Lees hier de dating belevenissen van leden van Match4me.nl 2012-05-21T22:45:28+02:00 Match4me.nl no-reply@match4me.nl http://www.match4me.nl/blogs/ tag:match4me.nl,2010-02-28:/blogs/2012/05/10-jaar-match4me.php 2012-05-21T22:45:28+02:00 2012-05-21T22:45:28+02:00 10 jaar bestaat de beste datingsiteVoor iedereen die hoog is opgeleidHet staat er boordevol profielenWaar de leden mee hebben te dealen Maar bijna allemaalHebben we hier dezelfde kwaalWe genieten van een goed glas wijnDat lijkt het toppunt van genot te zijn Meerdere vakanties per jaar wordt ook vaak gemeldBlijkbaar verdienen we allemaal bergen geldWant we willen niet op een houtje bijtenDat zouden we elkaar alleen maar verwijten Verwijten kunnen we hier heel goedMenig opmerking op T2S zet kwaad bloedMaar dat brengt tenminste een beetje roeringHet brengt menig een in vervoering Driftig wordt er soms gereageerdMaar soms begrijpen we elkaar ook wel verkeerdZijn we op de teentjes getraptEn worden gesprekken afgekapt Admin bemoeit zich er soms ook meeAls iets niet kan, verwijdert hij het, hupsakee!Zo blijft de site netjes en cleanEn blijft het iets om naar uit te zien De discussies zijn soms ook erg leukIk lig vaak genoeg in een deukOf zit met een glimlach op mijn gezichtBij het lezen van een Blog of een gedicht In de Blogs wordt menig hart geluchtEr wordt soms wat af gesteund en gezuchtMaar er is ook vaak genoeg een vrolijke nootOf we leggen onze zielen bloot Het niet reageren op een berichtDeed bij menigeen de deuren dichtHet is een kwestie van fatsoenKleine moeite, gewoon doen! Niemand lijkt hier op zoek te zijnMaar de wereld is echt te kleinAls er niet wordt gereageerdZijn we toch vaak geeniuml;rriteerdenhellip; We hebben allen hetzelfde doelLiefde en een goed gevoelDe beruchte klik, daar draait het omOok al trekken bij dat woord onze tenen krom Vaak wil men een partner vinden om de hoekDan moeten we soms lang op zoekTerwijl er ietsje verder soms iemand woontDie de zoektocht wel beloont Maar M4M bereikt veel meerDat merk ik toch keer op keerBehalve relaties ontstaan er veel vriendschappen, dat is minstens zo waardevolEr worden ervaringen uitgewisseld en dat geeft soms de grootste lol! Fotoenrsquo;s zijn ook vaak onderwerp van gesprekEn dat is ook niet zo gekZe zijn soms behoorlijk gedateerdEn dat valt nog wel eens verkeerdenhellip; Soms wordt de date niet herkendLijkt het een heel andere dame of ventHet slechtste begin van iedere dateHet is maar dat je het even weet Maar er zijn ook dates met goede afloop, dat moet ook worden verteldMet als gevolg dat het profiel wordt afgemeldVinden twee mensen het grote gelukEn kan de relatie niet meer stuk Match 4 me, bedankt voor de afgelopen 10 jarenHopelijk volgen er nog veel parenDie dankzij deze site gelukkig door het leven gaanIk wens jullie dan ook dat jullie nog lang mogen bestaan! tag:match4me.nl,2010-02-28:/blogs/2012/05/zo-wil-ik-het-weer.php 2012-05-20T18:34:06+02:00 2012-05-20T18:34:06+02:00 Hij ligt op zijn rug naast me te slapen als de eerste ochtendzon door de gordijnen heen piept en hem beschijnt. Ik kijk naar zijn tengere borstkas met rossige borstharen en sproetjes . De aanblik ontroert me. Nooit geweten dat ik op lange, tanige mannen viel. Misschien val ik daar ook niet perse op; maar ik vind ik hem geweldig en daarom ben ik zo gek op zijn lijf. Geen grammetje vet, alle spieren zichtbaar. Ik ga met mijn vinger van zijn navel naar de plek tussen zijn tepels. Ik draai rondjes in zijn borsthaar en kijk omhoog of hij al ontwaakt. Maar hij slaapt nog. Ik kruip tegen hem aan. Voel hoe warm hij is. Terugkerende discussies over het raam wel of niet open enrsquo;s nachts voeren we zonder boos te worden. Het is meer plagend. Lief ook. Hij kreunt een beetje, zoent me op mijn mond. Gooit de dekens van zich af. enldquo;Pfffenhellip; warmenrdquo; Zijn volledige lichaam is nu zichtbaar. Zijn dunne benen. Zijn knokige knieeneuml;n. Zijn mooie geslachtsdeel. Ik ben gek op deze man en op alles wat er aan hem zit. Krijg nooit genoeg van hem. Niet van het praten met hem noch van het vrijen. Het is altijd spannend en ontspannend tegelijk. Zowel dat praten als dat vrijen. ennbsp; ennbsp; Een nooit eindigende prikkeling was het tussen ons. Soms te overweldigend. Maar altijd energie gevend. Soms ook gewoon heel knus en kneuterig; samen aan de keukentafel ontbijten en de weekendkranten lezen of zien hoe hij cappuccino dronk in mijn sportschool terwijl ik aan mijn conditie werkte, door zijn of mijn stad slenteren, een lange strandwandeling en daarna samen koken, nou ja eerst nog een vluggertje tegen het aanrecht of midden in zijn woonkamer(o sorry, dit is natuurlijk weer niet knus en kneuterig), daarna samen douchen en het daar nog eens dunnetjes overdoen, een goede film zien in het filmhuis(vooral mijn hobby maar hij ging braaf mee) of op zijn bank tv kijken(dat vond hij nou zo knus en kneuterig). Enzovoort, etceteraenhellip;dat zei hij altijdenhellip;ja samen lachen dat deden we ook heel veel. Drie jaar geleden stopte het met deze man. In momenten ervaar ik sindsdien iets van wat ik toen meemaakte. Soms is een gesprek net zo prikkelend, een vrijpartij