van. En kom vervolgens met een kater thuis na een bijzondere dag met hem.

Tot ik vandaag met een vriendin praat die precies dezelfde ervaring heeft met een andere man. “Hij zuigt je leeg en laadt zijn (seksuele) energie op bij jou, wijst je dan af en laat jou leeg achter”. Aldus mijn wijze vriendin. Het is de spijker op zijn kop. Ik zie ineens wat hij met me doet. En wat ik dus ook laat gebeuren. Hij valt van zijn voetstuk.

Ik wens hem in gedachten veel succes met het zoeken naar de vrouw waarbij het totaalplaatje klopt. Kijken waar die zich ophoudt in ’t universum!

Lees verder!

Rectificatie: het moest natuurlijk MIJN zinnen verzetten zijn in mijn vorige blog. Eenmaal geplaatst kan ik ze zelf niet meer veranderen of verwijderen, mijn blogs, dus blijft zo’n taalfout staan; een doorn in mijn oog.

Vorige zomer had ik ook dat gevoel van dat er dringend weer eens iets moest gebeuren na drie weken 24/7 met mijn kinderen te zijn geweest. Het leidde tot een paar verrassende gebeurtenissen. Op zeer uiteenlopende plekken.

Zo was er een rendez-vous op de 8e verdieping van het bekendste hotel van mijn stad. Ik ging er op de fiets heen. Zijn auto met chauffeur stond op de parkeerplaats. De kamer was een ervaring op zichzelf met een zalig bed met wel 20 kussens. Ik nam stiekem alle Crabtree and Evelyn producten mee uit de badkamer als souvenir. We dronken na afloop nog een glas chique wijn met een even zo chique borrelgarnituur erbij in de lobby. Aparte ervaring. Man nooit meer gezien.

Twee dagen later bevond ik me op een afgelegen plek in een vrijstaand huis in het oosten van het land aan tafel bij de eigenaar van een natuurvoedingswinkel. Ik at een biologisch dynamische vegetarische maaltijd door hem bereid, aan zijn houten tafel. We maakten ’s avonds nog een wandeling langs het kasteel aan de overkant van de straat voor we onder zijn, niet zo fris gewassen, lakens kropen. Bijzondere ervaring. Man nooit meer gezien.

Ze waren allebei 18 jaar ouder dan ik. Ik had daarna wel weer even genoeg van de mannen met levenservaring om het maar even aardig te zeggen. Het waren beiden charmante doch dominante, mannen met een zeer verschillende levensstijl. Bij beide mannen vond ik iets van herkenning. En bij beide mannen voelde ik me niet gezien. En heel jong.

Maar goed; ik had mijn zinnen wel weer even verzet. Wat zal ik dit jaar eens gaan doen?

Lees verder!

Paleis ‘t Loo; ik zit op de trappen uit te kijken over de tuin. Een zacht regenbuitje bevochtigt mijn gezicht. Het stoort me niet meer want langzamerhand, na een week kamperen met regen in alle vormen en hoeveelheden, ben ik er aan gewend geraakt. Het is geen ‘mooi-weer’ zomer. Punt.
Enkele treden lager, pakt een man zijn vrouw vast. Hij wrijft over haar rug en arm. Dan blijft zijn hand rusten op haar linker bil. Hij knijpt er zachtjes in. En ik voel het.

Voor mijn tent; ik drink mijn koffie met de krant terwijl de kinderen verderop hutten bouwen. De overbuurman omhelst zijn vrouw. Ze zoenen elkaar op de mond. Ik voel het.

Even kijken bij ‘t dancefestival in mijn omgeving; twee jonge, flitsende mensen lopen voor ons langs. Hij slaat zijn arm om haar heen en zijn hand glijdt naar haar bil. Hij knijpt er zachtjes in. En ik voel het.

Wat voel ik dan precies? Welk verlangen maken deze beelden bij me los? Is het puur seks? Of is het ook het verlangen naar samen met iemand in de openbare ruimte zijn en dan voelen hoe je bij elkaar hoort. Weten dat die aanraking nu (nog) stiekem, voorzichtig, subtiel is. Maar op een later tijdstip zal leiden tot meer. Of juist herinnert aan wat er net geweest is.

Mijn zintuigen staan op scherp dat is zeker. Ik ervaar van alles als zinnenprikkelend. Het wordt hoog tijd dat ik me zinnen weer eens ga verzetten.

Lees verder!

Mother Mary comes to you; speaking words of wisdom, let it be.

Ik heb last van een Maria fetish sinds een tijdje. Kom d’r overal tegen, heb er dus pas een beeld aan gewijd en was dit jaar al eerder in een klooster in Italië te gast bij de nonnen, waar ze uiteraard ook een prominente plek had in de kloostertuin.
Wat zou ’t te betekenen hebben? Heb het beeld, mijn Maria, inmiddels op een voetstuk gezet. Nu ze rechtop staat kan ik haar niet meer ontlopen. Volgens de beeldhouwmeester houd ik zo beter contact met het beeld en zo ook met mezelf. Maria heeft me wellicht iets te vertellen. Klinkt vast weer veel te vaag voor de meeste mensen op deze site.
Maar ik begrijp wat hij bedoelt. Tenminste dat denk ik. Voor het moment klopt het helemaal in ieder geval. Ik voel me dichtbij mezelf en bij mijn kinderen.
Het is vakantie en er is weinig stress. We hoeven niet vroeg op. Kunnen doen wat we willen en dat blijkt meestal niks te zijn. Kortom, er is ontspanning en tijd voor elkaar.
Uiteraard zijn er ook de nodige confrontaties. Die zijn onvermijdelijk als je ineens 24 uur per dag alles samen moet doen. Maar verder loopt het best lekker.

Maar deze moeder, ik dus, was gister ook heel verdrietig. Voelde de zware last van drie hele, lege weken met drie kinderen die voor me lagen. Het weer is niet echt behulpzaam ook. Ik voelde me heel alleen en verantwoordelijk. Niemand die voor mij zorgt. Niemand die aan mij vraagt of ik misschien even lekker een moment voor mezelf wil. En ja; dat wil ik wel heel graag.

Kan zo wegdromen hoor. Een week aan het strand op een subtropisch eiland onder een parasol met een stapel boeken en mijn i-pod. Lekker drankje ernaast en zo nu en dan een duik in de lauwwarme zee om af te koelen. En niet te vergeten; een heel lieve man op het bedje naast me. Samen een week niks doen. Alleen maar nadenken over waar je ’s avonds gaat eten. En dan lekker lang buiten zitten samen. Met daarop volgend een zwoele nacht. Ja, ik weet best waar ik naar verlang.

Maar het is nu anders. Ik heb kinderen. En daar ben ik heel gelukkig mee. Ik zou niet anders willen.
Niet zeuren dus. Schouders eronder. Het gezellig maken. Ondertussen beetje contact onderhouden met wat mannen. Soms een vriendin bellen. Even op facebook. Zo komen we de tijd wel door.
Ik weet hoe ik straks, als alle hectiek weer begonnen is met het nieuwe schooljaar, ontzettend terug verlang naar deze ‘niks hoeft’ tijd. En dan luister ik gewoon naar Maria. Kijken wat ze zegt.


When I find myself in times of trouble mother Mary comes to me,
Speaking words of wisdom, let it be.

Lees verder!

Een brok steen staart me aan. Na vijftien uur hakken, raspen en schuren is het een beeld geworden. Het is een moeder met kind. Of een embryo. Of een baarmoeder als je er van de achterkant tegen aan kijkt. Of met veel fantasie een mannelijk geslachtsdeel als je slechts de bovenkant in ogenschouw neemt. Het is wel duidelijk wat de issues in mijn leven zijn.
Het beeld heeft me geleid namelijk. Dat was ook het doel van de cursus. Geen beeldvorming van te voren van wat je wilt maken maar je laten leiden door het beeld. De manier waarop het beeld tot stand komt zegt misschien iets over de manier waarop je nu in het leven staat.

Met tien mensen werken we een weekend hard. Aan het beeld en aan onszelf.
De groep leek op het eerste oog bijna alleen uit ‘wat oudere’ vrouwen te bestaan. Zoals meestal bij creatieve cursussen is mijn ervaring.
Maar ik zag gelukkig ook een man. Stuk jonger dan ik. Niet single en geen kinderen. Mijn beeld van hem was snel gevormd bij de eerste ontmoeting.

’s Avonds bij de open haard raken we in gesprek.
Hij blijkt precies even oud te zijn als ik. We hadden in dezelfde klas kunnen zitten op de middelbare school aangezien we uit nabij gelegen dorpen komen van oorsprong.
Hij heeft wel kinderen. Iets jonger dan die van mij.

En dan schrik ik. “Mijn vrouw is niet lang geleden overleden”.
Het zou geen enkel moment in me opgekomen zijn. Hij is weduwnaar. En hij praat er zo liefdevol, nuchter en open over dat ik hem alles durf te vragen. En hij vertelt. Ik voel diep respect.

Er zijn verschillen en ook veel overeenkomsten in de processen waar we allebei de afgelopen jaren door heen zijn gegaan.
Dan kom ik op een onderwerp dat uiteindelijk altijd ter sprake komt in mijn gesprekken. Daten. Ik vertel dat ik op een site sta en dat daten mijn survivalmechanisme is geweest de laatste jaren. Hij reageert nauwelijks.
Dan word ik me ineens bewust van het misschien wel heel pijnlijke onderwerp voor hem. En ik stamel: “Sorry, daar ben je natuurlijk helemaal niet mee bezig nog”. Een stilte volgt. Hij geeft geen duidelijk antwoord.

De volgende dag vertelt hij dat hij sinds kort een vriendin heeft via een site. Over beeldvorming gesproken. Waarom zou hij geen behoefte hebben aan daten en een nieuwe relatie denk ik later. Ontzettend logisch dat ook dat past in zijn leven.

De beelden die we gevormd hebben zijn prachtig. Om vast te blijven houden. Letterlijk en figuurlijk.

Lees verder!

Over twee maanden sta ik op het toneel; een werk gerelateerd iets waar ik me enorm op verheug. Moest vandaag even met de regisseur naar een kledingverhuurbedrijf om een jurk uit 1700 te gaan uitzoeken. Ik keek mijn ogen uit ter plaatse. Rijen vol met kostuums, gesorteerd op periode. Kasten vol schoenen, dozen vol pruiken en antieke onderbroeken. Geweldig!
Ik werd zorgvuldig opgemeten. Zwijgend werden de maten genoteerd.
Toen gingen we naar het tijdvak 1600-1700. Juist daar waren veel jurken van weg. Mee op reis voor opnames voor een nieuwe film van Greeneway. Jammer. Ze kon nu dus niks geschikts vinden. En ja, ze wilde niet vervelend zijn natuurlijk maar mijn maten(lees: volle boezem, minder slanke taille en lange benen) maakten het ook wel wat lastig. Ik maakte maar een grapje over al die actrices met maatje 36. De aardige regisseur zei dat het helemaal niet zo was dat alle actrices maat 36 hadden. Ik deed een poging om hem te geloven. Ook hij baalde er natuurlijk van dat onze missie niet echt geslaagd was.

Ondertussen dacht ik alleen maar hoe goed het is dat ik al een contract getekend heb bij de sportschool; trainen met een personal coach. Maar ja, daar begin ik de dag na het toneeloptreden pas aan. Dus ik zal mezelf toch met mijn volslanke lijf in zo’n kostuum moeten zien te proppen.

Moest ook terugdenken aan een heel grappige conversatie die ik pas had met drie vrouwelijke collega’s. De slankste van onze vieren vertelde dat ze in haar profiel had staan dat ze volslank is. Ze had immers wel borsten. Wij lagen dubbel en zeiden dat ze dat er echt uit moet halen omdat ze juist heel slank is en bepaald niet volslank. Eigenlijk hadden we alle vier een ander idee over wat volslank nou precies is bleek toen.

Vandaag google-de ik het woord maar eens en toen kwamen er heel veel linkjes naar forums over dit onderwerp. En naast diverse omschrijvingen die varieerden van ‘dat is gewoon een bedekte term voor dik’ tot ‘dat is een volle vrouw waarbij alles nog wel in proportie is’ , kwam ik ook foto’s tegen van vrouwen die ‘volslank’ zijn volgens degenen die de berichten hadden geplaatst. Daarnaast ook wat berichten van liefhebbers, meestal mannen, van volslanke vrouwen en ook aardig wat berichten van vrouwen die blij zeiden te zijn om geen ‘volslanke’ vrouw (meer) te zijn.

Fascinerend eigenlijk.

Ik heb het altijd als iets positiefs gezien. Ook omdat de meeste mannen helemaal niet klagen over een pondje meer. Sterker nog; ze vinden het wel lekker. Maar zelf voel ik me inmiddels er niet zo fijn meer bij. Ik wil kleren kunnen kopen in gewone winkels en dat lukt nog net nu. Ik heb het laten versloffen door de stress en alles. En wil me gewoon weer fitter voelen en mijn vetpercentage wat naar beneden krijgen.

Tot slot chatte ik vandaag nog met een oud- collega die in Nieuw Zeeland woont. Ze is ook recent gescheiden en aan ’ t daten. Ze vertelde over haar nieuwe aanwinst waar ze friendship with benefit (dat bestaat dus Down Under ook)mee had; een kapitein. Lieve, geweldige man. Enig minpuntje was dat hij een buikje heeft. Ik was compleet verbaasd dat zij als mede volslanke vrouw daar over valt. Ik heb haar geadviseerd juist een man met een buikje te nemen als volslanke vrouw, daar voel je je namelijk nooit te dik naast. En ze houden meestal ook van lekker eten!

Lees verder!

Dat had dus de titel moeten zijn van de vorige blog. Iets te snel geplaatst de blog. Toch nog even aandacht graag voor dit prachtige nummer van the Eurythmics waar van de tekst wel in de blog stond.
The Eurythmics. Ja, dat is dus echt de oude doos, ze bestaan niet meer en wie kent ze nog anno 2011. Annie is still going strong trouwens, pas nog een ridderorde van the Queen ontvangen voor haar werk tegen HIV in Africa. Dit meld ik even als fan van deze supervrouw!

Nou, mooi dat er niks komt van dat uitmaken met mijn lover ondertussen. Ik denk dat ik het gewoon maar lekker laat doodbloeden. Zou ’t lukken? Ik was het al vaker van plan maar telkens kwam ie net op tijd weer op de proppen.

Zo kwam er deze week ook nog eentje uit de oude doos op de proppen.
‘Ca va?’ luidde het mailtje. Mmm, nee, het ca va’t niet bepaald nee. Nou, met hem dus ook niet.
Zo’n ander en half jaar terug hadden hij en ik ook een soort affairette, via match4me overigens.
Ja, ik weet het, het begint er echt op te lijken dat ik alleen maar van die dingen heb. Beter dan niks kun je dan ook nog denken. En dat wordt me soms ook door vriendinnen wel verweten.
Zo van: “Waar zeur je eigenlijk over, je hebt tenminste zo nu en dan een man”. Terwijl ik dan weer niet snap waarom zij tot niks komen met al die mannen.

Misschien ben ik minder kritisch. Misschien ben ik makkelijker met seks. Misschien ben ik niet zo bedreigend. Ik weet het niet. Ik weet zeker dat ik niet leuker ben. Dat wel.

Nou ja, deze ‘ex’ is ook weer alleen en in een dip en hij baalt ook van de regen. Zoiets. Een van de volgende vragen van hem zou kunnen zijn: “Seks?”. Ik ga er eens diep over nadenken of ik dat nou wel moet doen. Genoeg andere leuke dingen te doen meestal zomers.

Alhoewel…morgen regent ’t weer…en wat is fijner dan samen onder een dik dekbed dan?
Seks met je ex? En dat allemaal omdat het regent?? Soms fantaseer ik er wel eens over om ze allemaal tegelijk te sms’en; al die ex affairettes.
“Morgen om 21.00 bij mij?”. En dan nodig ik ook al mijn vriendinnen uit. Kijken wat er gebeurt. Van zulke fantasieën krijg ik nou energie. Sorry.

Ik geloof dat ik van die paar zonnestralen vandaag echt een zonnesteek heb opgelopen.

Gelukkig; Here comes the rain again! Mark my words!

Lees verder!

Al dagen zit dit nummer in mijn hoofd. Hoe zou ’t toch komen? Wat een troosteloze, natte bende is het buiten, gadver. In mijn hoofd voelt het al niet veel minder troosteloos. En droog hou ik ook niet.

So baby talk to me like lovers do
Walk with like lovers do

Waar ben je nou? Mijn zogenaamde lover. Je bent er eigenlijk nooit als ik je echt nodig heb. Als ik je niet sms dan hoor ik heel lang niks van je. Als we dan eindelijk weer iets hebben afgesproken ga je ineens liever met je zoon op pad. Wat wil je nou?

Here comes the rain again
Falling on my head like a memory
Falling on my head like a new emotion

Goed bekeken hebben we misschien maar een nacht of 4 samen doorgebracht in de bijna 6 maanden dat we elkaar kennen. Een keer of 5 op ’t strand gezeten. Een keer of 6 naar de sauna geweest. Een keer of 7 samen gegeten. En ja, heel wat meer keren gevreeën. Maar wat stelt het nou eigenlijk voor?

Raining in my head like a tragedy
Tearing me apart like a new emotion

Moet ik dan toch maar officieel stoppen met iets dat nooit officieel begonnen is? Een moment plannen om het uit te maken? Ik denk dat jij het niet begrijpt; we kunnen toch gewoon door gaan zo? Tot? Ja, tot Sint Juttemis zeker? Belemmert deze affairette, deze vriendschap plus, dit minnaar/minnares dingetje mij in het vinden van die ene?


I want to walk in the open wind
I want to talk like lovers do
I want to dive into your ocean
Is it raining with you?


Voorlopig regent het nog heel hard. Ik ga maar eens de tekst bestuderen van 'Here comes the sun'.
Misschien dat ik daar een beetje van opknap.

Lees verder!

Ik ben momenteel nogal gevoelig voor mensen die iets van me vinden. Er gebeurt hier eens iets en dan zie je daar ineens hetzelfde soort iets bevestigd. Dan vindt die zusenzo van je en dan zegt een ander een dag later ook toevallig dat je zo zusenzo bent. En dan ben ik geneigd dat allemaal te gaan geloven. Zo raak ik dan makkelijk af van wat ik eigenlijk zelf van mezelf vind. Sterker nog; ik raak het overzicht kwijt en weet helemaal niet meer wat ik vind of wie ik eigenlijk ben.


Extravert of introvert. Heel direct of juist vaag in mijn communicatie. Ben ik nou assertief of eigenlijk soms agressief of misschien wel passief. Erg slordig of heel gestructureerd. Een lieve moeder of veel te streng. Super zelfstandig of toch afhankelijk. Een vrouw met rondingen of gewoon te dik. Zwartkijker of optimist. Volhouder of afhaker. Een klager of doorzetter. Creatief of behoudend. Emotioneel of nuchter. Harde werker of lui. Op zoek naar een man of heb ik er al 1?

Ik weet even niet meer precies wie of wat ik ben en wat ik wil. Daardoor is het lastiger om te handelen.
Collega’s geven feedback, vrienden zeggen wel eens wat, mijn kinderen vinden van alles, mijn ouders uiten soms hun mening, mijn ex doet nog weleens een duit in het zakje, op mijn blogs komen reacties en mijn lover heeft ook wel ideeën.
Het is overigens zeker niet allemaal negatief wat er mijn kant op komt. Maar ik zou me zo graag van zowel het positieve als het negatieve niks willen aantrekken. Gewoon mijn eigen plan trekken en er niet wakker van liggen. Dat had ik me net vanmorgen voorgenomen om dat te gaan doen toen ik de volgende, toepasselijke tekst op mijn kalender las:

Gelukkig de vrouw die haar eigen weg gaat,
Die zich niet laat weerhouden
Door de wetten van mensen
Verboden door heersers bedacht.

