Déjà vu. Iedereen kent het wel. "Gek... Dit heb ik eerder meegemaakt". Je kan het herkennen als je ineens een bepaalde richting opkijkt, ineens iets in je gezichtsveld observeerd, het juiste geluid erbij, de juiste stemming... Het maakt niet uit wat het is maar ineens heb je een moment van herkenning en stokt je adem even. "hee...dat is appart, dit ken ik". Je gaat malen in je gedachte, maar kan geen moment bedenken waaneer dit heeft plaatsgevonden. Ervan uitgaande dat er een verklaring is voor dit herkenbaar verschijnsel. Het schijnt iets te maken hebben dat het signaal van onze ogen normaal gesproken eerst het bewustzijn van het brein binnen dringt, en daarna wordt opgeslagen in de hersenen en dat bij een déjà vu dit in omgekeerde volgorde gebeurd waardoor we ons ineens iets "herinneren". Ik wil met jullie eens een gedachtesprongetje maken. Stel nou, puur fylosofisch, dat iedereen een moment in zijn of haar leven overnieuw zou mogen doen. Dit mag eenmalig, hoewel dit nooit is te controleren, want als je er gebruik van hebt gemaakt ga je terug naar een punt uit je verleden en weet je niet meer of je het gedaan hebt... Any how, het kan wellicht oneindig vaak. Kies zelf maar wat je wilt. Het blijf een gedachte experiment, dus het kan. Tijdreizen. Bijna ieder profiel hier op match4me houd van reizen, dus tijdreizen vinden jullie ook vast leuk. Kom mee, ik neem jullie mee op een gedachte reis. Een leuk gedachten experimentje. Laat jullie creativiteit de loop, koop een kaartje bij mij en ga mee.

Lees verder!

Wie ben ik. Vroeger, 18 jaar oud, lachte ik erom als mensen zich dat afvroegen. Wat een flauwekul. Je weet toch wie je bent... Nu speelt dit dagelijks door mijn hoofd. Ik ben een gescheiden man. Mijn relatie is al lange tijd voorbij, en mijn leven gaat verder. Ik woon nu in Leiden, en het bevalt goed. Het weer alleen wonen doet me flink nadenken. Het leven speelt met me. Het leven daagt mij uit. Hoe gaat het met je, zegt het leven tegen mij. Als ik goed zeg, verzint het leven wel weer een list om dit snel te veranderen. Ineens een besef van eenzaamheid. Geen mensen om je heen, het is stil, en het voelt kil. Aan de andere kant heb ik gelukkig vaker een gevoel van vrijheid als warme deken over mij heen, en lach ik naar en met het leven. Ik heb het goed naar mijn zin. Ik ben vaak weg, pak mijn leven weer op, en kom vaker onder de mensen dan ooit tevoren is gebeurd. Ik ben mij zelf de laatste jaren niet of nooit geweest, zo lijkt het. Bekneld door een ring. Verboden te ontwikkelen. Er is iets met mij aan de hand, maar ik kan niet verklaren wat. Ik denk, ik maal en ik pieker. Mijn hoofd staat niet meer stil. Mijn gevoel is om de hoek komen kijken en heeft zich een periode terug voor het eerst aan mij voorgesteld. Een beetje onwennig zitten we elkaar aan te kijken... Het klinkt stom, maar ik ben blij dat het allemaal gebeurd is. Ik merk nu dat ik weer aan het ontwikkelen ben, ik weer aan het groeien ben, mijzelf aan het uitdagen ben... Het voelt als een tweede pubertijd. Zo zit ik er ook in. Ineens ben ik een stuk zekerder geworden, flikt niemand mij meer iets en heb ik nu vooral het gevoel dat ik weer leef! En hoe... Ineens vraag ik me af: Wie ben ik? 

Lees verder!