net zo spannend en ontspannend tegelijk als toen. Maar nooit is het er allebei. Het geestelijke en het lichamelijke; het totaalpakket zeg maar. Ik verlang er zo intens naar. Iemand vroeg me deze week hoe ik het zou willen. Dat weet ik wel hoor. Zoennbsp;wil ik het weer. tag:match4me.nl,2010-02-28:/blogs/2012/05/verleidelijke-tenen-.php 2012-05-20T16:36:01+02:00 2012-05-20T16:36:01+02:00 Zaterdag was ik op bezoek bij de ouders van een vriendje van mijn zoon Lenne,ennbsp;op een park van een niet nader te omschrijven keten. Puur omdatennbsp;Lenne zo goed op kan schieten met hun zoontje. Lenne had er zin in. Hij hipte voortdurend op en neer op de autozitting en zijn mond stond geen moment stil. Ik had iets minder zin want de moeder van het betreffende vriendje en ik hebben echt niets gemeen. En ik ben ook geen fan van dit soort parken met een teveel aan voorgeprogrammeerde gezelligheid. Maar tja soms moet je wel eens iets doen omdat je kinderen dat zo ontzettend leuk vinden. Toch? Bij de ingang van het park werden we met bordjes geleid naar de parkeerplaats speciaal voor bezoekers. Ik kocht een parkeerkaart voor 5 Euro om te parkeren waarna ik met Lenne het park op wilde lopen. enlsquo;Heeft u een bezoekerspas?enrsquo; informeerde een soort kauwgom kauwende zoutzak bij de ingang. enlsquo;Bezoekers dienen 3 Euro te betalen per persoon om het park te mogen betreden. enlsquo; enlsquo;U bedoelt dat ik ook nog moet betalen als ik hier gewoon even op bezoek kom?enrsquo; enlsquo;Ja dat kloptenrsquo;, zei de zoutzak aan de poort. enlsquo;Dat zijn de nieuwe regels.enrsquo; Onvoorstelbaar. Dat ze bij een park, waar ik normaal gesproken nog niet dood gevonden zou willen worden, nu ook nog moest gaan betalen. Vooruit dan maar. Ik had immers niet voor niks een half uur gereden om er te komen. Met frisse tegenzin liep ikennbsp;door de poort, op de hielen gezeten door de te grote autoenrsquo;s met vierwielaandrijving. We passeerden sjoggende hoogblonde dikke dames op kekke sneakers en heren in verse trainingspakken die echt net uit de verpakking waren. Bij sommigen zaten de vouwen er nog in zag ik. Lenne en ik probeerden zoveel mogelijk de gillende kinderen op gehuurde skelters met mobieltje in de ene hand en in de andere hand het stuurtje te ontwijken, wat een hele kunst was. enlsquo;Cool henegrave;enrsquo;, zei Lenne. enlsquo;Ik wil ook een skelter met een motor. Mag dat mam. Toe. Mam?!enrsquo; enlsquo;Laten we nu eerst maar eens even zien dat we die caravan vindenenrsquo;, waarmee het onderwerp even van de baan was, hoopte ik. Een minuut later moest ik al aan de kant springen voor een skelter die zijn eigen weg leek te gaan. enlsquo;He sukkel, ken je niet uit je doppen kijkeenrsquo;, riep een jongetje vanaf zijn troon. Ik wierp hem mijn meest boze blik toe waar hij niet van onder de indruk leek.ennbsp;Het type jongetje wat tot in de grond verwend was en absoluut geen grenzen of enigeennbsp;omgangsregels was bijgebracht. Dat was overduidelijk.ennbsp;En ik wist meteen weer waarom ik een bloedhekel heb aan dit soort parken. Het is het voorbeeld van de veel te ver doorgevoerde consumptiemaatschappij en het hersenloos vermaak. Ik keek nog eens op mijn papiertje. Caravan 'De Vrijheid', nummer 354, zesde pad linksaf. Een beetje duizelig werd ik van de tientallen knalgroene caravans die met 5 meter er tussen naast elkaar stonden opgesteld. Voor elke caravan dezelfde fantasieloze plastic Hartmanset en een parasol met levensgroot de naam van de keten op. In eneacute;eneacute;n van de Hartman stoelen hing een moeder die lamlendig in een tijdschrift bladerde, twee kinderen druk in de weer op hun Nintendoenrsquo;s. Dit zag er nog eens gezellig uit. Dit beloofde wat. enlsquo;Hoi. Hier is hetenrsquo;, hoorde ik achter me. Chantal, de moeder van het vriendje wenkte ons enthousiast. enlsquo;Maurice is al in het speelparadijs, Lenne. Dat is hier recht tegenover achter het subtropisch zwemparadijs en links van het lasergamen.enrsquo; En voor ik had kunnen reageren holde Lenne al weg. Ik plofte op een hartmanstoel onder de parasol van Chantal en Floris. Misschien moest ik me er maar gewoon aan overgeven. Dat was het allerbeste. enlsquo;Is het hier niet fantastisch?enrsquo;, vroeg Chantal terwijl ze een vers Senseo bakje inschonk. enlsquo;Fantastisch.enrsquo; Ik hoopte dat het niet te sarcastisch klonk want ik gun echt iedereen zijn eigen gezelligheid. Daarover zul je mij niet horen. enlsquo;Meid, het is hier heerlijk. En weet je, vanmiddag hebben ze hier een workshop enlsquo;Cupcakes versierenenrsquo; georganiseerd door Libelle. Wat denk je, zullen we?enrsquo; Ze keek me hoopvol aan over haar peperdure zonnebril. enlsquo;Cupcakes versieren?enrsquo; Dit was het absolute dieptepunt. Ze dacht toch niet serieus dat ik aan zoenrsquo;n workshop mee ging doen. Hoe ging ik mij hier uit redden? enlsquo;Cupcakes versierenenrsquo;, herhaalde ik om tijd te rekken. enlsquo;Nou dat is nu toch ook toevallig. Ik heb net een workshop enlsquo;Pannenkoek decorerenenrsquo; gedaan en ik hoorde dat een workshop enlsquo;cupcakesenrsquo; dan een beetje overdone is. Het zijn toch dezelfde technieken