Lees verder!

Om 2.00 vannacht deed ik het licht uit om vervolgens in een diepe slaap te zakken. Om 6.00 sms’t ie zoals afgesproken. “Ik ben er”. Slaapdronken stommel ik de trap af om hem binnen te laten.

Samen terug in bed. Hij heeft gewerkt. Ik te kort geslapen na een veel te lange dag. In bed kruipen we dicht tegen elkaar aan. Het voelt heerlijk. Zijn lekkere grote lijf is zo fijn zacht. Een paar uur vertoeven we in half slaap onder het dekbed.

Zo nu en dan voel ik zijn handen die mijn lijf volgen zoals ik dat zo graag heb. Soms lijkt het even alsof het er bijna van gaat komen maar dan valt hij toch weer dieper in slaap en blijft een hand liggen op een heup of borstkas. Langzaam verslapt de hand om er vervolgens van af te glijden. Zo lief.

Als mijn wekker gaat maken we af waar we al een paar keer een beetje aan begonnen waren. Ontlading en totale ontspanning volgt. Voor even maar want de plicht roept.

Ik ga douchen, aankleden, een snel broodje eten en moet dan op weg naar mijn afspraak. Kusje bij mijn auto en daar gaan we. Onze wegen scheiden weer.

Uren later kom ik bij in de sauna na mijn sporttraining. Ik en realiseer me dat ik hem mis.
Dan denk ik terug aan onze sms-jes van eerder deze week.
“Ik hou best een beetje van je”
“Ik ook van jou hoor”

Bestaat het dan toch; liefde tussen de bedrijven door?

Lees verder!

Had even een oprisping van onrust vorige week met het schrijven van zogenaamde brieven aan de ex die ooit zei mijn ware liefde te zijn. Maar wat een rust kwam er over me zodra ik de laatste blog geplaatst had, zoals beloofd aan mezelf heb ik daar niet meer over gecorrespondeerd met hem. En tot nu toe ook geen sms of ander verkeer meer gehad met hem.

Dat was twee zomers terug wel anders.
Hij kon me niks meer bieden en zomaar ineens was het over. Ik raakte steeds opnieuw compleet in paniek bij de gedachte dat ik hem misschien wel nooit meer zou zien.
Maar er was ook nog een ander soort vreemde weemoed die me overviel toen. Namelijk dat ik ook niet meer in zijn huis zou komen. Niet meer door de straten van zijn stad zou lopen. Daar werd ik ook heel verdrietig van want ik had me in korte tijd erg gehecht aan de sfeer van zijn stad en huis.


Niet helemaal toevallig dus ging ik die zomer op cursus in de buurt van zijn stad. Ik schilderde alle ellende van me af. Op de laatste dag sneed ik van sommige werkjes de randen af. Ik stopte ze in een envelop en schreef er op ‘de losse eindjes’.
Ik had hem die ochtend ge-sms’t met de vraag of hij thuis was zodat ik op de terugweg even langs kon gaan. Hoe naïef. Natuurlijk was hij de stad uit. Ver weg. En hoezo langskomen? Kortom; ik moest van die losse eindjes af. Ik had ineens een missie.

Ik parkeerde een paar straten verderop. En na wat omwegen stond ik voor zijn vertrouwde deur. Het voelde heel erg ‘verboden’ wat ik aan het doen was maar dat maakte het des te spannender. Ik gooide de envelop door de bus en haastte me richting einde van de straat zonder te kijken of zijn veel te nieuwsgierige overbuurvrouw me misschien had gezien. Eerste deel van de missie volbracht; de losse eindjes lagen op zijn deurmat.

Ik liep vervolgens een winkel in waar ik nooit met hem geweest was. Kocht een krant en ging naar het restaurant waar ik het laatst met hem gegeten had. Dat was toen al niet zo’n vrolijke bijeenkomst. Nu zat ik er in de zon en genoot best een beetje van de situatie. Wat zou ik nu nog eens als klap op de vuurpijl kunnen doen?
Ik stapte in de auto en kon op twee manieren terug naar huis. Ik koos uiteraard niet voor de makkelijke weg.

Het werd al wat schemerig inmiddels en ik voelde dat mijn mission nog niet completed was. Ik ging toch eindelijk doen wat ik al langer van plan was. Op onaangekondigd bezoek bij zijn broer. Die was in het bezit van een geweldige kroeg waar we uiteindelijk nooit samen waren geweest, halverwege tussen zijn en mijn huis. Ik moest dus even een stuk rijden nog en onderweg bedacht ik wat mijn strategie zou worden.
Licht zenuwachtig reed ik het bewuste dorp in. Ik vond het al snel. Ik liep het café binnen alsof ik een gewone klant was en vroeg aan de bediening achter de bar of ik de baas kon spreken.
Hij werd er bij geroepen, ik had hem al lang herkend uiteraard. Hij kende mij niet van gezicht. Ik zei wie ik was en wat ik wilde.

Drie uur lang praatte ik met zijn broer over hem, ons, het, liefde en het belangrijkste; kwam het nog goed???? Geduld moest ik hebben. Niet op zijn nek gaan zitten. Accepteren hoe het nu was. En niet vergeten dat het heel bijzonder was geweest en dat er altijd ‘iets’ zou blijven tussen hem en mij, dat wist hij zeker. In zijn niet geheel nuchtere staat deed hij me nog een oneerbaar voorstel waar ik maar niet op in ben gegaan. En hij beloofde me niks te zeggen tegen zijn broer. Dat geloofde ik toen al niet.

Moe maar voldaan kwam ik uiteindelijk om 3.00 ’s nachts thuis. Zo’n slordige 200 km extra op de teller en 12 uur later dan gepland.

Dat de losse eindjes nog lang niet afgehecht bleken te zijn werd later duidelijk.
Toch was deze tour d’amour een geweldige ervaring die zeker een bijdrage heeft geleverd aan het verminderen van mijn liefdesverdriet die zomer.

Lees verder!

Die brief aan jou schreef ik dus niet echt. Het was goed dat ik wat ik had willen schrijven terecht kwam in een blog. Zo kwam het dat ik mijn gedachten en gevoelens deelde met heel veel onbekenden maar niet met jou.
Het had voldoende moeten zijn. Ik zei immers dat ik al wist dat je toch niet zou reageren of misschien wel maar dan niet op de manier die voor mij goed zou zijn. Dat het me hielp om er achter te komen wat me drijft. En vooral ook dat ik dan wel weer een jaar zonder je kon. Dat was ook allemaal waar. Voor dat moment.


Ik stuurde toch een sms of je een blog wilde lezen over jezelf. Jouw reactie na een halve dag. ‘Ja’.
Weer een halve dag later ontving je de blog per mail. Vond het nog nodig om erbij te zeggen dat ik uiteraard wel wat dichterlijke vrijheid en overdrijving nodig heb in mijn blogs. Dit was gelogen.
Alles is wel waar wat ik schreef, behalve van die gehaktballen. Daar hou ik helemaal niet van, maar ja daar was je altijd zo trots op.

Gisteren, twee hele dagen later reageerde je pas. Niet zoals ik hoopte met een brief of met een uitnodiging om iets af te spreken. Gelukkig ook niet met een lullig sms-je.

Per mail schreef je deze kale tekst zonder aanhef en zonder afzender:
“Ik mis het niet; ik heb heel goede herinneringen aan onze tijd samen, dat vergeet ik niet”.

Zoals altijd bij jouw reacties komt er meteen in me op: “Wat moet ik hier mee?”. Het beantwoordt bijvoorbeeld niet direct mijn vraag of je er nog weleens naar verlangt of is ‘niet missen’ hetzelfde als ‘niet verlangen’?
Verder zeg je iets moois en iets minder moois tegelijk. Das altijd lastig. En ook onbegrijpelijk voor mij. Goede herinneringen en dan geen verlangen hebben om samen weer nieuwe herinneringen te maken? Daar kan ik nog niet bij. Daar wil ik nog niet bij. Dat zegt mijn gevoel.

Mijn verstand is gelukkig al stukken verder. Kansloos, zinloos, stoppen en nu echt nooit meer contact zoeken.
Over een jaar praten we verder. We? Ja, mijn verstand , gevoel en ik. Jou laten we er voorlopig even buiten.

Lees verder!

Was vandaag in de Bruna en wilde briefpapier kopen. Maar dat bestaat niet meer zei meneer Bruna. Ik wilde je vanavond, met de vulpen die jij mij ooit gaf, een heel lange brief schrijven op mooi papier. Maar ja, geen papier gevonden dus en toen bleek de vulling ook nog leeg.
Ik had alles willen uitleggen. Willen verklaren. Zoals ik al zo vaak heb gedaan. Wat drijft me toch?
Misschien wil ik je daarom wel schrijven; om te weten wat me drijft. Daar kom ik met alleen maar denken niet uit. Ik weet dat je niet zult reageren. Of hooguit met een kort smsje. Zeker niet op de manier die ik wil, hoop, verwacht.
Ik wil nog steeds iets van jou daar heb jij gelijk in als je dat benoemt in de zeldzame momenten van contact.

Een jaar geleden sms-te je mij ’s avonds laat, totaal onverwacht, dat je in de buurt was.
Ik was onderweg naar huis op de warmste avond van het jaar, die van de halve finale voetbal. Ik had L’elisir d’amore nog op mijn netvlies en in mijn oren.
Je kwam langs op je motor met je oranje shirt aan. Je zoende me en maakte een opmerking over ‘de jongens’ die iets teveel uit mijn operajurk puilden. We kletsen bij in de tuin bij kaarslicht. Dronken nog wat. En gingen vervolgens maar in bed liggen. Het voelde heel vertrouwd. Maar het lukte niet. Je zei nog; ‘Wees blij dat ik niet alleen kom om je te neuken’. Daar moest ik even over nadenken.
De volgende ochtend verdween je weer vroeg. Mij compleet vertwijfeld achter latend. Twaalf maanden gingen er voorbij sindsdien.

Ons contact was het afgelopen jaar nooit live, het ging slechts via korte, getypte berichten.
Daarom stuurde ik je vorige week een mooie kaart. Om iets te openen. Het lukte niet.
Mijn laatste smsjes zijn toch te kwetsend geweest blijkbaar. Ik vertelde je daarin dat ik een collega van jou had ontmoet. Nou ja, ik zei eigenlijk dat ik het bed gedeeld had met je collega.

Waarom ik je dat moest laten weten vroeg je me. Waarom ik jouw naam had genoemd en de zijne. Dat zijn legitieme vragen. En ik weet de antwoorden nu wel. Toen nog niet.
Ik wilde daar niet met jouw collega zijn maar met jou. Ik wilde niet met hem praten over jouw werkplek maar met jou. Ik wilde niet zijn motor bewonderen maar de jouwe, ze zijn overigens precies hetzelfde, dat weet je. Ik wilde niet het eten opeten dat hij gekookt had, ik wilde jouw gehaktballen weer een keer. Ik wilde niet vrijen onder de balken van zijn huis uit 1920 maar onder die van jou, ondanks de kou daarboven. Ik wilde niet lachen om zijn grapjes maar gewoon weer spontaan dubbel liggen om jouw droge humor. Zo kan ik nog wel even doorgaan.

En omdat ik wist dat het er met jou niet meer inzit al die dingen, sms’te ik jou. Om toch een reactie te krijgen. Om je te raken. Dat laatste is goed gelukt, dat realiseer ik me.


Wat ik zo heel graag wil weten; verlang jij nou ook nog weleens naar die dingen met mij?
Gun me het antwoord. Ik denk dat het me heel veel rust geeft. Dan kan ik vast wel weer een jaar zonder je. Dat beloof ik.

Liefs

Lees verder!

Een weekend met alleen vrouwen. Samen praten over onze ervaringen met mannen. Mannen waar we verslaafd aan waren of zijn. Mannen waar we niet los van komen ook. Het klinkt heel zwaar.
En goed bekeken is het dat ook; heel zwaar. Omdat we via die mannen en wat er allemaal gebeurd is uiteindelijk bij onszelf uitkomen. Wat maakt deze mannen voor ons nou zo aantrekkelijk?


Ze zijn charmant, flamboyant, gul, succesvol in hun carrière. Ze hebben oog voor schoonheid en detail. Ze richten hun huis prachtig in. Ze houden van kunst en cultuur. Ze weten wat er in de wereld speelt. Ze vinden zichzelf geweldig. En jou ook. Tot de dag komt dat ze genoeg van je hebben.
En op die dag snap jij er niks meer van. Hoe kan dat nou? Je was het toch helemaal voor hem? Nog nooit een man gehad die dat zo vaak tegen je zei. Dan begin je te voelen hoe verslaafd je eigenlijk aan hem bent.

We hebben allemaal geprobeerd ‘cold turkey’ af te kicken. Geen contact meer. Geen sms, geen mail, geen kaartjes , zeker niet bellen en al helemaal niet meer ontmoeten. Soms houden we het een paar weken vol, een enkele keer wat langer, maar meestal veel korter.

We herkennen allemaal de momenten waarop we de fout ingaan, weer toegeven aan onze verslaving. Dat gevoel van leegte dat dan opgevuld moet worden. Dan zijn we zwak en gaan we weer voor de bijl.
Wat niet helpt, daar zijn we het unaniem over eens, is gaan drinken. Het maakt je in de lege momenten nog zwakker. We weten het maar handelen er niet altijd naar. Na het tweede glas wijn is een aandacht vragend smsje zo verstuurd weten we. En vergeet niet; negatieve aandacht is ook aandacht. We zijn hardleers; denken steeds weer dat hij wel zal veranderen. Dit is ijdele hoop want hij heeft een groot probleem.

Hij blijft de leukste man die we kennen. Zeker niet de liefste want hij heeft ons diep geraakt. Maar wel de enige man waar wij door bevestigd willen worden. Wij hebben ook een groot probleem. Maar we zijn wel zo dapper om het onder ogen te zien en met elkaar te delen. Heel bijzonder. Heel heftig. Het regent dat het giet het hele weekend, we warmen ons aan de houtkachel en aan elkaars aanwezigheid.


Als ik zondagavond met mijn kinderen thuis gegeten heb kom ik weer een beetje terug op aarde.
“Zullen we even dansen mama op dat ene liedje?” zegt mijn dochter die mijn stemming blijkbaar goed aanvoelt . Ik pak de ‘greatest hits of the 80’s en geef de volumeknop een draai als mijn liedje komt. Op ‘tainted love’ van Soft Cell dansen we door de keuken.

Tainted love; bedorven liefde. Wat maakt dat die zo aantrekkelijk is?

Lees verder!

Soms heb je van die dagen die je liever zou overslaan. Je staart een beetje uit het raam of naar een beeldscherm, gaat veel te laat douchen om vervolgens weer verder te staren naar een beeldscherm of uit het raam. En denken ,heel veel denken, ja dat hoort er ook bij. Of als het erger is; piekeren. Tot je een ons weegt. Maar ja het wrange is juist dat je van zulke lamlendige dagen nog geen ons afvalt. Waar je dan vervolgens weer lekker over kan piekeren.
Het houdt je in ieder geval van de straat. Ging je maar de straat op juist op zo’n dag. Dan kwam misschien alles weer goed. Maar nee, dat wil net op zo’n dag niet lukken.

Een sms van mijn lover komt op zo’n dag als geroepen.
“Zal ik even een bakkie komen doen?”. Bakkie doen, jaja, die kennen we. Ben gek op die bakkies daar niet van.
“Zo dus je bent een beetje depressief?” analyseert hij als we tegen over elkaar aan de keukentafel zitten.
“Ja, dat lijkt er wel op ja” verzucht ik want ik ben te futloos om er tegen in te gaan of met diepgaande verklaringen te komen.
“Aha, zal ik die depressie dan eens even wegmasseren?” vraagt hij terwijl hij me veelbetekenend aankijkt.
Masseren, jaja, die kennen we ook.


Een paar uur later vertrekt hij weer en laat me achter met mijzelf. Voel me lichter en heb iets nieuws om aan te denken tijdens het staren.
Namelijk hoe wonderlijk het is dat een mens zo kan opknappen van een bakkie met massage.

Lees verder!

Zes jaar lang zat ik bij H in de klas. We kwamen op feestjes bij elkaar. We dansten in dezelfde alternatieve disco. Deden samen mee aan toneelactiviteiten op school. Ik vond hem een aardige jongen. Maar meer ook niet.

Op het allerlaatste examenfeest ver na twaalven leerde hij mij, buiten tegen een boom, zoenen onder het mom van ‘lessons in love’. Hij had ervaring en ik niet. Vandaar.
Ik was op slag verliefd. Wist niet precies op wie of wat maar ik was totaal van de wereld. Ik projecteerde al mijn gevoelens in ieder geval op hem. Dus was het ‘aan’ tussen ons. Klein minpuntje was dat ik twee weken later zou vertrekken naar Engeland om daar een jaar als au pair te gaan werken. We moesten de resterende tijd dus efficiënt benutten om wat voortgang te boeken met die lessons .

In de auto van zijn moeder, geparkeerd in een natuurgebied vlakbij mijn huis, verkenden we elkaars lichaam. Wat een sensatie vond ik het om voor het eerst zo’n mannenlijf met alles dr op en dr aan te voelen. Van het betasten van mijn lichaam, door zijn vaardige vingers, genoot ik zo mogelijk nog meer.

Na twee weken prille liefde moest ik toch echt weg. Ik kreeg een heel overlevingspakket mee van hem. We schreven elkaar prachtige brieven. Over nu en over de toekomst. Kinderen, werk, wonen, levensvisie alles kwam aan bod.
Ondertussen worstelde ik me door de dagen heen ter plaatse en merkte dat mijn gevoelens voor hem afnamen.

Op een dag wilde de vrouw van het gezin, waar ik au pair was, praten. H wilde me komen bezoeken op mijn verjaardag als verrassing. Zag ik dat zitten? Daar moest ik even over nadenken. Uiteindelijk bedacht ik dat het twee kanten op kon als ik hem weer zou zien. Dan was het tenminste duidelijk.

Dus hij kwam ’s avonds laat op mijn verjaardag aan, na een barre boottocht en een lange treinreis. En ik wist het meteen. De gevoelens waren voorbij. Drie lange dagen waren we vervolgens samen. Het was nog best gezellig. Hij wilde ‘het’ met me doen. Ik loog dat ik daar nog niet aan toe was.

Op het perron van een Engels treinstation zwaaide ik hem uit nadat ik de moeilijke boodschap had gebracht.
In een rap tempo ging ik dat jaar door met de ‘lessons in love’ maar wel met een nieuwe teacher.

Lees verder!

Man vergeten

‘Je bent een man vergeten in je blog’. De man die dat wel wil en ook meer maar niet alles. O, die.
Jou dus, bedoel je. Je voelt je gepasseerd? Nou, dat is dan heel mooi. Dat was ook precies de bedoeling.


Met jouw soort mannen kan ik niks meer. Ik val als een blok voor jullie maar ik heb er uiteindelijk zo weinig aan. Nou ja, misschien leer ik er wel iets van.

Eens even diep nadenken wat ik dan ook alweer leer van contact met jullie.
O, je vindt het generaliserend? Ik mag niet praten over ‘jullie’. Ik mag zoveel niet. En jullie? Jullie mogen alles of denken alles te mogen. En weet je waarom? Omdat jullie je van te voren indekken.
De voorwaarden voor contact staan vast, die bepalen jullie namelijk. Vervolgens, in de veroverfase, is er spraken van heel intensief contact, het wordt snel diepzinnig, leidt gauw tot fysiek contact en dan…ja dan..
Dan is het tijd voor het grote spel van afstoten en aantrekken. Hoe jullie dat spel spelen? Wil je dat echt weten? Nou vooruit dan maar.

De belangrijkste basisregel is: ‘ Ik wil vooral niet voelen dat je meer met me wilt’.
In de praktijk dient deze regel als volgt uitgevoerd te worden.

