Zaterdag was ik op bezoek bij de ouders van een vriendje van mijn zoon Lenne, op een park van een niet nader te omschrijven keten. Puur omdat Lenne zo goed op kan schieten met hun zoontje. Lenne had er zin in. Hij hipte voortdurend op en neer op de autozitting en zijn mond stond geen moment stil. Ik had iets minder zin want de moeder van het betreffende vriendje en ik hebben echt niets gemeen. En ik ben ook geen fan van dit soort parken met een teveel aan voorgeprogrammeerde gezelligheid. Maar tja soms moet je wel eens iets doen omdat je kinderen dat zo ontzettend leuk vinden. Toch?

Lees verder!

Lees verder!

‘Julia, ik snap jou niet hoor. Waarom wil je nu toch zo graag op termijn samenwonen?’, vraagt Famke. ‘ Ik had het er laatst nog met Puck over. Weet je dat wij allebei stik jaloers op je zijn?’

‘Huh? Jaloers? Hoe kom je daar nu bij.’

‘Kijk, dat bedoel ik nu. Je hebt volgens mij geen flauw idee hoe goed je de zaken voor elkaar hebt. Je hebt een geweldig en spannend leven. Bent financieel onafhankelijk en hebt een heerlijk eigen huis. Puck en ik weten al hoe het er voor de rest van de komende twintig jaar al gaat uitzien met onze mannen. Maar jij. Al die verhalen die je ons vertelt. We hangen echt aan je lippen. Je hebt geen idee. Wat jij allemaal meemaakt, meid. Daar dromen wij alleen van.’

Lees verder!

Soms zien we elkaar tijden niet en dan ineens lijkt er geen tijd meer te verliezen. Dien en Mart, op hun woonboot aan de rand van de stad. Ik ben er al maanden niet geweest maar we pakken de draad meteen weer op. Met uitzicht over het kabbelend water en een goede fles wijn komt het gesprek vanzelf op het leven en de liefde.

Lees verder!

‘Intelligent, humoristisch, lang, dynamisch, actief en sportief, niet alledaags, veel lezen en ook veel lachen, enorm creatief’, lees ik. ‘Gezond en erg succesvol in mijn werk. Ik hou van avontuur en actie. Maar ook van stijl en klasse’, gaan de teksten verder. ‘Ik hou van prachtige huizen (ja wie niet?) en Bali en misschien straks van jou.’ Op de ene foto lacht mij een aardige meneer, op een glossy foto, toe. Hij heeft een trendy bril en een smetteloos wit overhemd aan. En op de andere zie ik een meneer die relaxt tegen een sportwagen aanhangt. Zelf hang ik nooit tegen mijn bestelbusje aan. Ik zou ook niet weten waarom maar het is misschien een idee voor een foto.

Lees verder!

‘Wat is een goede relatie?’ vraag ik mij soms af. ‘En wil ik eigenlijk wel een echte relatie?’ Er zijn namelijk niet veel stellen om mij heen waar ik mee zou willen ruilen en dat beangstigt mij ook wel. Het boek wat ik onlangs las over energetische patronen binnen relaties gaat er vanuit dat er vier verschillende soorten relaties zijn waar partners zich goed in kunnen voelen.

Lees verder!

Nog geen drie uur vliegen van Nederland ligt een andere wereld, een andere cultuur. Een wereld waar mensen nog met elkaar lachen op straat, elkaar omhelzen, waar kinderen spelen tussen de marktkramen, zwerfpoezen eten krijgen van de mensen die in de marktkramen hun spullen verkopen. Handgeweven kleden en potten, kruiden, leren tassen en pantoffels. Honderden heldere kleuren komen op mijn netvlies binnen. Het ruikt er anders, voelt er anders omdat alles wat je ziet echt is. Niet verpakt is in aangeleerde patronen, formele afstand, barrières en heel veel materiële nonsens. Wat je ziet, wat je hoort en wat je voelt komt recht uit het hart. Hier zijn de mensen nog gewoon de mensen zoals het waarschijnlijk ooit bedoeld was. Lang geleden. Echte mensen.