die je dan krijgt aangeleerd.enrsquo; enlsquo;O. Nou, geeft niet.enrsquo; Ze klonk duidelijk teleurgesteld. enlsquo;Misschien kunnen we dan onze nagels laten pimpen. Dat doen ze hier ook. enlsquo; enlsquo;Echt waar? En waarin pimpen ze ze dan?enrsquo; Het moest nu toch niet gekker worden. Nagels pimpen. Ik lak mijn teennagels wel eens in de zomer maar dan gewoon eneacute;eneacute;n kleur. Maar goed vooruit. We moesten toch iets consumeren blijkbaar want dat was hier de hoogste vorm van gezelligheid. Ik wilde geen spelbreker zijn. Chantal schopte haar rode schoenen uit. enlsquo;Kijk, ik heb de Europese vlaggen op mijn teennagels. Origineel, vind je niet?enrsquo; enlsquo;Prachtig. Misschien kan ik de Mona Lisa laten doen of de Zonnebloemen van van Gogh. Of zou dat te lastig zijn?enrsquo; vroeg ik voor de grap. enlsquo;Ik denk het niet hoor.' Ze wuifde met haar hand. 'Ze kunnen echt alles hier.enrsquo; Vandaag hang ik lekker op mijn schommelbank in mijn achtertuin. De vogels fluiten inennbsp;de grote appelboomennbsp;en ik hoor in de verte Lenne een balletje trappen met de buurjongens. Ik schenk mijzelf een wit wijntje in, schrijf een goed idee voor een verhaal op en staar naar mijn teennagels . Mij krijgen ze niet meer in een park waar mensen absoluut geen idee hebben hoe ze zichzelf kunnen vermaken. Waar het genieten van de natuur, het eigenennbsp;initiatief en de fantasie wordt gesmoord inennbsp;een overkill aanennbsp;idiote activiteiten.ennbsp;Maar als ik naar mijn tenen kijk dan word ik toch wel vrolijk. Je kunt er van alles van vinden maar de manicure verstond haar vak. Mijn nagels zijn echte kunstplaatjes geworden. Misschien straks een idee voor een spannende verleidingscene. Ik weet zeker dat een man dat niet verwacht als ik mijn hoge hakken uitschop en mijn spannende tenen voor zijn neus hou. Verleid worden door de zonnebloemen van van Gogh of de Mona Lisa. Dat is nog eens bijzonder. Wie biedt zich aan? Ik heb er nu al zin in. tag:match4me.nl,2010-02-28:/blogs/2012/05/de-buitenman.php 2012-05-19T22:41:49+02:00 2012-05-19T22:41:49+02:00 ennbsp; Hij is de man die kan besluiten Scherp is op het juiste moment In staat is om teennbsp;overleven Geen enkenrsquo;le twijfel kent Hij leidt bedrijven, overnames Projecten met het grootste gemak Maakt een succes van elk product en slecht lopende bedrijfstak ennbsp; Maar als ik dichterbij komt dan lacht hij zijn charmante lach en loopt ongemerkt achteruit Nog veel te doen op deze dag ennbsp; Hij stelt mij vragen, geeft adviezen Een zoentje hier, een kusje daar Prikt moeiteloos door mijn emoties Maar ergens klopt het niet Blijft het een beetje raar Want wat ik doe of ook probeer Voor mij blijft hij uiteindelijk Een onbereikbare meneer ennbsp; Want als ik dichterbij kom dan lacht hij zijn charmante lach en loopt ongemerkt achteruit Nog veel te doen op deze dag ennbsp; De buitenman laat niemand toe Hij durft het niet, hij is te bang Het steeds maar in beweging zijn Dat doet hij ook al heel erg lang Echt samen, ja dat wil hij wel Vertelt hijennbsp;mijennbsp;ook steeds Maar nu is er gewoon geen tijd Pas strakjes, later, ooit als alles is geweest tag:match4me.nl,2010-02-28:/blogs/2012/05/gouden-jaren.php 2012-05-18T12:30:52+02:00 2012-05-18T12:30:52+02:00 Gisteren naar de film geweest: The Best Exotic Marigold Hotel. Een echte aanrader want een prachtige combinatie van Engelse humor, diepgang, levenslessen, ontroering, romcom, een kleurrijk India en, natuurlijk, een happy ending.ennbsp; De gevleugelde uitspraak van de hoteleigenaar is immers het motto van de film: everything will be alright in the end, so if it's not alright it's not yet the end. Toen we samen de trailer bekeken bezwoer mijn dochter van 17 me toch vooral niet te hard te lachen straks in de bioscoop (degenen met kinderen onder ons kennen dat wel: "mam, doe niet zo gek" als je helemaal als vanzelf gaat bewegen op aanstekelijke muziek of als je zingt op de fiets). Ik heb mijn best gedaan, maar het lukte niet altijd. Bijvoorbeeld bij de volgende scene: het enige getrouwde stel in de film is bijna veertig jaar getrouwd.ennbsp; Hun huwelijk is totaal vastgelopen, maar zij vertelt de groep dat ze nog niet weten hoe ze hun 40-jarig huwelijksfeest zullen gaan vieren.ennbsp; Waarop eneacute;eneacute;n van de vrijgezelle vrouwen zegt: "met een minuut stilte misschien?". Ontroering: eneacute;eneacute;n van de oudere heren blundert gigantisch als hij met veel bravoure een mooie vrouw probeert te versieren. Dan breekt hij zichzelf af en zegt: "Laten we opnieuw beginnen. Ik ben Norman en ik ben eenzaam." Of de man die erachter komt dat hij zich zijn hele leven voor niets schuldig heeft gevoeld ten opzichte van zijn grote liefde. Hoop en herkenning: de elegante vrijgezellin die zich enigszins wanhopig afvraagt wat er nog over blijft als er geen liefde meer is krijgt te horen: "Jij bent een volbloed. Die gaan altijd weer rennen". Het kan niet vaak genoeg gezegd worden: "everything will be alright in the end, so if it's not alright it's not yet the end." ennbsp; ennbsp; ennbsp; tag:match4me.nl,2010-02-28:/blogs/2012/05/driegesprek.php 2012-05-17T23:17:30+02:00 