Er wordt niet of nauwelijks meer gesmst. Hooguit een smsje heen en een smsje terug ‘dat het lekker was’.

Er worden geen lastige vragen gesteld als: ‘Hoe voel jij je er nu bij?’ of ‘Wat vind je eigenlijk van mij?’.

Er wordt niet aangedrongen op een volgende ontmoeting. Die vindt namelijk pas plaats als hij er weer aan toe is. Lees: zin in je heeft. Dit kan snel zijn maar ook een tijd duren of bij het niet in acht nemen van de regels nooit meer plaatsvinden.

Dan volgt basisregel twee: ‘Ik moet kunnen doen en laten wat ik wil’

Er wordt niet gezeurd over contact met andere vrouwen. Dus geen vragen als: ‘Wie zie je dit weekend?’ of ‘Wat heb je met haar gedaan?’.

Tot slot basisregel drie: ‘Ik wil heel erg bevestigd worden door jou maar ik zal jou niet bevestigen want je mocht er maar eens iets van gaan verwachten’

Er wordt verwacht dat je hem na afloop ophemelt. Maakt niet uit waarover. Zijn ‘size’, zijn kookkunsten, zijn leuke hoofd, zijn fijne massagehanden of zijn goede gespreksvaardigheden noem het maar op. Maar verwacht niet dat hij zegt dat jij zo leuk bent of mooi of lekker of lief na afloop. Dat had hij toch al gezegd voor jullie in bed belandden?

Tot dat de dag komt dat je weer in zijn schema past. Dat er ergens een moment komt dat hij weer denkt aan hoe lekker of leuk het toen was of meer waarschijnlijk als een van die andere vrouwen het heeft laten afweten of toevallig ongesteld is. Dan begint het weer van voren af aan; bij de veroverfase. Deze zal overigens nooit meer zo overweldigend zijn als de eerste keer.

Ik ken de spelregels inmiddels heel goed. Ik speel alleen altijd per ongeluk vals. En dat levert me heel veel strafpunten op. Of ik lig uit het spel. Of ik beland in de gevangenis .

Meestal kom ik weer uit bij “START”.

Lees verder!

“Zoeken betekent een doel hebben, maar vinden betekent vrij zijn, openstaan, geen doel hebben”
Dit vertelt mijn kalender vandaag als ik het toilet bezoek. Hoeveel van de zoekende singles zeggen wel niet in hun profiel: ‘Ik zoek niet, wil graag gevonden worden’ of ‘ Zoeken heeft geen zin als ik je vind dan weet ik dat jij het bent’. Als ik het spot in een profiel blader ik verder, deze teksten zijn zo niet origineel en zo niet waar ook.

Je staat op een datingsite en je zoekt niks? En je leeft in de waan dat je op een dag zomaar gevonden wordt? Zeker als je wanhopig langs de kant van de weg ligt, dat er dan ineens een wit paard opdoemt waar HIJ, die speciaal op pad is gegaan die dag om jou te vinden, van afstapt.

Ik heb me suf gezocht de afgelopen tijd. Hoe groter mijn onrust hoe harder ik zoek. En ik vind van alles. Mannen die niks willen maar wel dat. Mannen die alles willen maar mij niet. Mannen die met mij alles willen maar ik niet met hen. Mannen die niet weten wat ze willen. Mannen waarvan ik niet weet wat ik er van wil. Mannen genoeg kortom. Van de onrust heb ik ook meer dan genoeg.

Wat zei Martin Bril ook alweer in ‘Kunst’?
Zoeken heeft dus nauwelijks zin, maar vinden wel. De kunst is zo te leven dat het je overkomt. Die klaarheid, af en toe.


Juist; klaarheid, helderheid. Ja, daar ben ik wel ver vanaf nu. ’t Wordt tijd voor week retraite in een klooster. En dan eentje zonder Wifi graag.

Lees verder!

Ik sta te koken en de kinderen kijken televisie. Hard gewerkt de hele dag en ik ben moe. Koken is een meditatief moment. Ik hoef even niet te praten en alleen maar te doen. Snijden, roeren, om husselen, bakken, proeven. Het is tegen half zeven en ik denk er aan dat hij zo thuis komt.

Een schok gaat door mijn lijf. Hij komt helemaal niet meer thuis. Hij woont ergens anders. Ik slik mijn tranen weg en neem aan tafel de dag door met de kinderen. Een scherpe pijn steekt in de buurt van mijn hart. Er is geen volwassene die nu vraagt hoe het op mijn werk was. Ik kan niet praten over wereldnieuws dat tere kinderzieltjes nog niet kunnen verdragen. Kauwen, gewoon doorkauwen, snel afruimen en dan gauw de boel naar bed. Dan kan ik ook weer vluchten naar mijn bed.

We vieren de verjaardag van onze zoon. Samen. Heel ongemakkelijk en tegelijk ook heel gewoon. We gaan in het pretpark op in de massa. Lopen als normaal gezin tussen al die andere zogenaamd gelukkige gezinnen. Maar bij ons klopt dat ook; dat zogenaamd. De kinderen gaan spelen. Hij vraagt iets over mijn nieuwe vriend. Ik vraag iets over zijn vriendin. Bizar om samen te praten over pril geluk met een ander.
“Blijft papa ook eten? Dat is mijn liefste wens!”. Papa blijft eten. Maar dan gaat hij weer weg.

Als we deur uitstappen bij de mediator gaat hij links en ik rechts. Hij belt in de auto met zijn vriendin en ik lucht mijn hart bij mijn vriend. Ooit stapten we gewoon in dezelfde auto. Die tijden zijn voorbij. Pijnlijk toch. Mixed emotions. Ik wil hem niet meer en hij mij niet. En toch doet het pijn; allebei een andere kant op.

In fase 1 miste ik hem helemaal niet. Ik was opgelucht. Voelde me bevrijd en date-te me suf. In fase 2 had ik een vriend en toen miste ik hem ook niet echt maar wel het ‘ complete’ gezinsleven. Het duurde even voordat ik kon accepteren dat ik nu officieel deel uitmaakte van een 1-oudergezin. In fase 2 kwam ik ook tot de conclusie dat het aangaan van een nieuwe relatie met kinderen best ingewikkeld is.

Wat een gedoe eigenlijk scheiden. Voor niemand leuk maar voor iedereen beter uiteindelijk.

Lees verder!

We spraken een uur eerder af dan de film begon. Dat leek jou wel handig want hoe moesten we anders elkaar leren kennen als we daarna minstens anderhalf in het donker zwijgend naast elkaar zaten. Zo gezegd zo gedaan. Geen 06 nummers uitgewisseld, niet eens een mailadres. Eigenlijk duurde het steeds minstens een week voor je reageerde. Dus toen je op zaterdagmiddag laat voorstelde om ’s avonds dan eindelijk die film maar te gaan zien hapte ik toe.

Ach, dacht ik; je zult er wel net zo niet meer in geloven als ik. Dus doen we lekker makkelijk; gewoon een soort blind date. Behalve dan een voornaam, een vage foto en wat tekst wisten we niks van elkaar. Oja en we hadden een gezamenlijke hobby; filmhuisfilms.
Doorgewinterde date-ster, date-rin of date-res, hoe heet dat eigenlijk, als ik ben, maakte ik me totaal niet druk van te voren. Het werd waarschijnlijk toch niks maar die film die wilde ik zien.

Ik had me in allerijl omgekleed en vreselijk gehaast richting bios. Met rode konen en een ladder in mijn panty rende ik de hal van de bios in. Ik zag je nergens. Een jongen draaide zich om en keek me recht in mijn ogen. “Ben jij Nout?” “Ja” zei jij verlegen met een leuke twinkeling in je ogen. Je leek wel 25 ipv 45. Was jij een vader van 2 kinderen?

Ik voelde wel gelijk een soort prikkelende uitdaging tussen ons. We dronken wat en startten een gesprek. Je vertelde van alles. Over je werk. Je kinderen. Je ex. Over sport. Over je nieuwe huis. Nog eens over je ex.
Toen ik wat doorvroeg op het onderwerp scheiding vertelde je dat dat nog maar heel kort geleden was en dat jullie nog heel veel samen deden en heel goed met elkaar omgingen. Ok. Dat verhaal kwam me bekend voor. Fase 1 van het post-scheiding tijdperk; de ex is nog heel belangrijk en daten is wel spannend. Die fase. Ik ben inmiddels drie fases verder geloof ik. Ik zweeg er maar over tegen jou.

Zij aan zij aanschouwden we de film. Na afloop dronken we nog wat. We kwamen uiteindelijk op het onderwerp daten uit. Er vanuit gaande dat je daar toch wel wat ervaring mee had vroeg ik hoe jouw andere dates waren geweest. Verlegen stamelde je echter: “Je bent de eerste, ik vond het ook een beetje vreemd die bios meteen, maar ik dacht dat zal wel normaal zijn en ik vond het wel een leuk voorstel en eh, wil je nog een keer met me naar de bios?”

“Ja hoor..” stamelde ik vervolgens. En ik wilde je zoenen. Maar door jouw verlegenheid durfde ik ook niet.

Toen mijn tram er aan kwam riep ik naar je dat ik niet eens je nummer had. Je zei nog dat het toch via de site kon. Tuurlijk dat kon ook.
Mooi dat ik niks meer van je hoorde. Je bent vast mijn advies aan het opvolgen: date je suf in fase 1 dan zit je voor je het weet in fase 2.

Lees verder!

Hoogopgeleiden praten niet over seks. Ze doen ook niet aan seks. Zou ook zonde zijn van al die goede genen om die te verspreiden. Toch bijzonder dat mijn vorige blog meer lezers en reacties dan ooit opleverde op een site voor hoogopgeleiden.

‘Size does matter’, ik kan tegenwoordig mannen aanduiden met de titels van mijn blogs, voelt zich tekort gedaan. Hij voelt zich gereduceerd tot een gebruiksvoorwerp zonder dat de gevoelige man die er aan hangt gezien wordt. Goh…
Hij kwam hier overigens pas mee nadat ik mijn bezwaren over vriendschap plus had geuit. Ik kan er niet mee uit de voeten. Met dat ontzettend hippe nieuwe concept; vriendschap plus. En welke vrouw wel? Het is me te verwarrend. Of ik ben bevriend met iemand maar dan zonder lustgevoelens of er is alleen lust. Of het totaalplaatje klopt maar dan noem ik het een relatie. Ja sorry hoor.
Het lijkt wel alsof dat niet meer mag; gewoon zeggen dat je eigenlijk gaat voor het hele pakket. Liefde, seks, praten, eten, huilen, lachen, delen, ruzie maken, koken, film kijken, theater bezoeken, strand, sauna, kerst; kortom een normale relatie.

Het is in ieder geval iets waar de mannen die ik momenteel tegenkom, en waar ik me toe aangetrokken voel, heel erg niet op zitten te wachten. Het zal veel zeggen over mij en de fase waar ik me in bevind. Vast. Maar gek genoeg hoor ik van andere 40 plus vrouwen precies hetzelfde.
Ik moet gewoon elke weer dezelfde voorbehouden aanhoren. En even voor de duidelijkheid, vaak al voor ik ze überhaupt ontmoet heb, dat ze niet op zoek zijn naar een standaard relatie. Ze willen leuke dingen doen met een vrouw en best een keer een zeikverhaal aanhoren maar vooral vrij zijn. Vrij om te kunnen doen en laten wat ze willen. En het zijn stuk voor stuk lieve, gevoelige en leuke mannen die zich uiteraard heel stoer voordoen. Niet te weerstaan.

‘Zeebonk’ zei van de week dat hij me een boek cadeau had willen doen. Altijd leuk; iets willen doen. Nog leuker is; het ook doen. Maar dit terzijde. Het heet ‘de liefdesmarkt’ en schijnt te gaan over de frustratie’s van een datende man. Mmmm…kan die in mijn kast? Beetje research kan geen kwaad.

In het kader van de research ga ik nu naar de voorstelling ‘237 redenen voor seks’. Ik doe graag dingen die hoogopgeleiden niet doen namelijk.

Lees verder!

Hoe ga ik dit nou eens netjes communiceren? Ik wil niemand voor het hoofd cq in het kruis stoten namelijk. Maar ja; het is dus gewoon wel zo; size does matter. Genoeg fijne intieme momenten met de minder toebedeelden op deze aarde maar toch…als ik mag kiezen dan weet ik het wel.

Kijk, ik ben ook geen 20 meer en zeker niet meer strak en maagdelijk dus dan past iets meer omvang ook beter. En ja, je hebt het als man niet voor het uitkiezen, je zult het gewoon met HEM moeten doen. Dat snap ik ook allemaal wel. Maar jeetje….wat voelt ie fijn als de x large versie van Durex zelfs nog iets knelt.

Ik weet uiteraard ook wel dat het erom gaat wat ie ermee doet. Tuurlijk. Maar met een groter formaat hoeft ie niet zoveel te doen. Het vult/voelt zo al genoeg zullen we maar zeggen. Misschien worden ze er dus ook wel een beetje lui van, die grootgeschapenen. Dat zou kunnen. Maar dat geeft dan niet want een beetje bewegen heeft al veel effect.

Ik vind het ook best lullig, ja lullig, voor al die mannen die niet gezegend zijn met zo’n fijne onverwachte verrassing die dan tevoorschijn springt. Ja, verrassing want ik kan het echt niet aan zijn neus aflezen hoor. Sommige exemplaren zijn gewoon lief of schattig of een beetje krom. Ook allemaal fijn. Maar jeetje…als ie dan echt zeg maar al bijna niet in je hand past…dan….

Mannen vergelijken hem als kleine jongetjes al onder de douche na het voetballen. En de beter bedeelden weten dus meestal van jongs af aan al dat ze dat zijn. Het is dus echt een ding dat ding, onder mannen. Geen nieuws. Een beetje nieuw is het wel dat vrouwen ineens hardop durven te zeggen dat ‘size' wel degelijk 'matters’.

Vrouwen beginnen voorzichtig kenbaar te maken wat hen nou de rillingen bezorgd in bed. Nadat we al eeuwen horen dat mannen onze borsten en billen(en ons geslachtsdeel ook denk ik) beoordelen op vorm en grootte, bespreken wij zijn ‘ding’ nu ook. Naast zijn vaardigheden, die zeker heel veel goed maken als de size te wensen over laat, nemen wij hen nu ook de maat.

Size does matter, maar wat heb je uiteindelijk aan een lul van een vent?

Lees verder!

Comment: Je gaat binnenlopen met dit buro
Comment: Morgen starten we met de sollicitatieprocedure.
Comment: We gaan voor een intake assesment met actrice.
Comment: Vooralsnog doen we het zelf want aan zulke actrices hangt een prijskaartje.
Comment: De beoordelingscriteria stellen we zelf op.
Comment: Ja, we gaan voor kwaliteit.
Comment: Apk op alle onderdelen.

Een foto op facebook triggert binnen no time een lijst van 26 comments. Vrouwen buitelen over elkaar heen met reacties op de post van mijn single vriendin. Op de geplaatste foto van een simpel bordje met “Rentavent”. We gaan helemaal los. Ik moet hardop lachen steeds. Voel me vol energie.

Wat doet me dat goed; lachen. Ik lach eigenlijk al de hele maandag. Normaal nooit zo’n vrolijke dag.
Single collega en ik nemen, eerder die dag, even de stand van zaken door. Zij had een tweede date maar de ‘oetlul’, ze is wat uitgesproken in haar reacties, ik mag dat wel, was te moe om te komen. Te moe!
Dus heeft ze mailtjes gestuurd, die niet door de beugel kunnen, naar een andere, getrouwde connectie. We lachen om zijn reactie die per omgaande binnenkomt. Het is eigenlijk allemaal om te huilen maar vandaag lachen we de tranen in onze ogen. Het bruist ineens in onze saaie werkkamer.

Als ik mijn zoon ophaal van de naschoolse opvang laat hij zijn kleurplaat zien van de Hulk. Ik zie dat hij zelf een poppetje erbij getekend heeft. Ik vraag of dat de vrouw van de Hulk is. “De hulk is gescheiden en heeft een nieuwe vrouw en twee kinderen” zegt hij met gevoel voor drama.
Ik schiet in de lach en ben ook geraakt dat hij net dit zegt. Want volgens Wikipedia, zie ik later, is de Hulk helemaal niet gescheiden. Sterker nog; er staat niks over de Hulk en vrouwen. Ik moet weer lachen; om wat mijn 5 jarige allemaal verzint en met grote stelligheid vervolgens kan beweren.


Was ik nou al zo vrolijk toen de maandag begon? Ik geloof het wel.
Heb het weekend heerlijke telefoongesprekken gehad met ‘no strings’ en ook met hem gelachen.
En dan weet ik het weer; ik wil een man met humor, zo’n man waar ik heel hard om kan lachen en waarbij mijn soms cynische humor tot zijn recht komt omdat hij wel weet dat ik diep van binnen toch heel lief ben.


‘No strings’ houdt van lachen in bed. Daar moet ik even over nadenken. Lachen in bed. Ja, das misschien ook wel grappig.

Lees verder!

“Vooral op zoek naar vriendschap, leuke gesprekken….en ik kan heerlijk zoenen”.
Mmm….dat laatste is nooit weg maar wat zoekt hij eigenlijk als dit zo’n beetje de enige tekst is in zijn profiel? Wederom een gevalletje “No- strings- attached” te pakken? En waarom val ik daar, zelfs zonder foto, meteen weer als een blok voor?

Ik zeg het maar eerlijk: ik ben een andere site aan het uitproberen op aanraden van een vriendin. Jammer voor deze site, maar ik ervaar hier weinig beweging. Eigenlijk is alleen het bloggen nog een reden om in te loggen. Leuke zin al zeg ik het zelf. Misschien sta ik er wel te lang op, zou ook kunnen.

Na tig mailtjes over en weer met ‘no strings’ stel ik een belmoment voor. Nog geen vijf minuten later gaat mijn mobiel al over. Hij kent mijn ex, die van ‘durf jij’; raar toeval omdat hij me meteen aan hem deed denken, nog voor ik hem sprak.

Anderhalf uur later zijn we vrienden op facebook en hang ik vertwijfeld op.
Het was een boeiend gesprek. Waarom kun je toch maar met zo weinig mannen zulke gesprekken voeren? Ik schiet meteen weer in de ‘analysemode’. Waar zit het nou in dat het met zo’n man meteen interessant is, prikkelend, uitdagend en ook bekend voelt? Hij vertelt over de vrouwen in zijn leven en dat hij niet meer gaat voor een vaste relatie en dat hij zich verbonden voelt met meerdere vrouwen en dat dit voor hem heel bevredigend is. Hij heeft een vriendin+. Ken ik die term? Ja die ken ik, op deze site komt ie ook regelmatig voorbij.

Ik vraag hem uit. Wil van hem horen hoe ik het contact met mijn ‘vriend+’ moet interpreteren. Wat vindt hij van ‘smsloze’ dagen tussen contactmomenten in? Hij geeft zijn visie en noemt op een gegeven moment het woord ‘attent’. Kijk ,dat is nou wat ik heel erg mis. Ik wil een attente man. Maar geen kleffe. Ja, ga dr maar aanstaan als man. Niet klef, wel attent. En alleen de mannen die dat goed aanvoelen, die dat in de vingers hebben, die zijn zeer gewild bij vrouwen. Dat zijn mannen die jou ook de juiste vragen stellen, belangstelling hebben maar toch ook afstand houden. Wel regelmatig een smsje, soms een bos bloemen maar geen echte verplichtingen. Vrijheid, blijheid.

Hoe moeilijk kan het zijn? Dit zijn meestal wel mannen die heel onafhankelijk, eigengereid en dan toch zeer charmant zijn. Dus dan moet je bijvoorbeeld accepteren dat je niet de enige vrouw bent in hun leven. Of zelf ook meerdere van zulke mannen in je bestand hebben. Is dat wat ik wil? Nou ja, is dat waar ik mee door wil gaan, kan ik beter zeggen. Ik denk twee jaar na het beëindigen van mijn relatie met ‘durf jij’ nog steeds in termen ‘in- de- tussentijd- wil- ik -het –ook- een- beetje -leuk -hebben’. Maar misschien zit ik niet in de tussen-tijd maar is dit gewoon voor al-tijd.

