Ach, je verveelt je weleens. Googelen naar oude vrienden, familie. Altijd leuk. Maar het kan ook wel eens anders uitpakken. Mijn eerste vriendinnetje. Ik type haar naam. En kom terecht op een Engels Memorial voor kankerpatienten. Daar staat ze. Overleden. Al in 2002. Verder geen informatie, geen achtergrond, niets.

Dat kwam aan. Ze was mijn eerste echte vriendinnetje. Allebei pas op kamers. In een vreemde stad. Piepjonge mensen. Verloren. Zoekend. Angstig voor het grote gat van de toekomst. Ik ontmoette haar op een feestje. Het ging heel snel. Als kinderen vielen we elkaar in de armen. Praten deden we niet. Onze zorgen en angsten waren zo anders. Er waren geen woorden. Het was emotie, een onbespreekbaar samen.

Lees verder!

Ik ben opgegroeid in een poldergebied. Uitgestrekt, grote luchten, oneindige horizon. En met een bijzondere eigen intimiteit, in die kleine bossages en boerderijtjes, in een wirwar van houten hekwerk, bruggetjes en slootjes. In de jaren ‘60 en ‘70 is daar verandering in gekomen. De ruilverkaveling. Bedoeld als herschikking van het landschap, ten dienste van de boeren voor een efficiëntere bedrijfsvoering. In korte tijd werd eeuwenoud cultuurlandschap getransformeerd tot een kaal dambord met 1 soort gras, kaarsrechte sloten en betonnen ‘kunstwerken’ (term Rijkswaterstaat).

Lees verder!

Sommige dingen zijn moeilijk in woorden te zeggen. Ik heb daar nooit last van. Voor mij zijn woorden juist de ontsluiting van de beleving zelf. Daar zit niks tussen. Niet eerst de beleving en dan de woorden. Dat is heerlijk. In de beleving zelf al spreken. Dat is: als de woorden zichzelf vinden. In de liefde al gekust hebben, in geraaktheid al gesproken hebben, in de boosheid al geuit hebben. Dan ben je echt. Dan ben je duidelijk. Dan ben je zichtbaar voor de ander. Naakt. Wat een rust. Weet je waar je aan toe bent. Weet de ander waar hij aan toe is. Wordt hij tenminste serieus genomen als iemand zo tegen hem doet. En niet als patient behandeld. Want dat gebeurt als iedereen maar met iedereen rekening houdt. Nee, jij kan wel voor jezelf opkomen. Dat hoef ik niet voor je te doen. Heerlijk, wat een vrijheid. Wat een contact. Wat een open communicatie. Wat een thuiskomen bij elkaar.

Lees verder!

De winter kraakt. Lege plekken tussen de kramen. Aan het eind van de straat een winkel in curiosa en antiek. Meer kringloop eigenlijk. De deur open. Geen verwarming. De sfeer verdiept mijn voelen. Tafels, stoelen, radio’s, klokken, fietswielen, schoenen, laarzen. Spullen, stuk voor stuk aan iemand toebehoord. Ooit aangeschaft, een huis mee ingericht, tot thuis gemaakt, een eigen warm plekje. Het zijn nu dode dingen, ontheemd, uit samenhang ontrukt.

Lees verder!

Pas liep ik over de markt. Aan het uiteinde van die markt liggen twee zijstraatjes, waar een aantal van die tweedehands winkeltjes zitten. Nou ja, winkeltjes, het zijn meer ruimtes met griebes, waar een onduidelijk iemand, ergens tussen de prut, de boel een beetje in de gaten houdt. Meestal is het er steenkoud. In het beste geval staat er een afstands kacheltje in een hoek zijn hopeloze best te doen. Maar evengoed, heerlijk om af en toe naar binnen te lopen, je ogen heen en weer te laten zwieren tussen de spullen en maar af te wachten of ze ergens blijft hangen.

Lees verder!

“Een mooi jurkje, hoge hakken en vrouwelijke charmes: slim gebruik van erotisch kapitaal is goed voor je carrière. “Maar het kan de sleutel zijn tot emancipatie. En tot een hoger salaris.”

Dit is het subhoofd van een artikel in een toonaangevend feministisch blad.

Lees verder!

Het komt bij mij nogal eens voor, dat ik geraakt, emotioneel of woedend ben. Laat het los, zeggen ze dan. Loslaten. Ik hoor het van alle kanten. Kan ik niet begrijpen. Waarom zo’n opzichtige daad van zelfcontrole? Ik zou zeggen: Laat het lekker zijn werk doen. Beetje vertrouwen in jezelf. Want alles wat je pakt of raakt, dat ben je. Pats, gebeurt buiten je wil om, vertelt je iets en duurt zolang als het duurt. Dat ga toch niet onder de tafel schoffelen? Dan neem je jezelf niet serieus. Zit je jezelf onder curatele te plaatsen. Daar kom je niet verder mee. Het heeft ook nog eens iets verschrikkelijk hautains. Het is zich overal maar boven stellen. Ook boven jezelf. Dat laatste is natuurlijk het ergste. Maar goed, daar heb ik weinig mee te maken.

Lees verder!