2012-05-17T23:17:30+02:00 Elke woensdagavond maken we samen muziek en af en toe drinken we na afloop met zijn allen een borrel bij iemand thuis. Gisteravond raakte ik verzeild in een driegesprek over relaties. Hij, achter in de zestig, is na een relationele achtbaan inmiddels bijna 20 jaar gelukkig getrouwd. Zij, begin vijftig, is al dertig jaar zeer gelukkig met haar man. Ik zit er zo'n beetje tussen in: tot achter in de 20 was ik serieel monogaam, daarna 20 jaar getrouwd en nu alweer twee en een half jaar alleen. Ze willen graag weten hoe het nu met me is. Of ik het als een opluchting ervaar. Of ik het moeilijk vind alleen.Geen van beide. Ik ben inmiddels gewend aan de voordelen van het single-bestaan en ik onderneem, naast baan en de zorg voor mijn puberdochter,ennbsp; veel leuke dingen. Maar eerlijk gezegd is het gevoel van belofte dat ik in het begin had ("nu komt er ruimte voor iets beters, een nieuwe start") ook wat weggeeneuml;bd. En is er een gevoel van gemis voor in de plaats gekomen. Niet constant aanwezig, maar toch. Ik ben eerlijk tegen ze en zeg dat ik zo ontzettend graag weer 'gewoon'ennbsp; een leuke vent zou ontmoeten, maar dat ik weet dat alles op zijn tijd komt en ik niks kan forceren.ennbsp; Als ik daarna zeg dat ik soms wel eens twijfel of het nog ooit gaat gebeuren, spreken ze me in alle toonaarden tegen. Zij begint ter plekke in gedachten haar kennisenkring af te gaan en hij bedenkt twee strategieeneuml;n voor me. De eerste aanpak: ga er nog meer op uit naar de dingen die je leuk vindt. Vooral vernissages zouden heel geschikt zijn. Er is mooie kunst en wijn, een prima combinatie. Je ziet een leuke man staan bij een schilderij, gaat erbij staan en begint een gesprek. Eitje voor een spontane meid als ik! Groot voordeel: je weet meteen hoe hij ruikt, kijkt, lacht en beweegt. Tweede aanpak: als je niet alles in eneacute;eneacute;n man kunt vinden, verspreid het dan. Zijn vrouw, die net zo veelzijdig is als ik, had voordat zij de achtervolging op hem inzette een man om kunst mee te kijken en te luisteren, een vriend om mee te sporten en een vriend voor de lichamelijke geneugten.ennbsp; Het deed haar goed. Interessante gedachte.ennbsp; Ik weet alleen niet of het iets voor mij is. Zjn er mannen die ik leuk genoeg vind om mee te vrijen, maar met wie ik verder geen relatie wil? Eenmaal terug thuis vraag ik me af wat ik nu eigenlijk het meeste mis. De vlinders? De warmte? Spanning? Genegenheid? Vertrouwdheid? Seks? Als ik heel eerlijk ben wil ik nog steeds het liefste voor de hoofdprijs gaan (het totaalpakket), maar ik zou zeker niet ontevreden zijn met wat tegenwoordig geloof ik vriendschap+ heet.ennbsp; Ik geloof dat ik maar eens zal beginnen met de eerste strategie, maar ik sluit de tweede niet uit. tag:match4me.nl,2010-02-28:/blogs/2012/05/carpe-diem.php 2012-05-17T16:58:05+02:00 2012-05-17T16:58:05+02:00 Carpe Diem. Tijdens een communiefeest van de dochter van vrienden kreeg ik een steentje met deze spreuk er op. Pluk de dag was de boodschap, til niet te zwaar aan het leven. En dat is precies wat ik probeer te doen. In de loop van de jaren lukt me dat steeds beter en ik voel me er prima bij. Vaak weet ik enrsquo;s morgens nog niet wat ik die dag wil gaan doen. De dag vult zich vanzelf met allerlei dingen. Neem een dag als vandaag, waarop ik wakker word en nog even geniet van de stilte en de rust in mijn huis en daar buiten. Mijn ramen zijn open, maar de wereld om mij heen is nog aan het ontwaken. Ik hoor alleen de vogeltjes die tjilpen dat het een lieve lust is. Ik maak een ontbijt met verse koffie en krentenbrood. Een heerlijk begin van deze mooie dag.Ik zak nog even onderuit met mijn voeten op een bankje. De kat strekt zich uit over mijn benen.Ook zij lijkt te genieten van het samen rustig aan wakker worden. Ik pak mijn boek en begin te lezen. Het grijpt me aan, laat me nadenken over de vrijheid die ik heb.Het boek gaat over de grote razzia van het Veneacute;lodrome denrsquo;Hiver in Parijs, over de joden die uit hun huizen gehaald werden en naar het overdekte stadion werden gebracht waar tot 1942 wielerwedstrijden werden gereden, alwaar ze schandalig behandeld werden.Ongelooflijk dat zoiets je kan overkomen, zo onvoorstelbaar. Ik realiseer me hoe gelukkig ik ben. De zon begint buiten te schijnen en verwarmt mijn woonkamer met zijn zonnestralen. Ik kijk naar buiten, waar mijn tuintjes wachten op een beetje aandacht van mij, omdat door het groeizame weer niet alleen mijn planten prachtig zijn gaan groeien en bloeien, maar ook het onkruid en het gras omhoog geschoten is. Het is bijna jammer om de rust te verstoren door het harde geluid van mijn handgrasmaaier.Mijn buren genieten blijkbaar ook allemaal van hun rustige vrije dag, want ook al is het middag, nergens is er lawaai. In een paar minuten is het gras gemaaid, het is maar een klein stukje. Wat knapt de tuin daar al van op! En eens te meer besef ik dat ik het goed heb en ga genieten van de zon die nog steeds mijn tuin beschijntenhellip; tag:match4me.nl,2010-02-28:/blogs/2012/05/samenwonen-latrelatie-of-freewheelen.php 2012-05-16T18:27:47+02:00 2012-05-16T18:27:47+02:00 