Gezien de zelf opgelegde quarantaine, waar ik in zit vanwege de beesten , beland ik alleen met sushi en sauvignon blanc op de bank, gelukkig is er weer Toren c. Dan lees ik de column van Theodor Holman in het Parool. Hij legt zijn nieuwe kleinzoon uit wat er precies allemaal leuk is in het leven. En vertelt en passant even wat zijn eigen moeder hem als wijze les meegaf naar zijn eerste schoolfeest. “Je moet over meisjes drie dingen weten: ze willen aandacht, begrip en tederheid .A,B en T, gemakkelijk te onthouden, denk maar aan A,B,C”


Met een wazig hoofd van de sauvignon zak ik al dromend over mannen met heel veel aandacht, begrip en tederheid weg in een diepe slaap.

Lees verder!

“Omg, mama ik heb luizen”. Sms van oudste dochter vanaf de middelbare school om 13.00. Om 15.00 op het schoolplein wordt de omvang van de ramp me duidelijk als andere dochter zegt: “Mama, de juf heeft een luis gezien”. Als ik ook mijn kleine man op zijn hoofd inspecteer weet ik het helemaal zeker: “We hebben luizen”. Wat een feest! Voor het eerst in mijn 12 ½ jarig bestaan als moeder hebben wij ze dan ook.

Nou ja, wij; zij in ieder geval. Ik voel niks namelijk. Via de apotheek naar huis. Als ik zelf geen klachten heb dan maar niet preventief behandelen aldus de assistente. Weet niet of ik haar kan vertrouwen. Maar goed, naar huis en aan de slag. Uren zijn we, nou ja, ik eigenlijk vooral, bezig, rotzooi insmeren, wassen, kammen, stofzuigen, bedden verschonen, van alles in de diepvries en in plastic zakken. Hilarische en hysterische toestanden.

“OMG, ieks, er lopen er twee op je hoofd” gilt oudste dochter als ik haar vraag om me voor de zekerheid toch even te inspecteren. Nou vraag ik je; ben ik uren bezig om haar lange haren te ontluizen, gaat ze gillen als ik er ook twee heb.
Het huilen staat me nader dan het lachen. Ze wil niet verder kijken want het is zo ‘eng’. Wat doe ik nu? Ernstig behoefte aan een geruststellende volwassene die zegt dat ‘het bij mij best wel mee valt’. Maar die is niet voorhanden. Ik zou een andere ervaren moeder uit de buurt kunnen vragen. Op de een of andere manier gaat me dat net een brug te ver. Ik haast me naar de drogist want de apotheek is al dicht uiteraard. Snel een nieuw flesje dure rotzooi en de beste kam die er is.

Weer aan de slag. Ik verzucht dat het toch onhandig is dat je niet precies weet waar ze zitten. “Jammer dat ze geen GPS hebben” grapt de ene dochter. “Weet je dat je ook schaamluis kan hebben” zegt de andere dochter. “Nu heb ik eindelijk een huisdier” zegt mijn zoon.

Kortom, we hebben het best leuk zo samen in de badkamer met ons gemeenschappelijk doel: weg met die beesten.
Als ik ’s avonds, als ze eindelijk allemaal in bed liggen, mail ik ter ontspanning even wat heen en weer met een leuke man. Hij dringt aan op snel ontmoeten, maar daten met luizen dat combineert niet zo voor mij merk ik. En hoe ga ik dat nou eens op een handige manier communiceren?

Wat een ontluisterende toestand!

Lees verder!

Om 7.00 ga ik vliegen. Om 5.00 krijg ik al een sms. Hij heeft er speciaal de wekker voor gezet. Lief.
Nog een dag lang krijg ik lieve sms’jes dat ik me vooral moet ontspannen en dat ik het verdiend heb. Nog net niet dat hij me mist. Daarna treedt de stilte weer in. Want hij mist me namelijk niet tussen onze ontmoetingen in. Ik hem ook niet echt. We zijn weer ‘los’.

En toch wil ik zijn lieve sms’jes. Daartoe gaf ons samenzijn een dag eerder ook aanleiding. Het stroomde tussen ons. Het voelde lief, vertrouwd, veilig en lekker. Dat wil ik vasthouden en bevestigd blijven zien. Ik wil niet dat het weer wegebt als we elk onze eigen weg gaan. Maar ik kan nog zoveel willen. Het gebeurt niet. Ik word er onrustig van. Ondanks de heerlijke vakantie waar ik van geniet.

Ondertussen word ik afgeleid door de mooie mannen ter plaatse. Ja, dat is wel mijn type man ja. Qua uiterlijk dan ..nou ja met hun charmante geflirt is ook niks mis trouwens.

Gister vloog ik terug. Laatste check op mijn mobiel voordat ik gemaand word hem uit te zetten. Niks. Als ik later moe en onrustig achter mijn laptop zit aan mijn vertrouwde keukentafel sms ik hem dan maar. Compleet verbaasd is hij; ik kwam toch zondag terug? Een uur later komt hij mijn keuken binnen en weer even later lig ik tegen hem aan. Dat voelt helemaal niet 'los'.

De rust is terug. Voor even dan.

Lees verder!

Het thema “mannen” is al tijden een belangrijk gespreksonderwerp met vriendinnen; je zou kunnen zeggen dat we er eigenlijk wel een beetje over uitgepraat zijn langzamerhand. We hebben het allemaal wel behandeld; van hoe leuk ze zijn tot hoe stom ze zijn en weer terug. Het zijn een beetje cirkeltjes waar we in rondpraten.
Grappig ook hoe ik soms nagenoeg dezelfde gesprekken voer met verschillende vriendinnen die elkaar niet eens kennen.

Zegt vriendin A op dinsdag tegen mij: “Die date was weer zo’n bejaarde die een foto van 100 jaar terug op zijn profiel had staan”.

Zegt vriendin B op vrijdag tegen mij: “Je moet me feliciteren, nou ja niet echt eigenlijk, maar ik heb het in ieder geval weer aangedurfd om een date te hebben, dat is het goede nieuws. Het slechte nieuws is dat hij minstens 10 jaar ouder en 20 kilo zwaarder was dan op de foto. Ik heb na een half uur gezegd dat ik het echt erg jammer vond dat hij totaal niet meer leek op de jonge man die hij ooit was en dat ik mijn avond liever nuttig ging besteden”.
Ik kom niet meer bij als ze nadoet hoe deze topmanager reageerde op haar zeer assertieve actie. Dan verzucht ze: “ Nou dat daten joh, ik geef het op, die laatste weet je nog, die had binnen 5 minuten al het idee dat ik het wel op prijs stelde dat hij steeds dichter bij me kwam zitten en vervolgens begon ie mijn arm te strelen..ieks…ik ben nog net niet gaan slaan”

Zegt vriendin C diezelfde week tegen mij: “ O jakkes ik had weer eens zo’n kleffe te pakken ; eerste date en dan na 5 minuten al met zijn hand richting mijn bovenbeen terwijl ik hem allerminst aantrekkelijk vond, het zijn nou nooit de mannen waar van je zelf hoopt dat zoiets doen”

Met A en C zat ik gister op een bankje. Ik zat in het midden en we deelden onze ervaringen met mannen in het paasweekend. Score van C; twee dates. Beiden hadden als belangrijkste gespreksonderwerp: me, myself and I. Nul interesse, geen vragen en als C zelf wat zei kwam er een negatief antwoord. Ze vertelde wat familieperikelen en hij wist meteen dat ze dat “helemaal verkeerd aanpakte”.
A vertelde over haar date. Totaal geen chemie, maar dan toch maar vooruit “even doorsmeren en olie verversen” want daar was ze hard aan toe. Ze is zelfs vergeten te reageren op de smsjes die hij stuurde na afloop zo weinig indruk maakte hij.

Ik vertelde over mijn ‘echte’ man die steeds minder van zich laat horen tussen onze contactmomenten in. Als we elkaar zien is het gezellig en best close maar tussendoor is de verbondenheid nagenoeg verdwenen. Ik stuur na 48 uur radiostilte eerst maar eens een aardig smsje. Geen reactie. Stuur vervolgens een iets minder aardig smsje. Geen reactie. Dan word ik boos. Wat is dit nou? Kan er niet bij en ik neig naar radicale stappen, namelijk gewoon stoppen met contact. Telkens meldt hij zich net op tijd en zegt dan steeds weer iets waardoor ik weer smelt. Dit patroon heeft zich al enkele maken herhaald.
De verklaring van mijn echte man is: “Ik ga niet voldoen aan jouw eisen wat betreft smsen enzo, ik ben niet van plan zo’n slaafse man te worden dat is funest voor je mannelijkheid”.

Zucht….

Heb uit wanhoop maar weer eens een nieuwe titel toegevoegd aan mijn collectie ‘hoe-zitten-wezens-met-veel- testosteron-in-elkaar’ boeken namelijk: “Hoe mannen liefhebben” van Corine Koole.
Twee dingen neem ik mee uit het boek; echte mannen houden van gelukkige vrouwen met ronde vormen. Mmm..aan dat eerste werk ik, voor dat tweede hoef ik weinig te doen.


Snappen doe ik ze echter nog steeds niet…

Lees verder!

In een niet te volgen tempo komen de blaadjes weer aan de bomen. En in een zelfde tempo lijken er gelukkige stelletjes overal op te duiken. Is dat nou net zoiets als dat je graag zwanger wilt worden en ineens overal dikke buiken ziet? En waar waren al die mensen toen er sneeuw lag?
Met mooi weer is het lastiger om alleen te zijn. Iedereen is buiten, op pad en iedereen lijkt samen met iemand te zijn. Verliefdheid is nu zichtbaarder. Wordt het misschien ook sterker gestimuleerd door de zon? Dat als het binnenkort weer eens goed regent dat die mensen elkaar dan aankijken en denken: “ In het zonlicht leek het nog wel wat maar nu weet ik het niet meer zo…”.

De zon schijnt ’s ochtends al uitbundig en mijn blote lijf heeft het warm na een zwoele nacht en terwijl de frisse ochtendlucht naar binnen stroomt, me een beetje kippenvel bezorgt, voel ik een zachte hand die langzaam de vormen van mijn lichaam volgt. Een zacht kusje in mijn nek. Een streling die steviger wordt en ik kan mijn ogen niet open krijgen. Ben nog moe van het lange concert op Goede Vrijdag waar we samen van genoten. Hij fluistert in mijn oor dat hij zo vertrekt. Ik denk na of ik dat erg vind. Nee, ik vind het niet erg. Ook wel lekker om even mijn eigen gang te kunnen gaan na een drukke week.

Als hij weg is kruip ik weer in bed. Voel me ineens alleen. Mis die geruststellende zachte hand op mijn rug. Mijn hersenen gaan vervolgens voluit in de piekerstand. Over alles wat ik nog moet doen voor mijn kinderen terugkomen. Over alles waar ik tegen op zie de komende tijd. Over wat ik nou met hem heb. Over hoe ik me daar bij voel. Over hoe het verder moet. Over als het gezellig is met iemand en fijn voelt of dat dan voldoende is. Tot ik weer weg zak in een diepe slaap. Een uur later word ik wakker met een nog erger rotgevoel. Bah!

Pasen; alles is geel, vrolijk en vooral heel erg samen als ik de bladen en Albert Heijn mag geloven. Ik ben straks ook samen met mijn kinderen, maar toch ook alleen. Zo voelt het tenminste. Ik zal de kar weer trekken. Verstop de eieren, sus de ruzies, draai een was, maak het eten en ruim op. Ik vind dat ik geen negatieve gedachten mag hebben van mezelf; ik heb tenminste kinderen en ik ben een soort van semi-single. Wat zeur ik eigenlijk?
Ik sms al mijn single vrienden. Om ze te vragen hoe het met ze is en wat ze dit weekend gaan doen. De meesten hebben gelukkig toch nog last-minute plannen gemaakt. Pasen is voor singles immers net zoiets als Kerst; hoe kom ik die dagen door?

Hoe ik de Pasen doorkom?

Ik ga op bezoek met mijn kinderen bij de alleroudste en meest dierbare single die ik ken; mijn oma.

Lees verder!

In het prilste begin van mijn date tijdperk heb ik iets heel doms gezegd. Zonder te weten uiteraard dat het dom of ongepast of op z’n minst onhandig was.
Ik woonde nog samen met de vader van mijn kinderen. Ik wist dat de scheiding aanstaande was en dus vluchtte ik om mijn verdriet maar niet te voelen in allerlei dingen die ik tijdens mijn huwelijk niet had gedaan en wel wilde blijkbaar.

Zo sprak ik af met A. in het filmhuis. Dat dit niet erg handig was daar kwam ik later achter. Ik was toen nog niet zo bedreven in het op een slimme manier afhandelen van ‘sexdates’. Want dat ging dit in principe worden. Tenminste dat was de afspraak tussen A en mij. Hij had ook nog een vaag vriendinnetje trouwens.
Toen ik A zag wist ik meteen dat dit voor mij niet slechts een ‘sexdate’ ging worden. Mijn hart sloeg dus ook over toen hij, tijdens de niet te volgen Chinese film, zijn hand op mijn bovenbeen legde en me zachtjes streelde. Ik kreeg er heel erg kippenvel van.

Na afloop had hij helemaal geen haast om mij zo snel mogelijk richting zijn bed, in dat van mij lag immers mijn aanstaande ex, te manoeuvreren. We dronken nog een glas wijn in het filmhuis en we hadden diepzinnige gesprekken over de belangrijke zaken in het leven. Er was chemie. Duidelijk.
Tot mijn grote verbazing zei hij ineens: “Ik kan dit niet, ik wil niet vreemdgaan”. Ik was teleurgesteld en dronk snel mijn glas leeg en zei dat ik naar huis wilde. Buiten bij onze fietsen trok hij me naar zich toe en zoende me hartstochtelijk. Dat voelde heel erg goed. Of ik toch mee wilde gaan. Ik kon de verleiding niet weerstaan omdat ik hem veel te leuk vond.
Zijn oude huis was mooi ingericht, zijn slaapkamer ook helemaal waar ik van hou; boeken, tijdschriften en kranten rondom het bed. We lagen al snel gezellig naast elkaar. Heel intiem. Hij streelde me zacht. Mijn hoofd lag op zijn schouder. Zijn armen om me heen.

En toen gebeurde het. Het ontglipte me. Het kwam van heel diep van binnen. Vier woorden. Die je nooit mag uitspreken als er slechts sprake is van een ‘sexdate’. Ik fluisterde ze in zijn oor.
En hij schrok. “O jee…dat zelfs” zei hij. De sex werd niet echt meer wat daarna. Hij zei dat hij dacht aan dat vage vriendinnetje. Ik kleedde me snel aan. Bij de deur kon er nog net een klein kusje af.
Zo kwam het dat ik om 5.00 ’s ochtends door de stad fietste terwijl de vogels floten en het langzaam al weer licht werd. Thuis schoof ik naast mijn aanstaande ex. Die sliep gewoon door.

Gisteren fluisterde er ook iemand heel zacht in mijn oor: “Ik vind je lief”. Nu was ik het die vroeg: “Wat bedoel je daar precies mee?”. Weinig romantisch misschien. Maar ik wilde die woorden duiden. Wat betekent ‘Ik vind je lief’? Is het vertedering, verliefdheid, geraakt zijn of houden van?
Waarom wil ik dat nou weer weten? En waarom schrok ik er ook een beetje van?

Lees verder!

“Dit verwacht ik van een relatie”, nieuw item in onze profielen hier. Ja wat verwachten we daar eigenlijk van? En waar zijn die verwachtingen op gebaseerd? Wat is eigenlijk de definitie van een relatie?

Vorige week zondagmorgen zag ik met mijn oudste dochter de film ‘No strings attached’. Een leukere film dan de recensies deden vermoeden. Er zaten ongeveer 10 mensen in de zaal. Voornamelijk oudere mannen alleen. De film had van de keuring zo’n pictogram met vier voetjes meegekregen; blijkbaar trekt dat op zondagmorgen oudere mannen. Maar goed, ze hadden kunnen weten dat seks in Amerikaanse films niet meer is dan een hoop gedoe om niks. Geen borst van Nathalie Portman of geslachtsdeel van Asthon Kutcher gezien. Ze hadden wel seks. Maar geen relatie. Of eigenlijk wel maar gaven dat niet toe. Ik kan alvast verklappen; het komt allemaal goed. Uiteraard. Heerlijke film met goede , mooie acteurs en met humor.
Voorafgaand aan de film werd een trailer vertoond van Hall Pass. Over mannen die een week huwelijksvrij krijgen en alles gaan doen wat ze normaal niet mogen van hun vrouw. Vreselijke film denk ik afgaande op wat ik zag.

Is dit nou hoe het gaat in langdurige relatie’s vroeg ik me deze week ineens af?
Mannen voelen zich gevangen in hun huwelijk want vrouwen veranderen altijd in draken. Dit hoorde ik rapper Unorthadox gisteren ook over zijn grote liefde Anouk zeggen, en mannen willen dan vluchten. Die willen alles wat niet mag van de draak. De meesten doen het niet echt, anderen dus wel. Meestal stiekem. Tot voor de draak de maat vol is en ze man de deur wijst. En dan ga je dus van je villa aan het Vondelpark terug naar je flatje in een Vogelaarwijk in Rotterdam, dat dan weer wel gedweild wordt door je lieve tante.

No strings attached. Die van mij noemt het ‘ont-moeten’. Ongeveer hetzelfde. Er moet niks, er kan van alles.
Het goede gesprek hadden we eindelijk. Dat brak alles open. Mijn hart opende zich ook weer voor hem. En in de zon op het strand voelde ik hoe goed het is. Er is geen verwachting. Er is geen druk. Er is geen verplichting. Er is geen scenario. Maar er is wel liefde .
Hebben we nu een relatie? Geen idee.

Lees verder!

Daar staat ze dan op mijn keukenvloer met blote voeten en haar net gekochte oorbellen in. Tien jaar en ze zingt: “You know that I could use somebody, someone like you…” met haar nog zachte stem. De gebaren, de blik en de timing zijn al heel volwassen.
Ik moet moeite doen om mijn tranen te bedwingen. Mijn kleinste meisje dat ook groot aan het worden is. En die ineens ook goed kan zingen, dat blijkt nu ze is uitgekozen om haar klas te vertegenwoordigen op het jaarlijkse Songfestival.
Ik word gewaarschuwd door mijn oudste dochter; als ik maar niet weer ter plaatse ga huilen zoals bij ‘ Make you feel my love’ dat zij twee jaar geleden zong voor een volle zaal met haar ontroerende stem.


Nee, ik zal niet huilen, zal er alles aan doen om mijn tranen te bedwingen . Maar waarom kiezen ze dan ook uitgerekend deze nummers? Nummers met teksten die tienermeisjes nog net niet helemaal begrijpen. Of in ieder geval; ze voelen er waarschijnlijk niet bij wat ik er bij voel.

Heb het bespreekbaar gemaakt met hem. Nog niet geheel tevreden over de uitkomst. Dus verdrietig. Op zo’n dag moet je niet met je allerliefste stem voor mij gaan zingen over de liefde. Ik verbijt mijn tranen.

Als ik haar welterusten kus zegt ze: “Mam, is het nou wat met die man die steeds smst?”.
“Dat weet ik niet, slaap lekker” stamel ik terug. Ik kan ook niks verborgen houden.
In de keuken komen dan eindelijk de tranen. I could use somebody…

Lees verder!

Mannen, ik heb een vraag. Help me, vertel me wat gaat hier fout?

Situatieschets.