Lees verder!

Vandaag moet het gaan gebeuren. De tuin is zo overwoekerd met struiken en klimplanten dat mijn buurman van de andere hoek al twee keer heeft aangeboden te komen helpen het tij te keren. Maar dat gaat me dan net een stap te ver. Als vrouw alleen kan ik heus wel zelf het Tarzan klimaat keren. Je moet een buurman ook niet te afhankelijk van je maken. Helpen bij de schutting zetten? Prima. Een vogelhuisje in top hangen? Ok. Maar wanneer hij in de vroege ochtend zomaar ineens in de tuin opduikt om een plankje te gaan vervangen op het moment dat ik net poedelnaakt uit de douche kom, is de grens bereikt. Ik ben ten slotte geen opvanghuis voor een buurman die zichzelf een soort ‘red de alleenstaande buurvrouw’ heeft eigen gemaakt. Dat moet kort en krachtig de kop in worden gedrukt.

Lees verder!

Uit een auto komen op krukken is een hele heisa. Eerst gaan verzitten. Dan krukken van de achterbank pakken. Vervolgens jezelf omhoog werken. Met één hand de deur dichtgooien en dan proberen naar je eigen voordeur te hinken. Vandaar dat ik dan ook niet direct de interessante meneer in het blauwe spijkerjack, die naast mij heeft geparkeerd, opmerk.

Lees verder!

Het is tussen ons nog niet echt begonnen en toch stiekem al wel een beetje. Het gevoel diep van binnen dat het iets zou kunnen zijn, iets zou kunnen worden. Ergens ooit, misschien al eerder of lang daarna. Het maakt mij onrustig en rustig. Iets blijvends voor nu tot aan later. Ik durf er nog niet aan toe te geven, er op te vertrouwen.

Lees verder!

Mijn tuin heeft dit weekend een enorme upgrade ondergaan. Ik heb een vijver. Niet zomaar een vijver. Nee eentje met wel vijftig visjes. Deze waterpartij bevindt zich aan de zijkant van het terras. Daar waar het houten terras overgaat in stenen. Er mist slechts nog een marmeren fontein die op het ritme van de muziek van Mozart geometrisch figuren spuit. Als het avond is geeft hij gekleurd licht. In deze sfeer verwacht je elk moment dat er een prins een knieval voor je maakt en je met een gouden ring ten huwelijk wordt gevraagd.

Lees verder!

Vandaag is mijn beste vriend Willem op bezoek. Geestelijke opvang na mijn twee laatste ontmoetingen die niet waren geworden van wat ik er van had gehoopt en waardoor ik toch een beetje van slag ben. Hij smeert nog een croissantje aan mijn keukentafel en kijkt mij doordringend aan met zijn bruine ogen.

‘Onder welke steen heb jij gelegen, Julia?’, vraagt Willem.

‘Hoe bedoel je?’

Lees verder!

‘Maar uiteindelijk heb je natuurlijk gelijk: ik ben een eikel. Wees blij dat je dat nu ontdekt in plaats van over 3 jaar. Het ga je goed’, was de laatste sms die ik kreeg van de man waar ik een paar keer zo leuk mee had geschreven, daarna gebeld en uiteindelijk ook had ontmoet. Een ontmoeting waarbij ik zelfs had gedacht; Ok, hij is dan wel tien jaar ouder dan ik en niet moeders mooiste. Maar ik vind hem lief, intelligent, enthousiast, breed geïnteresseerd, lekker gek en ik voel me veilig bij hem. Ik wil het wel aangaan misschien. Kijken waar het naar toe kan gaan. Obstakels zullen er vast komen maar die zijn er immers om samen op te lossen.

Lees verder!