Julia 's blog over samenwonen en de reacties daarop gaven weer stof tot overpeinzingen. Neem nu de reactie van FF61, hij schrijft het volgende: ' Samenwonen, nee, dat zou het ook niet meer voor mij zijn. LAT-ten houdt de boel zoveel spannender, maar dan wel op een wijze, dat je je bij de ander ook echt thuis voelt, niet 'op bezoek' of 'uit logeren. Ik denk dat dit latten best eens voor heel veel relaties de meest ideale vorm kan zijn, het is de middenweg tussen de door veel (vooral vrouwen) geprefereerde bijna of geheel symbiotische relatie, die maar voor weinigen is weggelegd versus het vrijblijvende van de een en vervolgens na heel korte of ook wel langere tijd naar de ander.Je leest bijna in alle blogs over dit onderwerp dat men een duurzame relatie als hoogste goed ziet, maar ook zie je dat als die relatie is gevonden men moeite heeft met vooral het gebrek aan ruimte voor zichzelf en daarnaast ook het gemis aan spanning, de gewenning.Om die reden gaan sommigen dan maar (weer) freewheelen, vaak lees je dat men dat een tijdje wel leuk vindt, maar uiteindelijk als 'leeg' ervaart, omdat het een nogal oppervlakkige manier van leven is zonder veel betrokkenheid, vertrouwdheid en diepgang.Een latrelatie zou dus een oplossing kunnen zijn, je hebt de exclusiviteit van een vaste partner, lief, maar je hebt nog wel veel ruimte voor jezelf en doordat je elkaar niet dagelijks ziet blijft het spannender en zal er dus minder snel sleur of gewenning optreden. Maar volgens FF61 zal het dan wel op een wijze moeten gebeuren, die ik overigens ook onderschrijf, dat je je ook echt thuis voelt bij de ander en daar zit 'm volgens mij ook de kneep, want in hoeverre kan je je thuis voelen bij een ander die in de tijd dat je niet bij elkaar bent zijn eigen leven leidt, net zoals je dat zelf ook doet. Ook bij samenwonen doe je van alles wat los staat van de ander, maar 's avonds kan er bijgepraat worden en je brengt de nacht ook samen door en misschien is het zo dat de stofjes die dan vrijkomen zorgen voor de saamhorigheid, betrokkenheid, intimiteit, die nodig is de duurzaamheid in stand te houden, ik weet het niet. Dat laatste heb ik eens gehoord van een man, die een latrelatie had, daarvoor had hij samengewoond, dat samenwonen vond hij prima, hij had een heel goeie relatie, maar toen de ex van zijn partner overleed en het huis vrij kwam besloot ze het niet te verkopen, omdat haar zoon daar nog vaak verbleef en het haar prettig leek daar ook af en toe te zijn. Dat af en toe beviel zo goed dat het 3 dagen per week werd, wel de dagen dat haar partner veel werk te doen had, dus dat was goed te doen voor hem vond ze, toen hij z' n twijfels uitsprak. En hoewel de relatie heel goed was, was er na 8 jaar toch ook wel wat gewenning en deze manier van leven zou de zaak alleen maar verlevendigen was haar mening. Zoals gezegd, zij genoot, vooral van het contact met haar zoon, de heerlijke tuin, het bed voor haar alleen en elke avond belde ze met haar partner en nam de dag met hem door. Hij vond het veel minder leuk, hij miste haar vooral als hij na z'n werk in het lege huis kwam, niet samen een flesje wijn opentrekken, samen koken, onderwijl de dag doornemend, 's avonds had hij genoeg te doen en zo niet ging hij een keer extra sporten, maar daarna alleen in bed, haar lijfelijke aanwezigheid missend, waardoor ook wat vaker wakker 's nachts en 's ochtends meteen uit bed om maar niet te denken aan het ritueel van het samen wakker worden, het nieuws kijkend met een door hem gemaakt ontbijtje, knuffelen en wat vrijen, wat ook energie gaf de nieuwe dag te beginnen. Hij vertelde dat hij er lange tijd moeite mee had, het wende niet echt, om er beter mee om te gaan ging hij uiteindelijk wat meer de deur uit, zocht meer afleiding en vond dat bij een collega, een alleenstaande man, net als hij gek van old-timers, de man woonde niet in de buurt, waardoor hij als ze weer eens samen aan het werk waren geweest of een beurs hadden bezocht in een restaurant at en/of een hotelletje pakte. Hij vond dat in eerste instantie vreemd, niet leuk zonder z'n partner, hij was zoveel jaren gewend dit soort dingen met haar te doen en vertelde haar dat ook, zij antwoordde dat zij dat goed begreep, zij deed dat soort dingen ook het liefste met hem en ze stelde ook gelijk voor er samen weer eens een weekendje op uit te trekken, dat gebeurde, was weer superleuk en ook zij beaamde dat ze het samen toch altijd het meest naar hun zin hadden, dat besefte ze des te meer nu ze haar partner elke week een paar dagen minder zag, wat het dus eigenlijk nog prettiger maakte. Hij wende er geleidelijk aan, had veel lol met de collega, was steeds meer bij hem betrokken , wat eerst niet bij hem opkwam, in het weekend afspreken als zijn partner er weer was, gebeurde toch, de meeste beurzen zijn in het weekend en dit was er een die ze niet mochten missen, zijn partner vond het prima, ze was blij dat het beter met hem ging en hij zich meer vermaakte. Achteraf gezien, vertelde hij, ontstond doordat ze allebei veel meer hun eigen leven leidden wat afstand, dat merkten ze lange tijd geen van beiden, de eerste keer was