Je kent elkaar een slordige 8 weken. Hij komt aan en ploft in de tuinstoel zonder kus. Kijkt je lachend aan, ja, koffie lekker. Na de koffie naar boven. Beetje lief doen, beetje zoenen en hup; recht toe recht aan. Niks massage, waar het ooit allemaal mee begon. Niks langzaam opbouwen en elkaars erogene zones voorzichtig verkennen. Nee, doelgericht. Doel bereikt, raak geschoten, 1 -0 en tijd voor rust. De speler is moe, zakt weg in diepe slaap. Als hij wakker wordt is het tijd voor de tweede helft. Maar nee, het wordt geen 1-1. Ook geen 2-0 overigens, daar zorg ik wel voor. Brak, moe, honger. Je gaat maar koken dan. Hij gaat de krant lezen in de tuin en een beetje spelen met zijn I Phone. Je bent klaar met koken. En roept dat het eten klaar is. Hij schuift aan. Lekker gekookt. En hij vertrekt met een glimlach op zijn gezicht. Mij compleet vertwijfeld achterlatend.
Het voelt alsof ik de hoofdrol heb in een toneelstuk over een vooroorlogs huwelijk. Alleen de pantoffels en de sigaar ontbreken. En de IPhone verraadt dat het 2011 is. Het ergste is ik ben helemaal niet getrouwd met hem en we kennen elkaar pas 8 weken.

Wat ik zelf kan bedenken is het volgende:
1. Ik moet het bespreekbaar maken
2. Ik moet hem dumpen
3. Ik moet naar hem toe gaan en hem laten koken nadat het minstens 2-0 voor mij is
4. Ik moet accepteren dat mannen nou eenmaal zoeken naar een moeder waar ze ook nog seks mee kunnen hebben
5. Ik moet alle zelfhulpboeken over dit onderwerp weer eens grondig bestuderen; Mannen willen een bitch, Hallo Tarzan, hoe word ik een mannenfluisteraar, De prins op het witte paard, hoe vind ik de ware etc etc.

Of moet ik niks? Wat zie ik over het hoofd? Wat doe ik verkeerd? Tell me. Mijn vriendinnen kunnen me niet helpen, die herkennen het alleen maar.

Lees verder!

Het brede strand is nagenoeg leeg. Hij en ik lopen langs de vloedlijn. Ik voel zijn warme hand om mijn koude vingersIn de verte zijn mannen bezig, in de felle voorjaarszon, om alle benodigde attributen weer te installeren voor de hordes zonaanbidders die over een paar weken ongetwijfeld hun nog blanke winterlichaam weer gaan laten bruinen. Wat bij de meeste mensen ook goed lukt. Dat bruinen.

Ik word niet bruin. Ik heb een heel blanke huidskleur en ik ben aan het einde van de zomer op zijn hoogst donkerwit. Ja, humor he; donkerwit, zo werd ik gepest dus vroeger. Dan was ik drie weken in Italië op vakantie geweest en best wel een beetje bruin voor mijn doen, kwam ik weer op school en dan beet het hipste meisje van de klas me toe: “Jij bent zeker niet op vakantie geweest, je bent nog zo wit, donkerwit haha”.

Toen ik 25 was werd er huidkanker geconstateerd bij mij. Een klein onschuldig plekje op mijn been. Geen levensbedreigende vorm maar ‘ik was er wel erg jong voor’. Meerdere plekjes zijn in de loop der jaren verwijderd. Altijd uitkijken in de zon dus, maar dat moest ik daarvoor ook al. Smeren met factor 30 of hoger. En soms een kleine operatie met een litteken als gevolg. Er valt goed mee te leven.

Maar elk jaar bij die eerste mooie dagen met die heel felle zon heb ik het even moeilijk. Dit jaar vang ik die eerste stralen terwijl ik met hem bij een strandtent achter glas zit. We praten, drinken en kijken. Een vrouw, type Tante Cor uit Gooische Vrouwen, gaat voor het oog van iedereen haar nieuwe bikini showen. “6 euro bij de Aldi, geen geld toch” hoor ik haar zeggen. Ze is heel erg (zonnebank) bruin. Overal blijkt even later.
Hij zegt: “Wacht maar even, die gaat zo d’r borsten laten zien”. Ik zeg: “Ik vind dit wel een tikje ordi sorry”. Dan zegt hij: “Zie je wel, nou pronte borsten nog voor d’r leeftijd”.

Een steek van jaloezie gaat door mijn lijf. Ik ben toch niet verliefd en we hebben toch iets dat niet gedefinieerd is en bovendien hij vindt mijn borsten toch ook mooi. We lachen samen om tante Cor, die net iets te lang met die pronte borsten in de prille voorjaarszon blijft staan. Dan zegt hij: “Mijn dochter is ook zo wit als jij, dat vond ik vroeger zo lief, dat kleine witte lijfje op het strand”. Ik ben ontroerd. En hij verplaatst vervolgens mijn stoel zodat ik uit de zon kan zitten.

Ineens gaan mijn gedachten terug naar de eerste voorjaarszon vorig jaar. Op een cursus ontmoette ik M. Deze M vond mijn ‘roomwitte, ronde, volle borsten heerlijk’. Het sms’je waarin hij dit zei heb ik nog bewaard. Voor het eerst had een man juist extra waardering getoond voor mijn ‘roomwitte’ (dat klonk ook zo lekker) huid en dat voelde heel goed.

Zelf lijkt het me zo heerlijk om gewoon eens onbekommerd een hele dag met mijn hele blote lijf in de volle zon te gaan liggen en dan ’s avonds heel erg bruin te zijn. Maar dat is dus een illusie; ik word dan namelijk zo rood als een kreeft, krijg heel veel pijn , ga vervolgens vreselijk vervellen om uiteindelijk donkerwit te eindigen. Ik was graag 100 jaar eerder geboren, toen was het heel chique om zo blank te zijn.

Hij en ik lopen langzaam terug langs de vloedlijn en we verbazen ons over de heerlijke dag die we zomaar samen hadden. De zon zakt al in de zee. Hij kust me. Ik voel me heel tevreden en warm.

Lees verder!

Gisteravond zat ik zomaar ineens naast een naakte ‘BN-er’ in de sauna. Heel intiem en heel gewoon. Vlak ervoor was hij aangesproken door een man op luide toon: “Jij bent toch…., ja he??”. Mij ontschoot meteen: “Dacht ie eindelijk eens lekker anoniem naar de sauna te gaan…”.
De BN-er draaide zich om naar mij en lachte. Ik had hem ook herkend maar hoorde mezelf zeggen: “Sorry, maar ik ken je eigenlijk niet…dat ligt waarschijnlijk aan mijn leeftijd..”. Dat beaamde hij.
Ik loog, ik kende hem wel. Wat ik eigenlijk wilde zeggen was: “Ik ken je wel uit de bladen maar weet bij god niet wat je zingt”. “Maar mijn dochters kennen je ongetwijfeld “ zei ik vervolgens maar uit ongemak.
Gek genoeg voelde het verder helemaal niet ongemakkelijk dat hij best wel dicht naast me ging zitten. Een lieve jongen, die zich ooit figuurlijk voor heel Nederland heeft blootgegeven over zijn afkicktraject.

Jezelf blootgeven. Je laten zien in al je naaktheid. Daar hoef je helemaal niet ontkleed voor te zijn. Eerder op de dag had ik een moeilijk gesprek met alles nog aan. Met een collega, geleid door onze leidinggevende. De communicatie tussen haar en mij verloopt al een tijdje wat minder soepel(om het maar even voorzichtig uit te drukken) en dat kwam deze week tot een ware eruptie. Vulkanen die op uitbarsten stonden spuwden de woordenlava ineens ongecontroleerd over elkaar uit.

Het gesprek heeft verhelderd waar het vooral in zit; we zijn twee tegenpolen.
Ik leef heel erg in het moment, ben van last-minute iets voor elkaar krijgen, ik denk snel, hou van snelle conclusies, scherpe oordelen, (te)korte voorbereiding en me ergens zomaar ingooien en dan kijken wat ik ervan kan maken. Ik ben heel sensitief maar ook te kort door de bocht soms. Ik geef me makkelijk bloot. Ik roddel soms. Heb veel lol met andere collega’s. Ik voel me afgewezen door haar; alsof hoe ik het doe niet goed is. Ik ben niet strategisch en zal het ook nooit worden. Ik ben single.

Zij houdt van langzaam tot iets komen, de rust en tijd nemen voor een grondige voorbereiding, weten wat je kunt verwachten, een gewogen oordeel voorzichtig uitspreken, ze houdt emoties in en ze wil controle houden. Ze kletst nooit zomaar, ze voert altijd een gesprek. Ze wil liever niks van zichzelf laten zien. Ze is niet zo sensitief. Ze voelt zich buitengesloten en onzeker. Ze kiest voor deze strategie. Zij is getrouwd.

Samen zitten we soms urenlang met de ruggen naar elkaar toe heel hard te werken, dit bindt ons. Ik vind dat fijn, dat ze stil is en mij niet uit mijn concentratie haalt. De derde collega op de kamer is eigenlijk dan de stoorzender. Die dendert ineens binnen en zegt altijd wat of maakt geluid ondanks de stilte in onze kamer.

Voor mij voelt de uitbarsting als een doorbraak, een opluchting, alles ligt nu open en bloot op tafel . Voor haar is het ‘jammer dat het gebeurd is’. Ze voelt zich heel kwetsbaar.
Onze profielen op een datingssite zouden waarschijnlijk gek genoeg veel overeenkomsten vertonen. Maar de chemie is ver te zoeken tussen ons.
“Gelukkig zijn we niet getrouwd” zei ze nog wat cynisch na afloop.

Een paar uur na het lastige gesprek zat ik dus naast de jonge, mooie zanger die in zijn naaktheid helemaal niet kwetsbaar oogde. Bijna iedereen die samen met hem de opgietsessie had ondergaan wist waarschijnlijk wie hij was en wat er voor verhalen de ronde deden over hem. Het deerde hem niet. Hij zei gewoon: “Ja, dat ben ik” op de brutale vraag van de man. En hij deed niet eens een handdoek om zijn middel.

Ik hou heel erg van mensen die zich durven blootgeven.
Maar ik heb deze week wel weer geleerd niet te snel te oordelen over mensen die dit niet durven.

Lees verder!

Enorme behoefte om een blog lang heel emotioneel om me heen te slaan. Heerlijk! Voor mij dan. Of het voor de lezer ook prettig is dat is de vraag. Die vraag doet er trouwens nu voor mij niet toe, want ik schrijf niet voor de lezer maar voor mezelf. Elke schrijver, die zichzelf tot onderwerp van de tekst maakt en zegt andere beweegredenen te hebben, die liegt. Zo altruïstisch is namelijk niemand.

Voor mij is de hamvraag in welk contact dan ook; mogen emotie’s er zijn ja of nee?
Als emotie’s er niet mogen zijn in een contact dan komen ze bij mij op een dag namelijk heel erg verstrekt en hevig toch naar buiten. En dan zijn de rapen gaar. Dan is er ineens iets vreselijks aan de hand tussen de ‘emotie- uiter’ , ik dus, en de ‘emotie-ontvanger’, de ander dus.

En dan nu even de link leggen met single zijn, relatie’s, daten, mannen en dat soort zaken. Mannen en emotie’s dat schijnt een lastige combi te zijn. Mannen houden niet van emotie’s. Nou ja, eigenlijk houden ze niet van vrouwen met emotie’s. Of nog meer to-the-point; ze houden niet zo van vrouwen die die emotie’s dan gaan uiten. Alhoewel, als die vrouwen dat doen in gezelschap van hun soortgenoten ver buiten hun bereik dan deert het ze niet.
Maar laat het ons vooral het niet doen waar ze bij zijn of nog erger als er sprake is van een intiem moment. Dan worden die hyperviriele mannen zelfs impotent van onze tranen is gebleken uit recent onderzoek.

Maar o, wat huil en schreeuw ik soms graag. Met name in de tweede helft van mijn cyclus is die drang heel groot. Dat verzin ik niet, dan gaat vanzelf zo. Al sinds ik te maken kreeg met een cyclus en nog lang geen partner had om mijn frustratie’s op bot te vieren. Wel een vader en broer trouwens. Ook mannen die er niet veel van begrepen.

Dus zoek ik nu een man die mijn emotie’s wel met open armen verwelkomt. Die zelf ook weleens een traantje plengt. Die niet wars is van een lekkere schreeuwpartij zo nu en dan. Die kortom niet schrikt van emotie’s maar die weet dat emotie’s beter gedijen in een klimaat waarin ze er mogen zijn.
Dat die tranen of boosheid dan zomaar ineens weer verdwijnen of veranderen in iets positiefs. Bijvoorbeeld in een intiem moment dat dan zoveel fijner en meer verbonden voelt.
Omgekeerd kunnen intieme momenten niet echt iets worden als er nog emotie’s onderhuids zitten.

Lees verder!

Zomaar wat flarden van de gesprekken die ik de afgelopen 12 uur voerde met mijn laagopgeleide.
Hij: ‘Je scherpt mijn geest’.
Ik: ‘Ik ken zoveel hoogopgeleide mannen die dommer zijn dan jij’.
Hij: ‘ Het gaat toch meer om EQ dan om IQ, het gaat om het gevoel dat je met iemand hebt’.
Ik: ‘Die zogenaamd slimme mannen zeggen alleen maar als ze me niet volgen; “zeker weer een zweefcursus gevolgd” ’.
Hij: ‘Mensen die niet naar zichzelf gekeken hebben zijn niet interessant’
Ik: ‘Ik heb slecht en onrustig geslapen’.
Hij: ‘Ik ook, we zitten met hetzelfde, teveel stress opgeslagen gedurende de werkweek en dat moet toch zijn uitweg vinden, voortaan toch beter om op zaterdag avond af te spreken’.
Ik: ‘Ja, weer eens gaan mediteren dat zou trouwens ook een goed idee zijn’.
Hij: ‘Jij moet lekker jezelf laten verwennen vandaag, ga toch naar de schoonheidsspecialiste EN naar de kapper, kan jou het schelen’.
Ik: ‘Je hebt helemaal gelijk’.

En weg ben ik, op naar mijn verwendag. Even de week achter me laten die niet normaal druk was. En stressvol. Heb er goed over kunnen praten met mijn laagopgeleide. Herken me helemaal niet zo in alle blogs die er ineens verschijnen over downdaten. Misschien moet ik zeggen: nog niet.
We waren allebei niet zo op dreef deze keer, allebei flink last van een probleem op ons werk, waar ook nog eens heel veel overeenkomst in zit. Beiden last van iemand die achterbaks gedrag vertoont. En daar hebben we heel goed over gepraat. Hij ziet haarscherp wat mensen beweegt. Daar hoef je dus echt niet hoogopgeleid voor te zijn.

Hij kon zelfs hard lachen om mijn foute grap. Hij zei namelijk: ‘misschien moet ik toch ook eens gaan downdaten’. Toen kopte ik hem in en zei: ‘dat wordt wel heel lastig’.

Lees verder!

Toen zeebonk en ik ons uit het te warme bubbelbad hadden gehesen kwamen we er achter dat de sauna helemaal verlaten was. Het was letterlijk 5 voor 12 en iedereen was naar huis. Met een grote smile op zijn gezicht wees hij me op de camera die dus wel boven het bubbelbad hing. Het meisje achter de balie had ons minutenlang kunnen bekijken in het bubbelbad bleek nu. Wat we daar deden was nog net niet zo erg als dat wat Martin Morero tijdens de ouderavond met Fay in de poppenhoek deed(voor details zie Gooische vrouwen the movie) maar het scheelde niet veel.

We haastten ons naar de kleedkamer. Ik pakte mijn tas en zag een sms. Van single vriendin die 40 was geworden deze week.
“Alle mannen zeggen af voor mijn feestje, altijd alleen maar vrouwen, story of my life”. Het prikkelde onmiddellijk mijn fantasie.
Zeebonk ging, zonder gene, voor ons allebei betalen bij de balie. De lieverd. Ik ging zo neutraal mogelijk achter hem aan langs het meisje dat mijn extase gezien moet hebben. Volgens zeebonk waren de beelden nogal wazig. Gevoel voor humor kan hem niet ontzegd worden. Op de parkeerplaats deden we staand tegen zijn oude Mercedes onder de heldere sterrenhemel eindelijk wat we al de hele avond wilden. Hij noemde het ‘wel een beetje een vluggertje’. Ik zei: “Na 5 uur voorspel is dit geen vluggertje”. Met hem voelt alles liefdevol. Nog nooit heeft hij mij een pijnlijk moment bezorgd. We hadden samen verder kunnen gaan in zijn bed. Toch gingen we ieders ons weegs hierna. Ik wilde goed slapen want een drukke dag voor de boeg met het bewuste feestje van vriendin en hij zou vroeg op pad gaan met een vriend.
Onderweg een sms: ‘Laat even weten als je veilig thuis bent’. Hij is zo lief. Ik ga slapen met een volledig ontspannen lijf en hoofd. Nee, ik ben niet van de wereld en er doen geen tien vlinders een wedstrijd wie het beste alle hoeken van mijn buik kan zien. Ik voel me rustig en heel tevreden. Het is helemaal goed.

Zaterdagochtend sms ik vriendin: ‘Laat los die mannen, ik ga het regelen’. Paar vragende smsjes tot ik haar het zwijgen toe doe: ‘Loslaten nu! Tot vanavond’.
De hele middag ben ik bezig mijn adresboek af te smsen. Al mijn oud dates die een beetje in de buurt wonen sms ik. ‘Mannen gezocht voor feestje van single vriendin’.
Weinig reactie’s. Twee laten weten inmiddels ‘into a woman’ te zijn. De volgende belt me vanuit Lissabon. Maar ook twee positieve reactie’s. Bart en Michiel willen wel mee.
Leuk!!! Helemaal hyper fladder ik door het anders zo troosteloze winkelcentrum. Wat levert mijn ‘out of the box denken’ soms toch heerlijke momenten op.

Ik spreek met Bart en Michiel af op een plein in de buurt van het huis van vriendin. Lopend met zijn drieën kom ik op het lumineuze idee dat ik een spelletje ga spelen met vriendin. Ze is mijn meest ‘vrije’ vriendin, open voor veel. Dit spel kan ik spelen met haar. Ik instrueer Bart en Michiel die nog wat twijfels hebben over de aanpak maar al snel instemmen.
Ik bel aan. “Lieverd, hier ben ik met mijn cadeau voor jou, Michiel en Bart, twee consultants van het buro ‘Hoe vind ik de ware’. Ze komt niet meer bij. Ik zie haar vragende ogen. Is dit nou echt? “Dit vind ik wel heel leuk” roept ze al snel. Ik vertel haar dat de heren zo meteen allebei een intake gaan doen met haar om te kijken waar de pijnpunten zitten. Waarom het daten niet echt een succes is. Ze wil dat wel. In haar slaapkamer ontvangt ze eerst Michiel en daarna Bart. Een paar keer steek ik mijn hoofd om de deur. ‘Komen jullie al een beetje tot de kern?’. In de woonkamer weet inmiddels iedereen wat er gaande is. Sommige mensen zijn bang dat vriendin not amused is als ze straks hoort dat het maar een grap is. Daar ben ik helemaal niet bang voor. Na een half uur is de intake klaar en maken de heren de balans op. ‘Het zit hem in haar selectie’ zegt de ene. ‘Ze straalt seks uit’ zegt de ander.
In de keuken zegt ze lachend tegen mij: “Jij bent gek, dit kan je toch helemaal niet betalen”. Uren laten en vele glazen prosecco(ik) en baco’s(zij) verder vertel ik haar de waarheid. Ze komt wederom niet bij meer bij. In die uren lach, dans en praat ik met de andere vrouwen en met de consultants. Die zich overigens prima vermaken met al die vrouwen.
Bart vraagt me naar zeebonk want hij leest de blogs. ‘Ben je verliefd?’. Ik begin mijn verhaal over hoe het wel voelt en over wat verliefd zijn nou eigenlijk is. Dat weet hij wel. Als je verliefd bent ben je van de wereld en dat ben ik niet. Nee, dat ben ik niet.
Dan is het laat. Bart wil naar huis. Maar huis is ver fietsen, Bart dat niet meer willen, Bart met mij mee willen, mijn huis dichtbij. Alcohol vertroebelt mijn beoordelingsvermogen.
We fietsen door de nacht en belanden in mijn bed. Het voelt niet goed wat ik doe. Lust dat is het. Meer niet. Mis zeebonk. Wil zijn lieve warme handen. Zijn zachte kusjes in mijn nek.