Bij mijn laatste bezoek aan een schoenenwinkel heb ik mij vergrepen aan van die kekke korte grijze laarsjes met een 7 centimeter hoge hak. Dat is eigenlijk 2 centimeter boven wat ik fysiek aankan en waarbij ik mij nog elegant kan voortbewegen. Maar tja de laarsjes staarden mij aan, hoe ik ze ook ontweek, en riepen steeds ‘Neem mij, neem mij.’ Je begrijpt het al en ook mannen zullen dit begrijpen, daar kon zelfs ik geen weerstand aan bieden. Was mijn vlees maar niet zo zwak geweest dan had ik mij nu nog gewoon jong en fruitig kunnen voelen.

Lees verder!

De ruitenwissers gaan ritmisch in de hoogste versnelling op en neer en ik volg op goed geluk de koplappen voor me. Het waait hard en ik moet mijn handen goed aan het stuur houden. Dwars door de gitzwarte nacht van het Groningse platteland gaat het. Een lange rechte weg langs zwarte silhouetten van boerderijen. Uit de boxen klinkt de stem van Guus Meeuwis (ja ook ik heb zo mijn afwijkingen waar ik liever niet mee te koop loop….). ‘Je zegt 'Ik ben vrij', maar jij bedoelt 'Ik ben zo eenzaam'. Je voelt je te gek zeg jij, maar ik zit niet te dromen want die blikken in je ogen zeggen alles tegen mij……

Lees verder!

Sjoerd, één van mijn beste vrienden, staat voor de deur. Twee meter, een schat van een vent, één van de meest positieve mensen die ik ken. We kennen elkaar al 40 jaar en dat is dus bijna al mijn hele leven.

‘Ik was bij een klant hier in de buurt’, zegt hij. ‘Heb je tijd voor koffie?

‘Altijd. Kom er in.’

Sjoerd hangt z’n bruine leren jack aan de kapstok en bezoekt eerst even mijn toilet.

Lees verder!

Vandaag heb ik een rustdag ingelast. Tussen werken, zorgen, nog meer werken, kinderen, zieke vader en alle andere besognes stiekem een dagje er tussen uit knijpen. Extra lekker omdat het als een soort van spijbelen voelt. Ik neem koffie, een broodje, veel chocola, tijdschriften en de laptop mee naar boven. Trek de gordijnen van mijn hemelbed dicht en doe de hele morgen niks. Helemaal niks. Waarmee ik bedoel dingen die ‘moeten’ in de grote mensen wereld. Onder het grote dekbed droom ik weg. Gedachten aan vroeger aan hoe het was toen er nog geen kinderen waren. Geen pianoles, geen op en neer naar school rijden, geen mobiele telefoons die piepen, geen hypotheek te betalen en nog geen zieke ouders. En heel soms droom ik over mijn eerste grote liefde.

Lees verder!

Een laatste geschuifel, gekuch en geschuif van stoelen. Dan is het stil. Een spotlicht verlicht de muziekinstrumenten die staan opgesteld op het podium. De zaal adem verwachting uit. Verwachting naar al die jonge mensen die vandaag het beste van zichzelf zullen laten zien.

Uit mijn ooghoeken zie ik haar in de coulissen zitten op de hoge tafels, op en neer wippend met haar voeten in de hoog gehakte schoentjes. Een bleek gezichtje omlijst door lange bruine krullen. Haar mond tot een smalle streep vertrokken. De bruine ogen, die ik zo goed ken, neergeslagen naar de grond. Het vintage jurkje is korter gemaakt door oma. ‘Dat hoort zo, mam. Dat heeft iedereen.’

Lees verder!

Tja Einstein en ik, we hebben veel gemeen. Zo draag ik net als Einstein liever geen sokken in mijn schoenen, steek ik ook graag  mijn tong uit, heb ik veel moeite met autoriteit, twee lange maar gestrande relaties en heb ik heel vaak een briljante gedachte. Eén van deze gedachtes wil ik graag met u delen maar dan moeten we even een stukje terug in de tijd.