Arpanet: Een project dat in 1969 door het pentagon werd opgezet om een veilig en betrouwbaar comminucatie netwerk voor het defensie apparaat te ontwikkelen. decenia's later: Een ver ontwikkeld Internet en nieuwe communicatie mogelijkheden. Een medium waar de moderne maatschappij van afhankelijk is geworden. We communiceren ons een ongeluk: Facebook, twitter, linked-in, hyves, msn, sms... Allemaal middelen om de mensheid met elkaar in contact te brengen en op een effectieve manier met elkaar te laten communiceren. De geestelijk vader van Arpanet had dit nooit kunnen en durven voorzien. Sterker nog: Ik denk dat hij zich nog een keer zou omdraaien in zijn graf als hij weet wat we nu allemaal met zijn bedachte wereld wijde web doen. We kunnen alles, en wij Nederlanders willen ook alles! Als buurvrouw Jansen uit emmercompaskuum haar sleutels binnen heeft laten liggen wil het volk een reportage van sbs6 zien dat haar buurman uitkomst heeft geboden. De verslaggever interviewd de buurman die trots verteld dat hij altijd een reservesleutel in zijn keukenla heeft liggen en dat op deze manier mevrouw Jansen weer gered is. Hij verteld dat hij graag helpt. Een week later zien we diezelfde buurman weer praten met Meester Frank Visser. Waarom? Hij heeft een conflict met zijn andere buurman. Er steekt een tak uit over zijn schutting en daar heeft hij last van. De heren krijgen ruzie, en tijdens de hoorzitting lopen de gemoederen hoog op. De uitspraak van de rijdende rechter is duidelijk: Niet zeiken, elkaar een hand geven en bij elke woordwisseling die ze naar elkaar uitspreken dient 10 euro betaald te worden aan de ander. Frank is er klaar mee, en heeft spijt dat hij nooit Willem Holleder in zijn bankje heeft gehad. Ik zap verder, en zie dat RTL Boulevard serieus aan het discuseren is over wat er zich allemaal afspeeld in de verschikkelijke GTST soap. Er schijn een Ebolla virus te heersen en iedereen gaat dood. Even was ik opgelucht, en dacht dat de serie na tientallen jaren van verschrikkelijke tv zou stoppen. Helaas, het was serieus bedoelt. De presentatoren van RTL Boullevart, allemaal een opleiding achter de rug, allemaal gerespecteerde Nederlanders zijn nu toch ook doorgeslagen. Ik denk dat ze ziek zijn, maar dat zelf nog niet weten. Er is geen verschil meer te horen tussen de gesprekken uit een gesloten inrichting en bekende presentatoren. Er werd in het programma nog even geopperd of buurvrouw Jansen uit Emmercompaskuum geen medische hulp kon verrichten, maar dit werd niet positief ontvangen... Nederland smult. Hoe gekker hoe beter. Het niveau daalt, en de politiek vraagt zich af hoe we de economie kunnen herstellen. Ik zeg preventief ruimen. Wat dan? Alle reporter wagens, sateliet verbindingen en tv studio's in beslag nemen en heel Nederland weer verplicht laten pim pam petten. Heel Nederland weer verplicht naar buiten en sociale contacten opdoen. Weg van de tv, weg van het internet. Meer bruine cafe's openen, meer plezier, meer tollerantie, meer gezelschap. Terug naar het begin van Arpanet. Zou ik dit echt willen? Nee joh, tuurlijk niet. Dan zou de website match4me ook uit de lucht zijn en dat gaat me nou net een stap te ver.... Ik ben stiekem ook een beetje een gekke Nederlander die graag naar buurvrouw Jansen kijkt...

Lees verder!