De volgende morgen heb ik letterlijk en figuurlijk een kater. Stuur zeebonk een sms. ‘Heb iets doms gedaan’. ’s Avonds bellen we. Ik ben te moe om te praten. Hij weet het zonder dat ik het zeg. Vraagt naar het feestje. Maar verder niks. En het lukt me niet om het zelf te zeggen.
Vanmorgen werd ik wakker en sms hem en vertel het hem toch. Goede reactie terug. Over vrij zijn en ook dat het hem wel een beetje pijn doet.
Wat zeebonk en ik hebben is bijzonder. Ik ben niet hoteldebotel verliefd. Er is veel chemie en toch is het rustig. Hij noemt het ‘ont-moeten’ wat er is tussen ons.
Prachtig gezegd. Er moet niks en er kan van alles. Zo is het. Wat ik me dan wel weer afvraag, zou hij verliefd zijn?

Vriendin was blij met haar feestje. Weinig hoop op de ware nog steeds, dat wel.

Lees verder!

Over de nadagen(en alle dagen ervoor) van mijn huwelijk heb ik nog niet veel geschreven. Het roept weerstand op. Schrijft niet lekker, het gaat niet vanzelf zoals normaal als ik schrijf. Heb er wel over nagedacht waarom dat zo is. Misschien is het toch nog te pijnlijk?

Na een fijne vrijdagavond in de sauna met mijn zeebonk, ik ga hem trouwens bijna een naam geven want de term zeebonk begint me tegen te staan, werd ik heerlijk ontspannen wakker vanmorgen. Vrolijk begon ik aan mijn zaterdagochtendritueel. Koffie, sap, toast, eitje, krant en radio aan.
En ineens klonk daar muziek die me automatisch teruggebracht naar de zomer van 2007. Onze laatste zomer als gezin. Ex werkte gedeeltelijk in Amerika. Dat van dat werken aan de andere kant van de oceaan dat was uiteraard niet mijn idee; met drie kinderen en een baan was ik namelijk al druk genoeg. Hij moest echter dringend verder met zijn carrière en dat kon alleen met een internationale klus op zijn CV, dit werd luchtig gebracht terwijl ik hoogzwanger(van de derde dus) op de bank lag.

Twee zomers gingen we mee. De eerste keer was het bijzonder. Fijn als gezin. Met een baby aan de borst in businessclass, dat verzin je toch niet? Hoogtepunt van die zomer was een kampvuur met zijn allen in de tuin van het buitenhuis van de baas. Idyllisch gelegen aan Clear Lake. Toen leek alles nog clear.
Mijn jongste dochter verzuchtte toen met groot gevoel voor drama: “Zo mooi wordt het nooit meer”.
Hoe waar haar woorden bleken te zijn geweest werd mij een half jaar later duidelijk, toen ik ontdekte dat ex niet alleen ver buiten de deur werkte, maar ook heel andere dingen buiten de deur deed.

De volgende zomer in Iowa was anders. Niet bijzonder meer, eerder bizar. Ex smste met vriendin. Ik chatte met mannen in Nederland die net wakker werden als ik naar bed ging. Kinderen wisten nog niks maar voelden alles denk ik.

Op een avond ging ik naar de Mall, even lekker cool shoppen na een dag alleen met de kinderen in de hitte. Ik liep een van de vele geweldig kledingzaken binnen en werd geraakt door de muziek die gedraaid werd. Ik vroeg de caissière welk het nummer was. Ze schreef het op een papiertje. “Hey there Dilalah” van de Plain White T’s.
In de weken die volgden hoorde ik het nummer talloze keren op de radio. Zo ook toen ik naar de sportschool reed in de gehuurde, veel te grote, SUV. Over de heuvels van Iowa.
En wat voelde ik me toen bevrijd. Nog lang niet gelukkig of helemaal blij met mezelf. Maar op dat moment, alleen in die grote auto door dat weidse landschap, heuvel op, heuvel af, voelde ik de kansen die er voor me lagen.
Ik voelde, zo ver weg van huis, dichtbij mezelf, dat er geen weg terug was.


Mijn huwelijk was voorbij maar mijn nieuwe leven was begonnen.

Lees verder!

Hij heeft mijn blogs gelezen hier gewoon aan mijn eigen keukentafel op mijn eigen laptop nadat ik had ingelogd. Hij, mijn downdate, mijn zeebonk die van dat zout op mijn huid. Nee, hij kan zich niet aanmelden bij match4me want hij is niet bepaald ‘hboplus’ met zijn schippersschool. Wat een grap eigenlijk.
Nooit bij stil gestaan en by the way; wie checkt dat opleidingsniveau eigenlijk? Zit er een mannetje op het kantoor die bij elke nieuwe aanmelding heel erg gaat zoeken op internet wat er te vinden valt over de kersverse single. ’s Even kijken of deze of gene ook met al zijn scholen en studies op ‘Schoolbank’ staat. Jeetje ‘Schoolbank’, dat was toch zo’n beetje de eerste site waarmee je op lekker veilige wijze weer eens kon kijken hoe het met die jongen was waar je de hele middelbare school tijd heimelijk verliefd op was. Maar dit terzijde.
‘Nou, ik voldoe helemaal aan je zoekcriteria’ zei hij vervolgens toen hij mijn profiel bestudeerde. Er is maar 1 klein minpuntje. Ja, dat minpuntje dat kende ik ook sinds de provinciale verkiezingen van drie dagen eerder. Onze politieke voorkeur lag nogal uiteen.
‘Zo, dus zo woont een linkse, hboplus vrouw’ zei hij met veel ironie toen hij mijn huis binnenkwam. ‘Heb je je auto goed afgesloten, niks in het zicht laten liggen dit is immers dat heel gevaarlijke stadsdeel met al die enge allochtonen?’ was mijn reactie.
We waren allebei goed gestemd dit weekend, hebben hard gelachen om alle foute grappen die we aan de lopende band maakten over ons stemgedrag, nadat ik drie dagen eerder nog zeer ontstemd was geweest over zijn keuze.
De stemming zat er dus goed in. Zelfs over de film die we samen gingen kijken konden we het eens worden. Ik was namelijk al vroeg opgestaan om de Volkskrant te kopen i.v.m. de gratis DVD van The American die je erbij kreeg en die film leek hem ook wel wat. Lekker tegen elkaar op de bank viel hij al snel in slaap want hij had hard gewerkt die nacht in de haven. En ik hou het al nooit lang vol op de bank met films en zeker niet als ik tegen zo’n lekkere warme man aanlig, dus terwijl Clooney en consorten er vrolijk op los achtervolgden door het iets te strak vormgegeven Italiaanse landschap vielen mijn ogen ook dicht.
Plots klonken er harde schoten uit George’s geweer en beiden schrokken we wakker. We waren het er meteen roerend over eens dat Anton Corbijn beter weer foto’s kan gaan maken.
We verplaatsten ons vervolgens naar boven en zijn grote, warme handen beroerden wederom mijn lichaam. Teder doch stevig. Precies zoals het lekker is. Ik volg met mijn vingers de tekeningen en letters op zijn lijf. En ik verbaas me. Hoe kan het toch; we kennen elkaar een maand en het voelt zo vertrouwd. Zo warm. Zo fijn. Zo volledig afgestemd als we vrijen.
Op match4me was ik hem nooit tegen gekomen. Zeebonken staan niet op datingssites voor hoogopgeleiden, daar loop je soms in het wild tegen aan. Als je in de stemming bent.

Lees verder!

Gister was het feest, ze vierde haar housewarming, mijn dappere, kunstzinnige vriendin.
Ik gaf haar het raamgedicht ‘Kunst’ van Martin Bril. Met als laatste zin:

De kunst is zo te leven
Dat het je overkomt
Die klaarheid, af en toe

Precies drie jaar kennen we elkaar deze week. We gingen toen samen op ‘innerlijke ontdekkingsreis’ vanwege de crisis waar we beiden inzaten. In een week tijd, onder de Spaanse zon, leerden we meer over onszelf dan in de 17 jaar huwelijk die we ervoor allebei achter de rug hadden. En we lachten ons slap. We konden niet meer stoppen tot de reisleider ons tot orde riep.
Waar waren wij nou mee bezig? Zoveel verdriet en dan alleen maar alles weglachen? Daarna begonnen we te huilen. Ook in elkaars armen op de laatste dag terwijl “Hou me vast” klonk midden in de kapel bij het klooster.
Intens verdrietig, want wie ging ons nou nog vasthouden als we weer thuis kwamen?

Drie jaar verder, drie jaar wijzer, ouder en kalmer geworden allebei. Mooi om te zien, fijn om te constateren. We hebben heel wat te verstouwen gekregen, maar slaan ons er dapper doorheen. Er komt steeds meer ‘klaarheid’ in ons leven.

Gelukkig bleken er ook nog best mannen te zijn die ons wilden vasthouden, soms heel even soms wat langer. Ze kwamen, maar gingen ook allemaal weer.
Onze vriendschap bleef. Soms kijk ik even naar het schilderij dat ze voor mijn 40e verjaardag maakte en zie staan:

That’s what friends are for, in good times and in bad times.
I’ll be by your side forever more.

Lees verder!

Mijn zeebonk heeft gevaren over woelige baren. Nooit letterlijk, wel figuurlijk.
In 24 uur tijd heb ik hem leren kennen en ik kan hem nog niet goed plaatsen. Blijkbaar wil ik dat wel.
Wat een leven, wat een verhaal. Ik luisterde urenlang naar hem, zonder oordeel. Ik hoorde hem vertellen over dingen uit zijn leven die ik normaal alleen in de krant lees. Ik schrok niet maar voelde wel de ruwheid waar mee hij te dealen heeft gehad. En ik ben ontroerd als ik zie hoe hij zijn best doet om zaken anders aan te pakken dan de mensen in zijn omgeving. En ik ben verbaasd als ik hem hoor vertellen hoe hij aankijkt tegen relatie’s en van jezelf houden; hij is daar verder mee dan menig intellectueel.

Heb met grote ogen rondgelopen in zijn ‘museum’, een normaal huis kan je het niet meer noemen.
Het strand hebben we niet gehaald. Geen echt zeezout op mijn huid dus.
We aten een heerlijke tajine, echt voortreffelijk en met liefde speciaal voor mij gemaakt.
Daarna kwam de massage. Weer die grote handen van die stoere man die trefzeker maar o zo zacht mijn lichaam beroerden.
Het beminnen volgde. We spraken tussendoor. Over van alles en nog wat. Tot we ten slotte tegen elkaar aan in slaap vielen.
Na een urenlang ontbijt en een onvermijdelijk stukje ‘Gladiator’ op het scherm, geprojecteerd door de bewuste beamer, ben ik vertrokken.

Ik geloof dat ik een minnaar rijker ben.

Lees verder!

Twee weken ken ik hem nu. Ik ben zomaar ‘in het wild’ tegen hem aan gelopen. Had geen plannen, geen verwachtingen en toch heb ik ineens iets ‘gaande’.
We zijn compleet anders, hij en ik. Dat maakt mij terughoudend en afwachtend.
Als zijn grote, stoere handen mij echter aanraken dan smelt ik. Dan verzacht ik. En dan voel ik de kwetsbaarheid die in hem aanwezig is. Die goed verborgen zit in zijn grote, stoere lijf vol tatoeages.
We leven in compleet verschillende werelden. Hij werkt met zijn handen, ik met mijn hoofd.
Hij kijkt actiefilms thuis op een scherm met een beamer, ik kies graag de meest ingewikkelde drama’s in het filmhuis.
Toch is er iets dat ons heel erg bindt. Vooral zonder woorden voelt het heel goed om samen te zijn. Maar ik had het toch altijd zo nodig dat ik juist met woorden het goed kon vinden met een man?

Ineens ben ik aan het downdaten volgens een vriendin. En een collega zei: “Goh, jeetje is hij een zeebonk, dat lijkt dan wel op die relatie uit Zout op mijn huid”

Ik weet het allemaal niet. Hoef het ook niet weten van mezelf. Ik ga eerst vanmiddag maar eens weer voelen hoe het voelt met hem.
Samen wandelen op het strand, eten en dan zien we wel verder.
Misschien masseert hij dan het zout van mijn huid; dat kan hij namelijk heel goed met die grote, warme handen. Dan denkt mijn hoofd ineens helemaal niks meer, heerlijk.

Best goed voor mij dat downdaten..

Lees verder!

Mijn eerste serieuze stappen in de datingwereld deed ik via de meest verantwoorde en tevens duurste site die er is. Die van die zeer betrouwbare psychologische test die je dan allebei zeer serieus invult. Deze site is zo serieus dat het echt ongeveer 23 mailtjes duurt voordat je de foto van de ander een keer kunt bewonderen en dan vervolgens tot de conclusie komt dat de mailtjes heel erg veel leuker waren dan de(foto van de)man in kwestie.
Ik heb slechts 1 positieve ervaring gehad. Ik stond al een paar maanden ingeschreven toen M., leuk profiel en 1.93 meter, veel belovend dus, zich aanmeldde. Op elke nieuwe man stortten zich meteen tientallen vrouwen dus ik dacht; snel mijn kans grijpen.
Een kort mailtje was het begin van een leuke doch van zijn kant voorzichtige mailwisseling. Vervolgens gingen we bellen, elke avond urenlang. Genoeg te bespreken blijkbaar.
Op een dag mailde hij ’s ochtends; ik wil je nu wel zien. Ik mailde ’s middags terug dat ik ook niet meer kon wachten en ’s avonds zaten we in Utrecht tegenover elkaar. Ik was zijn allereerste date ooit, hij was in de afrondende fase van zijn scheiding.
Het gesprek verliep prettig, we hadden nog steeds veel te vertellen aan elkaar.
In de parkeergarage naast mijn auto zoenden we. Het voelde heel goed.
Ik vloog over de A2 naar huis.
Tot hij mij, na 10 minuten al, belde. Hij wist het allemaal niet. We hadden nou wel gezoend maar ja ik was zijn eerste date en hij was niet verliefd en tjsaa was ik dat nou wel en o,jee daar werd hij dan heel bang van en hoe moest het nou.
Ik antwoordde zo nuchter mogelijk, terwijl de tranen achter mijn ogen brandden, dat het allemaal goed was en dat ik het helemaal begreep en wat was zoenen nou helemaal.
Ik was best verdrietig maar had nog wel hoop op de een of andere manier.
We gingen gewoon door met bellen, dat was inmiddels een vertrouwde gewoonte geworden.
Het volgende weekend was het 4 mei. Hij kwam me ophalen en we gingen wandelen in de bossen en duinen bij zijn geboorteplaats. We zoenden midden op de hei. En ik wist: ik wil hem niet meer kwijt. Maar ja, wat wilde hij?
Terwijl de zon onder ging ‘deden’ we dodenherdenking innig verstrengeld op het strand.
’s Avonds bracht hij me thuis en zei; wil je de cd mee? De cd was die van Amy Winehouse. Ik had hem verteld over Nachtmuziek van Acda en de Munnik, allemaal liedjes over scheiden.
We ruilden.
De volgende dag, 5 mei, smste hij al vroeg. ‘Ik ben jaloers dat je vrij bent’. Ik smste terug: ‘Neem ook vrij”. Zo kwam het dat ik weer over de snelweg vloog terwijl Amy ‘Rehab’ zong.

In Amersfoort vierden we Bevrijdingsdag. We gingen op een romantische boottocht en we zoenden op een bankje aan het water. Ik voelde vlinders zenuwachtig fladderen in mijn buik. Toen we later in een restaurant belandden kreeg ik geen hap door mijn keel, best lastig om verliefd te zijn.
In de parkeergarage zoenden we als afscheid en toen zei hij: ‘Of ga je mee naar mijn huis?’
Zo kwam het dat we een uur later samen onder de douche stonden en hij zich verwonderde over een ander vrouwenlichaam na 12 jaar huwelijk. Een heerlijke nacht volgde.

In de auto terug ging Amy weer keihard aan na deze nacht zonder slaap, ik blaakte van de energie.
Tot er weer zo’n telefoontje kwam van hem; hij wist het allemaal nog steeds niet.
Compleet in tranen kwam ik aan bij mijn ex om de kinderen op te halen. Ik had het me een paar maanden eerder niet kunnen voorstellen maar hij wist me te troosten.

Na een heel goed gesprek met M. diezelfde dag nog sprak hij de cruciale woorden; hij wilde er wel voor gaan maar had zijn scheiding niet verwerkt en dus was het allemaal ingewikkeld. Hij voelde teveel voor mij om te stoppen maar er was ook twijfel dus.
Zijn twijfels maakten mij ontvankelijk voor de avances van een andere man.
Uiteindelijk na een korte vakantie in de omgeving van Barcelona en 5 maanden getwijfel maakte ik het uit.
Voor de laatste keer hielden we elkaar vast in een parkeergarage notabene.

Ik heb er geen traan meer om gelaten, hij wel. Voelde zich ineens heel erg alleen. Maar dat ging helemaal niet over wat hij voelde voor mij. Hij was gewoon toe aan Rehab na zijn scheiding en dat had ik hem geboden.

Soms zet ik Amy even op om het bevrijdingsdaggevoel te ervaren. En dat gaat niet over M. maar wel over hoe ik verlang naar weer eens zo verliefd te zijn.

Lees verder!

Ken je mij, wie ken je dan, weet jij mij beter dan ik? Ken je mij, wie ben ik dan, weet jij mij beter dan ik?

Het allermooiste lied dat ik ken wordt gezongen door Trijntje, ze zingt de tekst die haar vader geschreven heeft voor haar.
Dit lied wil ik luisteren nu. Na een heel weekend tantra zo dicht bij mijn gevoel. Zo dichtbij wat ik verlang. Zo dichtbij ook wat ooit was en wat misschien wel nooit meer zal zijn. Daarom ben ik ook verdrietig nu na een heerlijk weekend.

De liefde bedrijven met een man dat is niet zomaar iets. Sex hebben is iets heel anders.
Met een man die zijn mannelijke energie aanwezig durft te laten zijn is de liefde bedrijven voor een vrouw geweldig. Het laat je voelen dat je helemaal vrouw mag zijn. Een man die je verovert, je neemt en toch teder is en sensitief voor wat jij wilt. Dat is een heel fijne ervaring.
Je voelt mooi en heel vrouwelijk als zo’n man je bemint. Je komt ook heel goed in aanraking met je eigen vrouwelijke energie.
Het is belangrijk dat we, mannen en vrouwen, allebei onze eigen energie mogen voelen. Mannelijk mogen veroveren, vrouwen willen veroverd worden.
Het is heerlijk daarmee te spelen, te voelen hoe sensueel dansen kan zijn. Het is ontzettend fijn om gemasseerd te worden zonder dat er iets hoeft. Zonder dat je wilt dat het leidt tot van alles. Gewoon genieten, gewoon ontspannen en misschien soms wel een verlangen voelen dat het verder gaat maar dat gewoon te laten. Je helemaal goed voelen zoals je bent zonder oordelen. Alleen voelen met je ogen dicht en dan contact maken, het is heerlijk. Het is een geweldige ervaring die ik iedereen kan aanraden.