In 1999 werd Albert Einstein door Time Magazine uitgeroepen als persoon van de Eeuw. Hij stond boven aan de lijst van de honderd meest invloedrijkste mensen. Zijn formule E=mc2 waarbij de relatie tussen energie, massa en lichtsnelheid wordt weergegeven is wellicht de beroemdste vergelijking uit de hele natuurkunde. Gevolgen van zijn theorieën zien wij in het leven nog dagelijks terug. De ontwikkeling van kernenergie, zonnepanelen en lasers in elektronica zijn daar voorbeelden van.

Lees verder!

De laatste maanden vallen mij de verhalen en reacties met als thema ‘aanklacht tegen…..de wereld’ nogal op. Vanuit een onaantastbare positie boven ‘het gepeupel’ wordt de samenleving onder een vergrootglas genomen en voor het gemak ingedeeld in twee groepen. Diegene die deugen en diegene die niet deugen. De personen die hun verhaal vertellen of reageren horen uiteraard, hoe kan het ook anders, tot de groep die vooral erg deugen. Een herkenbaar fenomeen wat je in de samenleving steeds meer tegenkomt.

Lees verder!

Vandaag loop ik over de dijken door de wondere witte wereld. De sneeuw knarst bij elke stap vertrouwd onder mijn laarzen. Een zwarte roofvogel vliegt laag boven het ijs van de uiterwaarden, contrast in het smetteloze landschap. Sun is shining, life is smiling. De wereld is mooi en ik denk aan gisteravond, een avond met een belofte.

Lees verder!

Soms vraag ik me af waarom het allemaal toch zo moeizaam van de grond komt in de liefde. Met al mijn goede bedoelingen ga ik aan de gang. Maar op de één of andere manier strandt het ergens onderweg, soms al als ik een profiel lees , na een telefoongesprek of uiteindelijk in een ontmoeting. Ik heb er geen goed gevoel bij. Het stroom niet. Ik voel mijn energie weglekken. Maar aan de andere kant wil ik zo graag dat ik die gevoelens ook wel eens een tijdje negeer want er is niks feitelijk aantoonbaars waarop wijst dat het niet klopt. Velen van jullie zie ik nu al fronsen. Waar heeft ze het in vredesnaam over? Wat zijn dat voor vage signalen? Daar kun je toch helemaal niks mee. En daarmee kom ik op mijn punt. Ik presenteer jullie een aloude theorie, toegepast op de praktijk van het daten. Voor de groep ‘denkers’ onder ons; Inderdaad deze theorie heeft haar beperkingen, het is één zienswijze. En ja er zijn ook andere zeer interessante zienswijzen met een kern van waarheid in.

Lees verder!

‘Ruim je je kamer even op’, zeg ik tegen Lenne, mijn zoontje.

‘Waarom zoek je toch geen man?’, zucht hij. ‘Dan hoef ik niet alles hier te doen. Papa heeft nu ook een vrouw. Die doet mooi alles.’

Lees verder!

De afgelopen tijd is mij regelmatig gevraagd of ik de gedichten in mijn blogs zelf schrijf. Een paar keer is mij ook gevraagd of, als ik ze zelf schrijf, er nog meer is en of ze dat dan kunnen ontvangen of kopen ergens. Inderdaad schrijf ik zelf deze gedichten en is er ook nog veel meer. Sommige zijn in beperkte oplage gepubliceerd. Maar ik schrijf hier onder pseudoniem en dat wil ik graag zo houden. Dus ik kan helaas niks gaan opsturen of er meer over zeggen. Sorry! Een andere mogelijkheid is dat ze me bij M4M gaan inhuren als de datingdichter (naast de datingcoach :)) maar deze vraag heeft mij (gelukkig) nog niet bereikt. Op verzoek elke week iets produceren kan ik trouwens helemaal niet. Iets ontstaat of het ontstaat niet, net als in relaties.