dat hij merkte dat hij na een paar dagen in het buitenland met allemaal old-timerfreaks geen zin had de zondag naar huis te gaan, hij schrok er zelf van, de dagen met partner stonden altijd bovenaan, niet omdat zij dat verwachtte, integendeel, ze was zo flexibel als maar kon, maar hij deed zelf niets liever. Later kwam er nog meer afstand, ook bij zijn partner, dat ze minder tijd hadden voor elkaar, ok, maar soms was de tijd er ook niet als de een de ander echt even nodig had, zo sloop de verwijdering erin, heel langzaam en nog langzamer werden de gevoelens minder, toen dat tot hem doordrong heeft hij alles in het werk gezet de relatie te redden, ze gingen weer samenwonen, het moest weer zo worden als vroeger, maar dat lukte van geen kant, wat overbleef was een vriendschap. Nooit meer latten, zegt hij nu gedesillusioneerd, in een relatie wil je elkaar zoveel mogelijk zien en voelen en als je dat niet wilt klopt er iets niet, latten geeft de armoede van een relatie aan. Zelf denk ik hier wat meer genuanceerd over, wellicht heeft de man gelijk voor wat zijn relatie betrof, maar die was uitzonderlijk goed, dat zal maar voor weinigen weggelegd zijn, de chemie moet er op alle vlakken zijn, maar ook zal je behoorlijk wat overeenkomsen moeten hebben, zo bij elkaar passen, aansluiten, je hebt dan zoveel, denk ik, dat je daar niet overheen komt en er maar beter geen latexperiment op moet loslaten om die zekerheid te behouden, maar in de meeste relaties zal het allemaal wat minder zijn, goed genoeg om samen een relatie te beginnen, maar toch meestal met de nodige verschillen, die op zich leuk kunnen zijn en voor aanvulling zorgen, maar bij samenwonen wat lastiger kunnen zijn, ook is het meestal niet zo dat je op bijna alle vlakken aansluit bij je partner, het is een optelsom van de plussen en de minnen en zolang het niet grotendeels uit alleen maar plussen bestaat lijkt mij een latrelatie geen slecht idee. Ik ben benieuwd hoe anderen een latrelatie ervaren of hebben ervaren of hoe men hierover denkt, reageer op deze blog als je wilt of stuur een mailtje. ennbsp; tag:match4me.nl,2010-02-28:/blogs/2012/05/leer-jezelf-kennen.php 2012-05-16T11:21:40+02:00 2012-05-16T11:21:40+02:00 Nou kijk, ik dacht, als je meer dan 21 jaar getrouwd bent geweest dan weet je toch wel het een en ander van het leven, van het huwelijk, van hoe relaties werken. Niks hoor! Ik was natuurlijk niet geheel onervaren, maar ga maar eens daten. Nee, niet als je 25 jaar oud bent, dan denk je sowieso dat je alles van het leven weet, ze jou niets kunnen maken en dat jij alle fabriekjes waar Abraham mosterd maakt wel weet te vinden. Nee, zo iemand is voor een paar jaar lang niet meer te helpen. Daar ben ik ook geweest. Maar als je dan toch gescheiden bent, tegen de vijftig loopt en enigszins wil openstaan voor nieuwe inzichten, ga dan niet bij de pakken neerzitten, maar ga "daten". Afgezien van de lol, de opwinding maar ook de alledaagse gezelligheid die deze afspraakjes met zich meebrengen, krijg je bij het langzaam aan gaan van een nieuwe relatie een hele goede kijk op wat jezelf wilt, wat je belangrijk vindt, waar jouw prioriteiten liggen. En die kunnen heel basaal zijn. Natuurlijk is het belangrijk dat ze sociaal, lief, vol empathie en zorgzaamheid zit, dat ze er mooi uit ziet en haar libido niet echt geleden heeft naar mate haar leeftijd opliep. Zo zou ik tientallen primaire partner-behoeften kunnen opnoemen, waarvan eenieder zegt dat het heel begrijpelijk is, dat je ze mee weegt. Toch ben ik bij mezelf op een paar behoeften gestoten waarvan ik eigenlijk niet wist dat ik ze zo belangrijk vond. Geld bijvoorbeeld. Nee, versta me goed, niet de hoeveelheid die ze daarvan bezit! Dat maakt me echt niet uit. Maar of ze er mee om kan gaan. Het spreekwoordelijke gat in de hand, heb ik toch meermalen gezien en vaak zelfs gedacht of hier niet sprake was van een volledige amputatie. Zo onhandig en de na mijns inzien veroorzaker van zo veel problemen in een relatie, dat ik het zo langzamerhand als een voorwaarde ben gaan stellen. Vervolgens is daar de orde en netheid. Ik weet het klinkt zo conservatief maar voor mij is het heel belangrijk. Weet je, een beetje een chaoot kan ik nog wel handelen, maar iemand die vies is op zichzelf en/of de plek waar ze woont... ik huiver ervan. Maar als je echt van iemand houdt dan neem je dat toch voor lief, lijkt de voor de hand liggende conclusie? Ik kan het niet. Ik heb op plaatsen gedoucht waar ik dingen in het putje zag drijven waarvan ik me nu nog afvraag wat het geweest zou kunnen zijn. Ik heb eten gegeten uit vertrekken die geen keuken zouden mogen heten, maar er wel voor gebruikt werden. Ik heb de liefde bedreven in bedden waarin... efin, kleur de plaatjes en maak het verhaaltje af! Maar ik heb ook het tegenovergestelde meegemaakt. "Schat, ik stofzuig wel even". Niets vermoedend sloot ik de stofzuiger aan op de dichtstbijzijnde stekkerdoos. Er lag er een naast het dressoir waarop die hele dure lamp stond. Zij ging even de tuin in om aldaar wat onkruid te wieden. Ik zoog alsof het 'n lieve lust was. Nog even dat hoekje daar achter in de kamer... opeens