Mensen die iets ernstigs misdaan hebben, stop je in de gevangenis. Bij hoop op herstel, wordt er nog gewerkt aan je terugkeer. Zo niet, is het kale opsluiting. In het ergste geval is het eenzame opsluiting. Het gaat daarbij niet alleen om vrijheidsbeperking. Het is ook iemand uitstoten uit de sociale gemeenschap. Uiteindelijk om de maatschappij in bescherming te nemen. Dat moet soms. We kunnen niet anders. Maar de vraag is: is het geen zwaktebod? Zetten we een mens hiermee niet juist terug in de bron van de ellende, zijn diepste pijnplek: het outcast zijn, uitgestoten worden, er niet bijhoren? Is dat niet de zwakke plek van iedereen? Speelt het niet dé centrale rol in ieders leven? Staat ons hele doen en laten niet in dat teken: de relatie tot de ander? Het kwetsbaarste punt. Zichtbaar in alledag. En niet altijd even positief.

Lees verder!

De wereld is één grote psychiatrische inrichting zonder begeleiders. Een verschrikkelijke verzameling angsten, dwangmatigheden en wat al niet. Als het al geen trauma’s zijn, die ze in hun jeugd hebben opgelopen. En vervolgens worden alle symptomen onder de tafel geschoffeld met trucs. Van gedragstherapie tot die hele spirituele sector. De teneur is steeds: ‘hoe kom ik er vanaf’. In plaats van er tot je strot induiken. Want het is er niet zomaar. Het heeft je iets te vertellen. Maar daar naar luisteren, ho maar. Pillen erin. Dempen die hap. Om dan nog maar te zwijgen over de adhd-cultuur, waarmee juist de meest levende en interessante kinderen, die niet voor niets dwars liggen, doodgelabeld worden.

Lees verder!

Ik heb geen kinderen. Heb het gelukkig tegen kunnen houden. Mijn vriendin begon er ineens over. Terwijl we allebei wisten dat het niet goed zat tussen ons. Woedend was ik. Hoe kan je? In vol besef van een op handen zijnde breuk. Dan kinderen maken. Ze willens en wetens in het drama van een scheiding trekken.

Wat zit daar achter? Die rare drang? Om erbij te horen? Omdat iedereen ze heeft? Of omdat je wilt zorgen? Of, nog gekker, om echt iets van jezelf te hebben. Wat helemaal op je aangewezen is? Zodat je eindelijk iemand bent? Is het zo erg? Mag je daar een kind voor gebruiken?

Lees verder!

Foute mannen. Nou, een heel rijtje. Daar komen ze. Mannen met zeilboot. Mannen met gaatjesschoenen. Mannen met moccasins. Mannen met gouden polshorloges. Mannen met zegelringen. Ja, ja, dat zijn kerels. Voor vrouwen? Botte hufters.

Kerntaak: Hoe krijg ik een vrouw in de koffer? Nee, eerst zijn ze aardig. Niks op aan te merken. Ze zijn lief, voorkomend, betrokken, adviserend, vol aandacht, betrokkenheid. En het gekke is: ze kunnen er niets aan doen. Ze moeten. Want alleen in het orgasme kunnen ze voor even oplossen in een schijnbaar samen. Opgesloten, oneindig eenzaam, en diep verlangend naar dat ene moment. Daarom zijn ze gefixeerd op sex. Ruw, egocentrisch en bot. Tegelijkertijd ook kleine, eenzame, verlangende kinderen, die nog even in de armen van hun moeder willen liggen.

Lees verder!

Ik wil haar voeten kussen.
De ruimte waar zij was voor eeuwig zo bewaren.
Het glas waaruit zij dronk, waarin haar lippen tuitten.
Ik ruik, ik snuif, en lik de resten op.
Mijn hoofd wordt licht, het duizelt in mijn wezen.
Alsof ik even God in het gezicht heb mogen zien.
Niets kan mij nog doen sterven nu, voor eeuwig nu mijn lot.
De woorden wellen op. Het gevoel is vluchtig op te roepen.

Lees verder!

Ik krijg nogal wat vragen en opmerkingen naar aanleiding van mijn blog ‘Foute Mannen’. Wat moet je wel en niet in een profiel zetten? Het gaat hier niet om solliciteren naar een baan, of het verkopen van je zeilboot. Of het vinden van reispartner, danspartner of kaartmaatje.

Hier is meer aan de hand. Veel meer. Er speelt een oneindig diep belang. Een partner. Een thuis. Een samen. Verschrikkelijk persoonlijk. Persoonlijker kan niet. Het kan ook niet anders of iedereen rukt alles uit de kast bij het schrijven van profielen. Toch gebeurt er iets tijdens het schrijven. Je schrijft. In gedachten bij de gedroomde ander. Je voelt echt je verlangen tijdens het schrijven. Maar: Is het zo dat wat je voelt, ook doorkomt in je schrijven? Pas dàn kan je iemand raken.

Lees verder!

Go, daar word je toch niet goed van. Als je achter elkaar eens een aantal profielen doorleest. Pfff. De een nog mooier dan de ander. Maar de een ook saaier dan de ander. Het is een grote verzameling inwisselbare hobbies, eigenschappen, en eigenaardigheden. Een echt persoonlijk beeld levert het niet op. Krijg ook al helemaal de kriebels bij woordjes als ‘kids’, ‘maatje’, ‘het meisje in me’, ‘mijn vrienden zeggen dat ik….’, om nog maar te zwijgen van glazen half vol, EQ, IQ, SQ.

Lees verder!