Om een aantal mensen hier toch een beetje tegemoet te komen, speciaal voor hen een paar (verschillende) gedichten. Hou je niet van poëzie, klik dan gewoon lekker door!

Lees verder!

Zomer 2009. ‘Je hebt een mailtje van ene Douwe’, zegt Famke vanachter mijn laptop in de tuin.

‘Wat schrijft hij?’ vraag ik terwijl ik gevaarlijk manouvreer met twee koppen koffie en teveel chocolaatjes.

‘Heel leuk. Dat lijkt me nu echt een man voor jou en hij wil afspreken’, roept Famke enthousiast.

‘Deze bedoel je, Fam?’ Ik kijk nog eens goed.

Lees verder!

Vroeger was het leven zoveel eenvoudiger. Een man ging met een knots het bos in, scoorde een konijn of een hert terwijl de vrouw in de grot op hun kroost paste. Als zij elkaar wilden (be)minnen sleurde hij haar enthousiast mee het bos in en zij bedreven de liefde. Na het eten werd met stokjes of steentjes gespeeld en we sliepen met z’n allen bij elkaar onder de berenvellen. Helder en duidelijk. Sinds die tijd is er veel veranderd en wellicht ook verbeterd. Maar dat laatste durf ik te betwijfelen.

Lees verder!

Ellende brengt het beste in mij naar boven. En met het beste bedoel ik dan het beste creatieve proces. Ik dicht mijn beste gedichten, schrijf mijn grappigste verhalen en schilder mijn allermooiste schilderijen. Van die schilderijen waarbij mensen spontaan in huilen uitbarsten. Bijna elke uur heb ik wel een briljante gedachte of een idee waar zelfs Einstein nog een puntje aan zou zuigen. Ideeën waar ik vervolgens dan van besluit niks mee te doen omdat ik dan wel aan de gang kan blijven. Het gaat me namelijk puur om het idee op zich en wat er eventueel zou kunnen gebeuren als ik er wel wat mee zou doen. Alleen al dat, houdt mij voldoende op de been in de me net overkomen ellende (vul zelf maar in welke ellende!).

Lees verder!

Deze week loop ik nog één keer alleen langs de uiterwaarden van de IJssel. De oude IJssel die ook dit jaar mijn trouwe metgezel was.

Lees verder!

Mijn telefoon piept. ‘Zag je foto in de nieuwe trainingsbrochure. Je staat er fantastisch op.’ Zie ik op het scherm verschijnen. Wat is dit nou weer? Zeker een collega die een geintje met me uit wil halen. Sms neutraal terug. ‘Dankjewel voor het compliment wie je dan ook bent.’

Lees verder!

‘De piek staat scheef mam’, zegt mijn zoontje Lenne. Hij heeft de slingers zo strak om de boom getrokken dat ik bang ben dat onze Nordman straks gaat stikken. Heb ik hem voor niks laten acclimatiseren in de gang.

Lees verder!

Als ik de jaarbeurs uitloop regent het hard. Ik klem mijn laptoptas onder mijn arm en ren, zo snel als dat wil op hoge hakken, naar de roltrappen van Utrecht centraal.

Lees verder!

Sinds ik mij aangemeld heb hier bij M4M probeer ik enige lijn in mijn voorbije liefdes te ontdekken. Immers hoe beter je weet wat niet werkt, hoe gemakkelijker je denk ik iemand vindt die misschien past. Dat klinkt logisch.

Ik was respectievelijk getrouwd met een wetenschapper die erg rationeel was en waar ik het erg goed mee had. Een beetje ‘mister opposite’, maar hij werd helaas psychisch ernstig ziek. (In de film ‘A beautiful mind’ zou ik zo de vrouw kunnen vervangen! Een kopij haast van een deel van mijn leven maar dan met ander afloop.)

Lees verder!