Waarom dan verdrietig? Omdat het je opent zo’n weekend. Ineens voel je weer wat je mist, waar je naar verlangt. En dan komen er ook herinneringen.
Je gaat denken met wie je eigenlijk, zonder iets te weten van tantra, al heel tantrische ervaringen had.
Dat je helemaal veilig en goed voelt zoals je bent en toch ontzettend gezien en vrouwelijk.
Dat je alles durft en het toch heel spannend is.
Dat je heel veel lust en kracht voelt en tegelijk heel veel zachtheid en respect.

Dan kom ik altijd weer terug bij iemand waar ik dit mee ervaren heb. En dan voel ik heel veel liefde. Ondanks alles wat er gebeurd is tussen ons. Ik voel ook dat ik los van hem ben maar ook dat ik heel dankbaar ben dat ik in ieder geval 1 keer in mijn leven zo’n ervaring heb gehad met een man. Ik weet dat het dus bestaat, dat het kan. En ik weet ook dat je het niet kan vastgrijpen, niet kan pakken, niet kan claimen dat het voor altijd zo blijft.
Met deze man bedreef ik de liefde terwijl ik ‘Ken je mij’ voor het eerste hoorde.
De woorden die mij het meest raken zijn:

Ben jij de enige voor wiens ogen niets is verbogen van mijn naaktheid, kan jij het hebben als niemand als anders dat ik geen licht geef, dat ik niet warm ben, dat ik niet mooi ben, niet veel, dat geen bron ontspringt in mijn diepte, dat ik alleen dit gezicht heb, geen ander, ben ik door jou zonder schaamte gezien, door niemand minder zou dat niet veel te veel waar zijn, zou dat niet veel te veel waar zijn?

Ik gun iedereen een tantraweekend; of eigenlijk hoop ik dat je het jezelf gunt. Het is de investering meer dan waard!
Ps. Trijntje is gewoon gratis te beluisteren op You Tube.

Lees verder!

Bange Babette

Angst schijnt een slechte raadgever te zijn. Toch heb ik er een paar weken meer dan me lief was naar geluisterd. Of zou je kunnen zeggen dat ik mijn intuïtie serieus genomen heb?

Net terug van een vlucht van 24 uur naar mijn geboortegebied. Heb me heerlijk ondergedompeld in 6 emotionele films op het filmfestival. En je raadt het al; mijn eigen angst was meteen weg. Zo fijn om je even te verplaatsen in de levens van mensen die nog veel meer angst of narigheid hebben. Ook goed om te zien waarom mensen andere mensen dwars zitten (op zijn zachts gezegd). Niemand doet iets uit het niets zullen we maar zeggen.

De meest gewelddadige film die ik zag was de Engelse film Tyrannosaur, fantastische titel trouwens, over een heel lieve, naïeve vrouw die getiranniseerd wordt door een gewelddadige man. En vervolgens gaat ze een andere man die zijn driften ook niet zo goed kan beheersen ‘redden’. Als haar angst het hoogtepunt heeft bereikt is de redding nabij gelukkig, toch nog een hoopvol einde. Liefde overwint alles, zoiets. Voor de beelden in deze film, die echt walgelijk zijn soms, werd niet gewaarschuwd in de festivalkrant.

De meest zachtaardige film, Genpin, ging over een ‘natural birth clinic’ in Japan. Tranen met tuiten gehuild bij de schitterende beelden. De arts, een oude wijze Japanse man met grijs sikje, leidt deze geboortekliniek. Zijn filosofie is dat vrouwen die angst voor een zwangerschap en bevalling wordt aangepraat door medici niet meer natuurlijk kunnen bevallen. Een film vol prachtige jonge en oude Japanse vrouwen, superschattige baby’s en adembenemende natuur. En met een aantal geboortes in beeld waarbij de liefde van het scherm spat. Voor deze (heel zachte en ontroerende)beelden werd wel gewaarschuwd in de festivalkrant.

De meest aangrijpende film was Biutiful. Maar liefst 2 ½ uur lang komen alle emotie’s die een mens kan ervaren op indringende wijze op je af. Verdriet, woede, vreugde, verbazing, afschuw en angst. Een achtbaan waar je in meegenomen wordt. Ook een film over de liefde uiteindelijk.


Ik was een paar weken bang en had daar wel genoeg aanleiding voor. Ik heb er ook actie op ondernomen, de adrenaline dreef me vanzelf naar het politiebureau bijvoorbeeld.
Babette en haar andere alter ego wilden verdwijnen van internet. Dat lukte maar moeilijk. Het aanmelden bij sociale media bleek een stuk eenvoudiger dan je weer afmelden.
Je verdwijnt niet zomaar van het net. Als ik mezelf ‘googlede’(hoe schrijf je dat?) bleef ik maar opduiken, reuze vervelend.
En als je even niet meer met internet bezig bent lijkt het ineens ook zo’n zinloos tijdverdrijf. Wat een onzin om steeds maar te kunnen lezen wat iedereen aan het doen is, gedaan heeft of gaat doen. Wat een drukdoen om niks. Wat een zoeken naar bevestiging. Wat een narcistisch gedoe eigenlijk…

Toen ik gisteren thuis kwam had ik er ineens weer zin in. Alles weer geactiveerd. Twee uur later zag ik mezelf terug op het net op een grappige manier. Babette was niet meer bang maar moest heel erg lachen.


Lachen had ik al een paar weken heel weinig gedaan. Gewoon doorgaan met mijn drukke dagelijks leven was lastig maar wel goede afleiding.
Verder heb ik het de afgelopen weken volgehouden door de steun van mijn vrienden. Liefdevolle sms’jes en fijne gesprekken sleepten me door moeilijke momenten.

Volgens de spirituele leer is angst het tegenovergestelde van liefde. Babette gaat dus weer voor de liefde. Wees gewaarschuwd!

Lees verder!

Op mijn keukentafel staat een bloeiende narcis. Gekregen van een heel foute man.

Zo, de toon is gezet. Dit wordt een blog over foute mannen. Waarschuwing; deze blog kan ernstige schade toebrengen aan het ego van sommige mannen. De schrijfster is niet aansprakelijkheid te stellen voor deze schade.
Ik heb er patent op; contact met foute mannen. We zijn als sterke magneten; foute mannen en ik. We vliegen op elkaar af en laten elkaar maar heel moeilijk weer los.
Verwacht hier nu geen prachtig verhaal over het waarom van mijn voorkeur voor dit type man. Daar werk ik in stilte aan. Het is iets met macht, de relatie met mijn vader en meer van dat soort logische dingen.

Voor de lezer die nog geen idee heeft waar het over gaat een korte theoretische toelichting.
De foute man is, kort gezegd, een problematische man die niks doet met zijn problemen. Hij ziet ze zelf niet en wil er al helemaal niet mee aan de slag.
Een foute man kan zich in veel gedaanten manifesteren. In de gedaante van narcist vind ik hem woest aantrekkelijk. Weet je waarom? Hij vindt het zelf namelijk ook; dat hij woest aantrekkelijk is. En hij doet er vervolgens alles aan dat jij dat ook gaat vinden. Hij doet dit op zeer geraffineerde wijze. Hij pakt je in. Je bent het voor hem, je bent de vrouw waar hij zijn leven lang al op wacht. De ware, een wonder enzovoort. Je wordt overladen met aandacht, kado’s en beloftes. Hij begrijpt je en zal je redden. Met hem aan je zijde wordt het leven een groot feest. Je gelooft hem, je wilt hem en je kunt vervolgens niet meer terug.

Als het allemaal net begonnen is zo’n ‘affairette’ bloeit de narcist op en hij laat jou ook opbloeien als nooit tevoren. Je komt uit de knop en dat is wat hij (even) wil en wat voor jou zo goed voelt. Nooit eerder werd je zo gezien door iemand.
Maar ja, zo als bloembollen ook op een dag uitgebloeid zijn zo gaat dat ook met jou. Op een dag krijgt de narcist andere interesses. Bijvoorbeeld een nieuwe bloem die nodig uit de knop moet komen. Hij laat jou achter als een verlept geval. Plotseling realiseer je je dat het een grote farce was. Dat het al die tijd niet om jou is gegaan maar alleen om hem. Je werd met het potje om je bolletjes heen op een voetstuk in de vensterbank gezet maar nu lig je in de GFT container. En klim daar maar eens weer uit!

Mijn voornemen voor 2011 was een man te vinden die zo nu en dan zijn armen om me heen zou slaan. Die man vond ik al in de eerste week van januari. Echter het bleek een wolf in schaapskleren die mij een narcis gaf. Meer kan en wil ik er nu niet over zeggen.
Lieve vrouwen; wees gewaarschuwd en heel voorzichtig met jezelf.
Goede mannen; jullie voelen je niet aangesproken door deze blog.

Lees verder!

Door het bezoeken van een inspiratiedienst, een nieuwerwets soort kerkdienst maar dan zonder de aanbidding van een God, Allah of Buddha, kwam ik er achter wat ik het meest mis als single. Er werd verteld dat veel singles ‘troost’ zoeken maar dat het voor hen niet altijd zo eenvoudig of vanzelfsprekend te vinden is. Troost zoek je als kind bij je ouders of andere familieleden. Later schiet de partner heel vaak in de ‘troostrol’. Als single volwassene is het best een drempel om je te laten troosten door collega’s, buren of zelfs door vrienden. We laten niet zo gemakkelijk zomaar ons verdriet of onze zorgen zien in onze samenleving.

De vrouw die de dienst leidde draaide het nummer van de Dijk: ‘Mag het licht uit?’ ter ondersteuning van haar woorden. Ze zei: ‘Het is zo heerlijk als je na een vervelende dag thuis komt en er iemand op je wacht die je in de armen sluit en net dat kun je zo missen als je geen partner hebt’.

Het raakte me, onverwacht, enorm. De tranen schoten in mijn ogen. Ik dacht zelf dat troost helemaal niet mijn thema was. Eigenlijk was het zo; de uitgesproken tekst en alle nummers die gedraaid werden in de dienst raakten me heel erg omdat ik ineens wist wat het was wat ik miste.
Ik had ineens een woord voor dat wat precies is waarom ik soms weer naar een partner verlang. Het grootste deel van de tijd is dat verlangen er helemaal niet zo sterk namelijk.

Nu in januari, toch al niet de meest vrolijke maand van het jaar, is het er ineens weer helemaal, dat verlangen.

Als je als single met griep in bed ligt in je eentje, stress op je werk hebt, je zorgen maakt over je kinderen, niet weet hoe het zit met de belastingteruggave of een kastje hebt gekocht bij de Praxis met 1000 schroefjes dat je vervolgens niet in elkaar krijgt..dan… ja dan..

Dan wil je dat er iemand is waar jij speciaal voor bent(en vice versa) en dat je dan zegt mag het licht uit en dat hij je dan vervolgens in zijn armen sluit. Dat wil je dan…en ook op dagen dat het allemaal veel meer mee zit wil je dat.

Prachtig voornemen voor 2011; iemand vinden die soms zijn armen om je heen sluit.(met het licht aan of uit), wie wil dit eigenlijk niet?

Lees verder!

“ ‘Geniet ervan, fijne dagen’, o wat voel je je dan kut’ ” smste mijn single collega na de kerstborrel.
“Geweldig; gedumpt door mijn scharrel twee dagen voor kerst” smste mijn single vriendin gisteren.
“Ik koop stapels kerstkado’s voor de kinderen van mijn broer en voor alle anderen en ik vertrek altijd zelf weer met een heel klein stapeltje” vertelde andere kinderloze single vriendin gisteren.

Het is dus heel erg kerstMIS voor sommige singles. Kerst confronteert je met een heleboel dingen die je de rest van het jaar net iets makkelijker kunt ontlopen. Dat is ook zo als je wel een relatie hebt maar blijkbaar nog meer als je single bent.

Getrouwd en wel is de indeling van de dagen heel simpel; eerste dag bij jouw ouders, tweede bij die van mij. Hectisch en vaak wel gezellig maar ook een verplichting.
Gescheiden en wel is de indeling van de dagen ook heel simpel; eerste dag de kinderen bij hem, tweede dag bij jou. Voor de kinderen hectisch en vaak wel gezellig, voor mij een verplichting (aan mezelf) om te zorgen hoe ik die eerste dag door kom.

Ik heb gekozen voor terug naar ‘af’. Ik ga met mijn ouders naar mijn oma! Alsof ik 11 ben ipv 41! En het voelt heel erg goed. Mijn oma is bijna 93 en al heel lang single. Nooit verbitterd geworden na de dood van mijn opa. Altijd sterk gebleven. Een groot voorbeeld voor mij!

Kortom, weer een jaar zonder kerstmisTER X. Voor mij echter geen nightmerrie xmas dit jaar. Maar kan me heel goed verplaatsen in singles die dit wel zo ervaren.

Lees verder!

Ongeveer een jaar was ik in de ban van hem. De man, waarvan ik dacht dat hij mijn ware liefde was. De eerste man in mijn leven die zei: “Ik denk dat jij de ware bent”. En deze woorden kwamen mijn oor binnen via mijn Nokia en zijn Iphone terwijl ik in het kleinste dorpje van Frankrijk, zonder straatlantaarns, onder een volstrekt heldere sterrenhemel stond en de hele melkweg zag. Ik dacht allang niet meer aan mijn heel hoog oplopende telefoonrekening. Zijn woorden waren immers hemels.
Als dat van die ware waar was gebleken dan was deze blog er niet. Het leven is zo simpel. En dan had ik dus nooit het plezier van het schrijven weer herontdekt.

Alhoewel…dat tussen hem en mij begon allemaal wel heel ‘talig’.
Zo noemde hij mij en zichzelf; talig. Even terug naar het begin.

In de wanhopige nadagen van mijn huwelijk, want mijn aanstaande ex had zijn oog al lang op iemand anders laten vallen, begon ik de markt alvast een beetje te verkennen.
Dat kon geen kwaad leek me. Dus ik begon met chatten op ‘gewone’ sites, deze tip had ik uit betrouwbare bron gekregen. Er ging een wereld voor me open; was dit wat getrouwd Nederland ’s avonds deed? Virtueel communiceren met andere ongelukkig getrouwden? De ontmoetingen vonden plaats in chatboxen met dubieuze namen als ‘ongewenste praktijken’ of ‘hete sauna’. Weinig boeiende ontmoetingen in het algemeen.

Tot Tom online kwam. Er was meteen een enorme chemie via een ordinair beeldscherm. We hadden hetzelfde beroep. We zaten in hetzelfde (zinkende) schuitje. We hadden allebei dochters die notabene op dezelfde dag verwerkt bleken te zijn en niet onbelangrijk; we hadden zin in spannende dingen. Om een lang verhaal kort te maken:
die spannende dingen deden we uiteindelijk. Stiekem. Mijn ex ging uit huis. Voor mij dus niet meer stiekem. Zijn vrouw (nog) niet. Hij dus wel nog stiekem. Ik ging daten. Ik werd verliefd. Hij ging scheiden. Ik was nog verliefd en samen met een andere man. Hij was dus wanhopig. Begon me brieven te schrijven waarin hij mij zijn liefde verklaarde. Stuurde me bloemen, kaarten, kado’s. Hij kocht een Iphone en ik was de enige met zijn nummer. Kortom; hoe kon ik weerstand bieden? Dus zag ik hem stiekem. Hoe ingewikkeld kan het leven worden?

Na een hete zomer waarin ik overspoeld was met liefde, sex en aandacht van maar liefst twee mannen tegelijk (wat zo helend was voor mij als bedrogen vrouw) koos ik voor hem.
Ons eerste echte legale uitje was naar de Parade. Samen hoorden we Ellen ten Damme zingen. “Durf jij” zong zij. En in het donker vonden onze ogen elkaar. De tekst leek voor ons geschreven te zijn. Het werd ons nummer want we durfden eindelijk echt.

Toen kwam de winter. We warmden ons aan elkaar. Zeiden heel vaak: ‘Het is best leuk, gescheiden zijn’. Onze liefde groeide. Zijn negatieve stemmingen ook. Was het wel goed dat we zo gevlucht waren in een nieuwe relatie? Zochten we niet iets bij elkaar dat we in ons zelf moesten vinden? De diepzinnige, maar weinig opbeurende, bespiegelingen kwamen steeds frequenter via mijn Nokia en zijn Iphone mijn oor binnen. Ik was trouwens ook al niet meer de enige met zijn nummer.

Om een lang verhaal kort te maken: toen de lente kwam zag de wereld er voor hem zo donker uit dat hij besloot dat hij mij niks meer kon bieden. Ineens was het voorbij. Eenzijdig opgezegd, zo voelde het. En ik kon er niks mee.
Ik voelde zoveel voor hem en kon er nergens mee heen. Ik zat ineens op de bodem van de put.
Een enorm gebroken hart, liefdesverdriet in het kwadraat. Een scheiding die ik niet verwerkt had en die prachtige ware liefde die me daarna overeind had gehouden die was nu ook een desillusie geworden.

Ware liefde was het niet; wel enorme chemie tussen twee gekwetste mensen die helemaal nog niet in staat waren om vanuit stevigheid er voor elkaar te zijn.
Alles viel op zijn plek toen ik een tijd later een interview las met Ellen over ‘Durf jij’. Het bleek te gaan over de angst die je kunt voelen als iemand niet helemaal durft te kiezen voor jou.

Lees verder!

Weer een jaar ouder geworden deze week. En mijn hele 41e levensjaar was ik ‘relatieloos’.

Ik vind het best lastig als single; jarig zijn, maar ik word er al beter in. Alles went blijkbaar.
Gelukkig, heb ik heel lieve, attente kinderen die inmiddels leukere kado’s uitzoeken dan hun vader(en mijn ex) ooit heeft gedaan, een ontbijtje maken en me vooral heel erg jarig doen voelen. Ook mijn ouders verwennen me extra nu ik ‘alleen’ ben. En ik kreeg ook dit jaar weer felicitaties van vrienden, familie en collega’s per sms, kaart, mail, berichtjes op facebook en kadootjes op mijn buro.

Het overviel me dus enigszins dat ik me ’s avonds toch weer heel erg meer alleen voelde dan op andere dagen; ik ben maar vroeg naar bed gegaan.

Vorig jaar werd ik 40 en was ik voor het eerst, sinds mijn 21e ,single op mijn verjaardag. Het was een bewogen jaar geweest waarin onder andere de relatie, die na mijn scheiding had, verbroken was. Ik besloot een groot feest te geven en alle mensen uit te nodigen die belangrijk voor me waren (geweest) in mijn leven tot nu toe. Dus ook vriendinnen van vroeger die ik al 10 jaar niet gezien had.

Het was een heerlijk feest, ondanks het feit dat ik zelf de slingers moest ophangen. Het was ook een belangrijk moment. Ik voelde me heel erg sterk en blij met de mensen die ik om me heen had; een bewijs dat een leven zonder relatie ook heel waardevol kon zijn.

Twee jaar geleden was mijn verjaardag ook heel feestelijk. Ik was heel erg samen met mijn nieuwe geliefde. Om 0.00, toen ik ‘jarig werd’, lagen we samen op het kleed in mijn woonkamer en kreeg ik mijn eerste kado van hem. Een boek met tekeningen dat door de kinderen niet gezien mocht worden…want een beetje 18 +. Daarnaast gaf hij mij een kaart met een heel mooie tekst waarin hij beschreef hoe hij onze liefde beleefd had in de maanden ervoor. En ik kreeg‘Walhalla’, uit Astrix. Een poppetje dat stond voor wat ik voor hem betekende. We hadden een fijne nacht samen met te weinig slaap. De volgende dag maakte hij samen met mijn kinderen en zijn dochter een groots ontbijt. Als geintje had hij overal slingers opgehangen met ‘40’. Het was een warm en liefdevol verjaardagsweekend.

Volgend jaar ga ik weer een groot feest geven als ik nog single ben. Vieren dat het leven goed is zo. En dat je het grotendeels zelf in de hand hebt of het een feest wordt. Je geluk van anderen of een relatie af laten hangen dat wil ik nooit meer.