Rechts af, lange donkere gang door, wachten tot het rolluik automatisch opent en het stoplicht op groen springt, via een spiraalweg naar beneden, ohh.... even stoppen, er passeert een ander elektrisch wagentje met een drietal aanhangers met daarop een aantal decor attributen en schijnwerpers gestapeld. Ondergrondse gangen door, het wordt al wat drukker, rumoeriger, plots steekt iemand zijn hand omhoog en maakt een stop gebaar. Ik rem mijn elektrisch wagentje, u weet wel, die dingen die ze op schiphol ook hebben waarbij de passagiers (meestal zakenmannen met bretels a la Jort Kelder, half invalide met gips bepakte mensen of zweefteefjes) zich achterop in omgekeerde rijrichting met hun rug naar de bestuurder laten vervoeren. De persoon die mij tot stoppen heeft gebracht komt naar me toe en vraagt of hij me een lift wil geven naar studio 24. Het viel mij in eerste instantie niet eens op, maar plotseling besefte ik wie het was begon ik mijn hart in mijn keel te voelen, mijn hoofd rood worden en begonnen mijn handen te zweten. Het was Robbert ten Brink! Hij vroeg hoe ik heette. "Thijs..." antwoorde ik en stelde hem zonder na te denken een wedervraag: "Waar is je caravan met dat tv scherm?" Hij moest lachen, en vertelde mij dat hij geen idee had waar de bekende All you need is love caravan (dat ding waar mensen een videoboodschap van een geliefde, familielid, vriend, minaar of anders te zien krijgen) zich bevond. Hij vroeg of dit rondrijden een bijbaantje voor mij was. Ik antwoorde dat het een snuffelstage van de MAVO was en dat we dit schooljaar een afstudeerrichting moeten kiezen. Ik wist het allang: Audio visueel medewerker bij de NOB, maar toch was het op mijn kleine schooltje in Naarden een verplicht onderdeel, en moest ik ook iets zoeken. Dus wat is er dan mooier dan voor 1 week werken bij de NOB in Hilversum en alles wat Hillywood te bieden heeft alvast te kunnen ervaren! Aangezien het maar een klein stukje rijden was, en ik als 15 jarige puber ontzettend trots was dat ik Robbert ten Brink (voor mij Robby) had gesproken stapte hij uiteindelijk uit. "Bedankt Thijs! Helaas heb ik nu geen videoboodschap voor je maar je komt vast een hele leuke tegen later! Wellicht zien we elkaar nog in de toekomst!" Hij stapte uit, draaide zich weg van mijn wagen de schemer in en toen wist ik het zeker: Ik wordt geluidstechnikus!

Lees verder!

Het is gek. Het voelt gek en het is gek. Oh dat laatste had ik al gezegd...Toch is het gek: 1,5 jaar geleden ben je dol gelukkig in je nieuwe woning, hebben we bloed zweet en tranen gelaten en hebben twee maanden vol met blaren op de handen en verf in het haar aan onze eerste koopwoning geklusd! Eindelijk iets van jezelf. Iets tastbaars waar we beide erg trots op waren. Complete muren gestript, nieuw behangetje, kozijnen vervangen, de beste verf gekocht, onzelf verschillende malen schreeuwend verdoemd tot onze eigen zelfverzonnen god (het bekt zo lekker, en als een halve bak histor superdek over je pas gelegde vloer valt ondersteund onze zelf verzonnen god ons alstijd als lekkere uitlaatklap), het huis duurzaam verbouwd, nieuwe cv ketel met super moderne high tech unit die zijn eigen stroom opwekt, nieuwe kitranden, trap 4x geschuurd en geferfd, en zelfs een compleet gerenoveerde tuin laten aanleggen! Zo we zijn klaar. Het kost wat moeite maar dan gaan we nu genieten! Klinkt goed toch? Een soort van happy end in de huidige woningmarkt! Ik hoor het u denken: "Waarom dan gek?" Nou... we gaan weer verkopen. "Ben je het huis zat dan?" Nee, we zijn elkaar zat. Althans, ze was mij zat, zoiets. "Verkeerd geferfd?" Ik hoop het. "Haha, dat was maar een grapje hoor, hoezo hoop je het?" Dan zou het een simpele oorzaak gevolg reactie hebben...."Dat is het nu niet?" Niet echt. Lees mijn vorige blog maar. "Ohh, die leuke?" Ja, die.

Lees verder!

De cirkel is rond! Vroeger schreeuwde ik als kleine turf met mijn basisschool klasgenootjes zorgeloos allerlei kreten uit over het Bussumse schoolplein. Twee kids aan beide uiteindes van een springtouw zongen nog zonder zorgen de volgende kreten uit: "Verliefd, verloofd, getrouwd, gescheiden!" De resterende klas sprong er dan bij het steeds harder vliegende touw doorheen en zonder dat we wisten van de betekenis zijn er heel wat touwspring cirkels gedraaid. Ik heb net netjes één cirkel voltooid, en ben sinds een paar maanden weer vrijgezel!

Lees verder!