een luidde knal. Doordat het snoer van de stofzuiger was gaan spannen, trok ik daar mee de stekkerdoos de kamer in en omdat daar ook die dure lamp in zat, was deze van het dressoir afgekomen en met een harde knal in de daarnaast staande prullenbak gevallen. Lijkbleek staarde ik eerst naar de lamp en daarna naar buiten. Nietsvermoedend zag ik mijn duifje wieden. De stofzuiger loeide waardoor ze de klap wellicht niet gehoord had. Haastig liep ik naar de plek des onheil. Gelukkig was de lamp onbeschadigd. Een beetje onhandig zette ik hem terug en kon gelukkig de situatie zo herstellen dat ze er niets van meekreeg. Tot op de dag van vandaag weet ze er bij mij weten niets van. Zelfde duifje, andere plek. "Zeg schat, als je straks klaar bent met douchen, doe je dan even met de trekker de deur en de wandtegels af?". "Natuurlijk, lief!" bevestigde ik en douchte nog even heerlijk voort in een prachtige badkamer. Met fantastische tegels en zo'n hele mooie mat glazen douchdeur. Het was er toppie-joppie. Ik zong nog wat, want het galmde er prima tot ik het welletjes vond en de kraan dicht draaide. Daar lag de trekker. Eveneens een mooie, zoals alles hier mooi was, fantastische trekker. Ik had echter niet gezien dat het rubber hiervan een beetje uit zenacute;n houder was, waardoor ik toen ik de tegels wilde afdoen, een paar gigantische strepen, cq krassen trok over het modieuze wandplaveisel. Ik schrok me een hoedje. Als een soort vanennbsp;Mr. Bean, probeerde ik het met mijn hand weg te poetsen, maar tevergeefs. De krassen bleven. Het benauwde zweet brak me uit. Ze was niet bepaald het type om dit onbesproken te laten. Daar de krassen onder de kraan zaten, heb ik menacute;n handdoek zo over de kraan gehangen dat ze er in ieder geval toen niets van zou zien. Later in de auto op weg naar huis heb ik vreselijk om mezelf moeten lachen. Als je toch zo bang moet zijn om dit soort dingen eerlijk te vertellen, is zij dan wel degene bij wie jij de rest van je leven wil blijven? En weer had ik iets over mezelf geleerd. Dus zonder nu diverse echtscheidingen te veroorzaken, moge uit bovenstaande wel duidelijk zijn, dat wanneer je oprecht jezelf wilt leren kennen, ga daten!!! tag:match4me.nl,2010-02-28:/blogs/2012/05/samenwonen-je-zou-het-niet-moeten-willen.php 2012-05-14T19:51:52+02:00 2012-05-14T19:51:52+02:00 enlsquo;Julia, ik snap jou niet hoor. Waarom wil je nu toch zo graag op termijn samenwonen?enrsquo;, vraagt Famke. enlsquo; Ik had het er laatst nog metennbsp;Puck over. Weet je dat wij allebei stik jaloers op je zijn?enrsquo; enlsquo;Huh? Jaloers? Hoe kom je daar nu bij.enrsquo; enlsquo;Kijk, dat bedoel ik nu. Je hebt volgens mij geen flauw idee hoe goed je de zaken voor elkaar hebt. Je hebt een geweldig en spannend leven. Bent financieel onafhankelijk en hebt een heerlijk eigen huis. Puck en ik weten al hoe het er voor de rest van de komende twintig jaar al gaat uitzien met onze mannen. Maar jij. Al die verhalen die je ons vertelt. We hangen echt aan je lippen. Je hebt geen idee. Wat jij allemaal meemaakt, meid. Daar dromen wij alleen van.enrsquo; enlsquo;Wat is dat nu voor onzinenrsquo;, zeg ik. enlsquo;Ik leg het je nog wel een keertje uit. Moet nu weg want ik zou om zes uur het eten klaar hebben. Peter moet naar een vergadering.enrsquo; En weg is ze. Als ik wat later met een lekkere salade en een stokbroodje op de bank zak met mijn dochter, blijft het me bezig houden. Misschien kijk ik wel veel teveel naar wat ik niet heb en idealiseer ik samenwonen met een partner welennbsp;teveel. Waarom immers nog samenwonen? Misschien kijk ik er wel volkomen verkeerd tegenaan. Alleen wonen heeft namelijk heel veel voordelen. Ik kan mijn huis inrichten precies zoals ik dat zelf wil. Ik hoef de muren bijvoorbeeldennbsp;niet te verdelen. Hier de echte kunst en daar de Golden Earing posters die ook op moeten hangen als je samenwoont met een man die fan is van Golden Earing. Of de rieten manoustoelen met bruine en oranje bloemen die absoluut niet zitten en uit een soort sentiment niet weg mogen. Maar absoluut niet combineren met mijn Gispen groene fauteuils. Ach dat was allemaal nog niet zo erg. Maar ik kan nu wel de hele nacht doorlezen in bed met een heerlijk muziekje erbij en wijn en kaasjes binnen handbereik als ik dat wil en niemand die daar over klaagt. Ik kan een avond lekker zoenen en een beetje rommelen met een spannende man die ik op een feestje tegenkom en gewoon overwegen daar een affaire mee te beginnen. Want ik ga dan niet vreemd immers. Geen man die thuis jaloers wordt of er vragen over stelt. Ik kan met mijn vriendinnen een avond ongestoord in huis doorzakken en met deodorantbussen keihard met oude popliedjes meezingen. En de oude eettafel als podium gebruiken tot we slap van het lachen over de grond rollen. Geen vent trouwens die daar waarschijnlijk ook bij zou willen zijn. Maar toch! Verder heb ik al vier jaar geen last meer van iemand die mij om de haverklap onderbreekt, net als ik lekker aan het gitaarspelen ben, omdat ik nu en wel meteen naar iets briljants wat hij heeft bedacht moet luisteren. Of nog erger, hij zijn sleutels niet kan vinden en er