Voor singles geldt de ‘Loesje’ tekst meer dan voor wie dan ook:

‘Het leven is een feest maar je moet wel zelf de slingers ophangen’.

Lees verder!

Love is a stranger in an open car, to tempt you in and drive you far away. And I want you, and I want you, I want you so it’s an obsession. Prachtig nummer van The Eurythmics dit. Heb het live gehoord op Torhout-Werchter toen ik 17 was. Nog geen idee, had ik toen wat me in de liefde allemaal nog te wachten stond.

Een jaar na Torhout werd ik au pair in Engeland. Na een moeilijk eerste half jaar vol heimwee besloot ik op volleybal te gaan om meer mensen te leren kennen. Dat bleek een briljant idee. De eerste keer ging ik alleen kijken. Ik liep de zaal in en zag HEM. Ik was op slag verliefd vraag me niet waarom; Nigel was een typische, beleefde Engelsman, kleiner en veel ouder dan ik. Ik had geen sportschoenen bij me en mocht zijn schoenen aan; ik zweefde.

Vanaf dat moment fietste ik elke dinsdagavond zonder enige moeite door de heuvels van Hertfortshire naar de sporthal. De Engelsen vonden het hilarisch en vooral ‘typical Dutch’ dat ik fietste maar dat kon mij niks schelen; het was mijn enige vervoermiddel en dus enige mogelijkheid om Nigel te zien.

Ik had ineens nieuwe vrienden, bijna allemaal mannen. Ze nodigden me uit voor een picknick op zondag, een feestje, een borrel etc etc. Mijn wat saaie bestaan als au pair had ineens kleur. Ik was zo verliefd dat ik op dinsdagmiddag al enorm zenuwachtig was omdat ik Hem ’s avonds weer zag. Ik had nog weinig ervaring in de liefde en wist, ook nog belemmerd door de taal en culturele verschillen, niet hoe ik Nigel’s ontzettende aardige gedrag in mijn richting moest interpreteren.
Ik riep de hulp in van Laura, een Italiaanse vriendin van mijn taalcursus. ‘Well’ zei ze subtiel: ‘Those bloody polite English men, I can’t handle them’.

Ik trok de stoute schoenen aan en vroeg Nigel alleen, dus zonder de andere volleybalmannen, mee naar de film. Het was ‘the Unbearable lightness of being’, een film over de liefde in al zijn facetten. Hij begreep de hint niet of voelde niet hetzelfde voor mij als ik voor hem want er gebeurde helemaal niks.

’s Avonds in bed dacht ik alleen maar: ‘I want you, I want you, I want you so it’s an obsession’.
Een paar weken later was er een feest van een meisje van de volleyball. Ik belde van te voren op om te vragen waar het precies was en kreeg een man aan de lijn. Phil en ik raakten in een enorm geanimeerd gesprek. Dit zette zich voort op het feest. We dansten de hele avond. Ik zag Nigel vanuit mijn ooghoek met de andere mannen staan. Op een gegeven moment zei Phil: ‘If you know the title of the next song you can ask me anything to do if not I can ask you ...’. Uiteraard wist ik de titel niet en hij wel. En vervolgens zei hij: ‘I claim a kiss’.

We zoenden een poosje hartstochtelijk naast de andere stelletjes in de achtertuin. Tot het tijd was om met de volleybalmannen, waaronder Nigel, mee terug te rijden naar huis.

Met Phil had ik een kortstondige ‘love-affair’, mijn obsessieve, onbeantwoorde liefde voor Nigel heeft nog lang voortgeduurd.

Wat de titel van het liedje was?
‘Song for Nigel’.

Lees verder!

Of nog fijner geformuleerd misschien; als sex de insteek is. Goede woordspeling! Dit is een gewaagde blog. Althans zo voelt het voor mij. Door de titel krijgt ie vast veel lezers. De beoordeling middels de sterren valt misschien weer tegen. Alleen blogs met een romantische of positieve strekking lijken gewaardeerd te worden en met sterren overladen. Blijkbaar wil men graag lezen wat er toch mogelijk is. Dat de (soms goed verborgen) verlangens die we allemaal in ons koesteren ook vervuld kunnen worden. Het is hoopgevend dat er echte voorbeelden van worden beschreven. We voelen door het lezen van zo’n blog met als boodschap ‘mij zul je hier niet meer zien want ik heb de ware gevonden en ook ik had de moed al bijna opgegeven’ ons even opgetild. Het is dus mogelijk. En ja dat voelt dus heerlijk!

En als sex de ingang is is het dan mogelijk die ware te vinden? Kun je door contact te leggen op de (volgens de geldende normen) ‘omgekeerde’ manier tot een relatie komen? Dus in plaats van eerst verliefd worden en dan overgaan tot fysiek contact beginnen met dat laatste en dan verliefd worden?
Maar waar leidt dat dan toe? Wat heb je er aan?
Is het belangrijk om de antwoorden op deze vragen te weten? Of kun je als mens leren om te leven in het moment dat het helemaal niet meer belangrijk is waar iets toe leidt, toe dient of wat het überhaupt is?

Voor mij kan een nacht met iemand doorbrengen waar ik geen relatie mee heb soms meer vragen beantwoorden dan welke praatsessie dan ook. Ik kan dan voelen wat ik eigenlijk mis, wil. En ook wat aangeraakt worden, intiem zijn met iemand met me doet.
Het brengt me dichterbij mijn gevoel, mijn verlangens, mijn emotie’s.
Maar veel mensen hebben hierover een mening, een oordeel ook. Zo voel ik dat zelf tenminste. En het feit dat ik me dat aantrek betekent dat ik er zelf ook een oordeel over heb.
Ik ben vaak in verwarring na een one-night stand. Maar die verwarring levert me uiteindelijk veel op. Het werkt dus voor mij in deze fase van mijn leven.
Sex is de ingang en uiteindelijk dichterbij mezelf komen de uitgang. Zoiets.

Lees verder!

Is bewust zoeken naar een man nou een handig iets? Steeds vaker komt die vraag bij me op. En niet alleen bij mij, ‘date-moeheid’ lijkt op grote schaal te heersen onder vrijgezelle vrouwen.

Desillusie na desillusie en dus zijn we een stelletje wanhopige vrouwen bij elkaar. Die ene ware die bestaat helemaal niet en als ie als bestaat wil ie ons niet, zoiets. Ook verzuchten we heel vaak; alle leuke mannen zijn getrouwd. Getrouwde vrouwen zijn namelijk niet gek. Als de man een beetje bevalt, en dat doen die leuke natuurlijk, dan zet je hem niet bij het groot vuil.
Uiteraard ontbreekt het ons als moderne vrouwen niet aan zelfreflectie. Wat is er mis met ons? We vinden zelf dat we stiekem heel leuk zijn; gevat, pittig, slim, creatief, lief, zorgzaam, sensueel etc etc noem het maar op. Maar zien ze het nou niet of missen wij het bij hen ook? Misschien manifesteren de allerleukste mannen zich wel helemaal niet als de ware en herkennen wij ze niet. Of doen wij iets dat ons in eerste instantie veel minder interessant doet lijken dan we eigenlijk zijn. Wat is de oplossing voor ons probleem?

Moeten we een tijdje stoppen met daten? Om onze ‘zoek-burnout’ de kans te geven om te genezen. En gewoon niks meer doen met mannen, dus niet kijken, niet mailen, niet chatten, niet bellen, niet ontmoeten en al helemaal niet in bed belanden.
Een soort afkicktraject ingaan van het steeds maar zoeken naar iets dat je toch niet vindt. En dan wel cold turkey; profiel verwijderen of rigoureus de pc de deur uit.Wat zouden de afkickverschijnselen zijn? Ernstig aandachtstekort of chronisch gebrek aan prikkels? Hoe uit zich dat fysiek? Worden we zielige, verschrompelde vrouwtjes achter de geraniums? Of bloeien we juist op?

Wie weet gaan we tot de conclusie komen dat we nooit meer terug willen naar dat dwingende gedoe van internetdaten. Dat ons leventje zo ook goed is en het ook veel rustiger is nu dat bladeren in die mannencatalogus voorbij is. Wie zal het zeggen?

Ik heb nog even geen zin in de cold turkey, heb er ook helemaal geen tijd voor nu trouwens. En stel dat je HEM dan net mist. Laten we het nog even op de lange baan schuiven en nee van uitstel komt geen afstel. Het is best een leuk voornemen voor 1 januari; clean het nieuwe jaar in. Pff…nog 2 maanden de tijd om Mr.X te vinden…even hard zoeken dus.

Lees verder!

Met een single vriendin bespreek ik regelmatig de items die ons triggeren in een profiel van een man. Al heel lang zijn we van plan ook elkaars profielen eens aan een grondig onderzoek te onderwerpen, en dan kritische feedback te geven, om onze aantrekkingskracht op het scherm te vergroten. Dit heeft blijkbaar toch geen prioriteit want het gebeurt niet.

Over mannen, daten en dat wat we met die mannen doen praten we heel openhartig dat wel…
Aan een vriendin laten zien hoe je jezelf presenteert voelt echter wel alsof je voor het eerst elkaars naakte lichaam ziet in de sauna. Ineens zie je dat lijf dat je goed kent maar dan zonder de verhullende kleding.

Misschien zegt ze wel: ‘Je bent helemaal niet flexibel’ of ‘ Die foto is niet echt flatteus’ ‘Je luistert toch nooit naar klassieke muziek’.
Of vindt ze je juist veel te eerlijk: ‘Trek maar wat kilo’s van je gewicht af’ ‘Zet er nou maar in dat je sportief bent’ ‘Zeg maar niks over je kinderen’.
Het is me allemaal wat. Te eerlijk zijn kan tegen je werken maar liegen of verzwijgen van zaken die misschien niet aantrekkelijk zijn is toch ook niet verstandig. Bovendien is het aardig onvoorspelbaar wat een ander, lees:man, aantrekkelijk vindt.

Grappig is ook dat iedereen op zijn of haar eigen manier een profiel scant. En dat je steeds bedrevener wordt in dat scannen. Er samen over praten hoe je scant is heel leuk. Ook met mannen waar je mee date of bevriend bent is dat een fijn tijdverdrijf. Als ik nieuwe foto’s plaats mail ik altijd een paar oude dates wat ze van de foto’s vinden. Het lastigste is dan dat man 1 zegt: die linker moet je doen, leuke foto en dat man 2 vervolgens zegt op die linker foto sta je niet op zoals je bent. Soms zegt man 3 dan: zal ik eens een mooie foto van je maken…

Als je met anderen praat over het scannen realiseer je je ook ineens wat voor jou nou echt de cruciale items zijn. Dat zijn er goed bekeken best veel. Daarom zijn summier ingevulde profielen meestal niet aantrekkelijk tenzij de woorden zo gevat en puntig zijn dat je heel nieuwsgierig wordt naar de persoon erachter. Dit is dus de kunst; met weinig tekst de aandacht trekken. Hoe meer je vermeldt, hoe groter ook weer de kans dat iemand weer net door iets in het profiel wordt afgestoten. Hetzelfde geldt voor foto’s. Twee goede foto’s en een mindere tjsaa…zo kan iemand er dus ook uitzien denk je dan.

Het jezelf laten zien in rubrieken als Things-to-share, met een blog of een oproep kan positief werken maar ook heel averechts. Je wordt ineens meer een echt mens ipv een plat profiel op een scherm. Chatten is ook zoiets. Iemand blijkt niet uit zijn woorden te komen, letterlijk, totaal geen humor te hebben of juist heel gevat te zijn, een snelle denker of trage reageerder.
Allemaal veelzeggend.
Ooit was er een oproep of mensen een filmpje wilden op hun profiel. Zou het kunnen zien van bewegende beelden veel toevoegen? Best moeilijk om in je eentje een goed filmpje te maken van jezelf en daar vraag je de buurman ook niet voor.
Zelf lijkt me een geluidsfragment wel wat. Iemands stem en manier van spreken is zo belangrijk. Tenminste;dat geldt voor mij. Ik kan telefonisch al totaal voor iemand vallen of op er net zo hard op afknappen.

Kortom; nog best ingewikkeld om jezelf goed neer te zetten op een scherm. Het eerste gesprek met een vriendin over profielen scannen herinner ik me nog goed. Ik meldde, er helemaal vanuit gaande dat voor haar hetzelfde gold, dat ik niet reageer op mannen die geen krant lezen of zeggen; papier is zo achterhaald of alleen invullen: nu.nl bij de rubriek ‘krant voorkeur’.
‘O’ zei mijn vriendin enigszins besmuikt ‘ik kijk daar nooit naar, vind het helemaal niks zeggen over een man’ ‘Nou’ zei ik ‘ik wil wel een slimme man hoor’ ‘Tjsaa’ zei ze toen ‘ik lees zelf ook geen krant’.
Blijkbaar houd ik er andere criteria op na bij het scannen van mijn vriendinnen dan bij de mannen waar ik mee date. Misschien moet ik mijn scanner nog eens tegen het licht houden want ze is namelijk wel heel leuk(en slim).

Lees verder!

Als de zee zo in beweging is het leven van een single. Soms even op de toppen van een golf meeliften. Andere keren vind je jezelf als een drenkeling aangespoeld terug tussen de kwallen.
Maar meestal bevind je je ergens daar tussen in; een beetje tegen de stroom in zwemmen of rustig wat dobberen.

Zo kunnen we nog wel even doorgaan met prachtige metaforen. De harde feiten zijn dat je soms na een rotdag jezelf helemaal zielig op de bank ziet zitten met iets teveel wijn op. Niemand die naar jouw verhaal luistert, je troost of even vasthoudt. En dan wil je een man en wel nu. En dan niet die mannen die wel een nachtje met je door willen brengen, nee juist niet die mannen. Want; die troosten niet, die luisteren niet en die houden je niet op die manier vast.

Andere dagen lijkt het leven je toe te lachen en in deze stemming is een man voor zo’n nachtje helemaal passend. Jee, wat een vrijheid heb je toch als single! Wel de lusten, niet de lasten. Collega’s die net hun 12 ½ jarige bruiloft hebben ‘gevierd’ vragen, soms net iets te gretig, hoe dat precies allemaal gaat. Ze luisteren zeer aandachtig en je ziet ze denken; goh lang zo gek nog niet dat single bestaan. Je houdt wijselijk je mond over die avonden tussen de kwallen….
Na een nacht met een man die voor zo’n nacht bedoeld was, heb je een enkele keer andere gevoelens. Je catch -of -the -day heeft onbedoeld een klein golfje veroorzaakt….vaak word je daar even snel weer van af gegooid; soms tussen de kwallen. Meestal gewoon terug in rustiger water. Het was immers maar voor een nacht.
The morning after kijk je in de spiegel en zegt tegen jezelf dat je dit toch ook maar niet meer moet doen. Het levert teveel rimpelingen(en rimpels door slaapgebrek) op en ook verlangens naar een heel hoge golf die niet worden ingelost.


Dus wordt het weer tijd voor een beetje zwemmen en zo nu en dan kijken of er nog wat te vangen valt en vooral dobberen. Eindeloos dobberen.

Lees verder!

De titel had ik al voor de bestseller die we, mijn eveneens gescheiden vriendin en ik, gingen schrijven over de crisissituatie waar wij ons in bevinden.

En door die bestseller hadden we dan meteen die rijke man niet meer nodig. Zo hadden we het bedacht maar voorlopig staat er nog geen letter op papier want ja, druk hè met die crisis dus…
Ik zal eerst de smeuïge details even uit de doeken doen waardoor deze persoonlijk crisissituatie is ontstaan, want dat het hier niet alleen een banaal gebrek aan liquide middelen betreft moge duidelijk zijn.

Een huwelijk dat strandt, een scheiding die vervolgens al 2 jaar duurt, een nieuwe relatie wat het toch ook niet ging worden, aantal verwaarloosde gezondheidsproblemen, de zorg voor 3 kinderen, een grote zoektocht naar wie ik ben en dus ook rondkomen met veel minder geld; soms is het niet meer te overzien.

Hoe voelt dat nou eigenlijk om je al een paar jaar in een crisissituatie te bevinden vragen gelukkig mensen met een normaal leven zich misschien af. Op mijn beurt vraag ik me dan ten eerste weer heel erg af of die mensen wel bestaan en als ze bestaan hoe saai een dergelijk leven dan wel niet is.

Want leven in crisisachtige omstandigheden is beslist niet saai. Sterker nog; je hebt heel erg het gevoel dat je leeft. En dat je misschien ook stiekem wel veel gelukkiger bent dan voor de crisis. Ja, het lijkt een beetje vloeken in kerk toch? Zeggen dat je gelukkiger bent in een crisissituatie dan in een ogenschijnlijk vlekkeloos verlopend leven.

Wat is er dan zo fijn aan dit alles? Hieronder volgt een volstrekt willekeurige opsomming van de voordelen van mijn crisis.
Dwars liggen in een twee persoonsbed en alle boeken lekker laten liggen op de andere helft en dan ook nog kunnen slapen zonder wakker te liggen van het gesnurk van die persoon die daar eerst lag, alle films die je wilt zien in het filmhuis ook gaan zien met allemaal leuke mensen die daar ook van houden, blij zijn met 100 euro van je oma van 92 om iets leuks van te doen en het vervolgens wel drie keer uitgeven, je kinderen op jouw manier opvoeden zonder commentaar van een derde aan de zijlijn, je kinderen heel erg missen en dan dus elke keer weer heel erg blij zijn om ze weer te zien, je oude hobby’s weer oppakken dus nu een huis vol zelfgemaakte schilderijen(is ook nog goedkoper dan kunst kopen), soms de boeken even van de andere helft halen voor iemand die dan ook weer snurkt en dan blij zijn dat je de nacht daarna weer rustig slaapt, ontdekken dat je je weer twintig kunt voelen maar dan met twintig jaar levenservaring erbij, nachten heerlijk dansen met vriendinnen en dan weer een tijd blij zijn dat je dat maar zo nu en dan hoeft te doen omdat je er toch wel een beetje moe van wordt, alles zelf kunnen bepalen; wat je eet; wat je doet; waar je naar toe gaat; wie je ziet, heel veel nieuwe mensen leren kennen die ook in een crisis zitten en dus helemaal snappen hoe dat is, en ontdekken dat dat veel fijnere mensen zijn dan die van dat gelukkige vlekkeloze leven, blij zijn met 1 vakantie per jaar dat wordt dan ineens een bijzondere reis namelijk, de lidl, aldi en andere goedkope supermarkten ineens als een uitdaging zien en dan weer heel erg genieten van de Albert Heyn(dan bezuinigen we maar op iets anders dan boodschappen redeneer je dan even), heel erg veel verstand krijgen van allerlei zaken waar je nooit interesse voor had variërend van hypotheken via schroevendraaiers en mediators tot verwarmingsketels en 1 ouderbelastingvoordelen en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Wat is nou de moraal van het verhaal? Die is heel spiritueel, ook daar heb ik tegenwoordig verstand van namelijk; dat crisis groei is. Crisis biedt de mogelijkheid om dichterbij jezelf te komen. Te ontdekken wie je bent, waar je vandaan komt en heen wilt. Klinkt erg zweverig, ik weet het, behalve voor mensen in een crisissituatie. Die weten dat het niet anders kan. Voor al die andere mensen is het dus hopen op een crisis.
Want crisis is groeien. Klinkt simpel maar dat is het niet.
Groeien dat gaat namelijk niet vanzelf, daar heb je veel boeken, wijze mensen, workshops, coaches, spirituele leiders, meditatiekussens en retraites voor nodig.

En weet je wat daar nou weer het probleem van is? Dat kost allemaal geld. Heel veel geld. Uiteindelijk blijkt het dus toch wel om liquide middelen te gaan.
Dus de cirkel is weer rond. Dat boek moet toch geschreven als die rijke man niet vanzelf op mijn pad komt. En spiritueel is nou juist weer; loslaten en niet op die man gaan wachten.
Zucht……

Lees verder!