vanuit gaat dat ik dat heb veroorzaakt en stampend door het huis loopt. Geen man die zich bovendien mateloos geneert als ik lekker met een vriend uit mijn dak ga op de dansvloer omdat ik enlsquo;Paradise on the dashboardlightenrsquo;, van Meatloaf zo graag met hem imiteer. En dan heb ik het nog niet eens over al die vakanties op een motorboot waarmee je door Nederland toert terwijl het giet van de regen en hij in weer en wind stoer aan het roer staat. En mijn rol voornamelijk bestaat uit het maken van koffie en eenvoudige maaltijden zien te fiksen op een butagasje. Kent u dat? Omdat varen in een motorboot zijn ultieme passie is. Maar helaas niet mijn passie om de week al breiend, punnikend en kruiswoordpuzzels oplossend door te komen. Deze taferelen zie ik pas voor me als ik rond de tachtig ben. Misschien, ooit. Ik beloof niks! Tot die tijd kan ik talloze andere veel leukere vakanties verzinnen. En heb ik de afgelopen periode niet mijn meeste en mooiste schilderijen geschilderd wat heeft geresulteerd in een prachtige grote expositie die er anders vast niet was gekomen. En heb ik niet mijn beste verhalen en zelfs een roman geschreven omdat ik gewoon heerlijk door kon werken tot het tijdstip dat ik zelf had gekozen? Niemand die zegt; enlsquo;Dat vind ik nu zo onverstandig. Morgen ben je doodop.enrsquo; Nou en! Dan ben ik een dagje moe. Nou en! Dan slaap ik wel weer bij. Toen ik samenwoonde was daar allemaal nog nauwelijks tijd voor. Ik weet ook niet waarom maar samenwonen kost zo enorm veel vrije tijd. Ik heb er eigenlijk nooit eerder zo bij stil gestaan. Maar zoveel tijd gaat op aan overleggen (of ruzie maken) over het huishouden, de kinderenennbsp;of eigenlijk helemaal niks. Echt helemaal niks en dan noem ik hier niet de seks en andere heerlijke intimiteiten natuurlijk. Want dat kost natuurlijk ook tijd en dat is dan weer tijd die ik niet niks zou willen noemen. Dat is meer prioriteit waar je me best voor mag storen. Maar moet ik daarvoor samenwonen? Absoluut niet nodig zou ik zeggen. Dan blijft het bovendien ook veel spannender allemaal. Kortom als ik er zo over nadenk dan is het de vraag of ik het nog moet ambieneuml;ren ooit samen te willen wonen. Voor ik het weetennbsp;ben ik weer plafonds eruit aan hetennbsp;trekkenennbsp;omdat er zo nodig moet worden verbouwd, sta ik weer bij het zoveelste optreden van zijn rockband omdat hij dan beter kan spelen (hoe deed hij dat dan voor die tijd vraag ik me nu af?), zit ikennbsp;zijn zakelijkeennbsp;correspondentieennbsp;te corrigeren omdat hij niet zo taalkundig is of wil hij elke dag vlees hebben omdat een maaltijd zonder vlees geen echteennbsp;maaltijd schijnt te zijn. Eigenlijk bevalt het alleen wonen met mijn kinderen mij meestal wel. Hoewel zij ook de nodige tijd vragen natuurlijk maar toch is dat anders, heel anders. En de oudste gaat, na 18 jaar zuiver en alleen door mij verzorgd en opgevoed te zijn,ennbsp;over een tijdjeennbsp;op kamers. De jongste woont hier week op week af. Dat betekent dat ik straks voor het eerst in bijna twintig jaar om de week helemaal zelf kan bepalen wat ik kan doen en laten. Stel je dat eens voor. Hoe zal dat zijn? Val ik dan in een vreselijk gat of prijs ik mijn nieuw verworven vrijheid? In elk geval is meteen willen samenwonen vanwege de liefde vast niet het goede antwoord. Maar ja wat doe ik dan als ik echt enorm verliefd word en ik dan toch de hele tijd zoveel mogelijk bij die man wil zijn? Misschien wachten onder mijn dekbed tot de roze wolken vertrokken zijn en ik weer nuchter kan nadenken? Of alles maar laten gebeuren en ook samen wonen als optie open houden? Wat denkt u? tag:match4me.nl,2010-02-28:/blogs/2012/05/sprong-in-het-diepe.php 2012-05-13T13:59:42+02:00 2012-05-13T13:59:42+02:00 Als andere vrouwen plezier hebben, dan word ik daar chagrijnig van. Als zij met oranje pruiken op arm in arm over Koninginnedag lopen met een biertje in hun hand, dan heb ik er de pee in. Als ze lopen te flirten en de aandacht van de mannen naar zich toe weten te trekken, dan komt er stoom uit mijn oren. Zie mij maar liever niet, dan. Ik blijf wel thuis. Wil ik dat dan niet? Feesten tot de ochtendgloren dreigen aan te breken en dan ergens in eneacute;eneacute;n of ander bed wakker worden, naast eneacute;eneacute;n of ander heerschap? Het is verder niet zo heel belangrijk wat er precies heeft plaats gevonden. Gewoon verder niet ingewikkeld doen, met praten enzo. Welneneacute;eneacute;eneacute;! Oh, wat ben ik een hark. Een verlegen, serieus kreng, dat een belangrijk deel van het leven nooit heeft aangedurfd: het nachtleven. I always wanted to be in controll. Ja, dan kun je enrsquo;s nachts beter gaan slapen. Op het moment dat je een ander (laten we het even bij eneacute;eneacute;n houden) erin betrekt, dan heb je het niet meer alleen voor het zeggen wat er gebeurt. Durf dat maar (weer) eens aan. Ik, dames en heren, daters, ben daar bang voor. Ik ben geen complete nitwit, maar de taal der passie heb ik domweg nooit leren spreken, nooit gehoord en voor de gebarentaal was ik blind, of hield ik me blind. Ik kan geen nee zeggen. Ken mijn grenzen niet. Moet je nee kunnen zeggen? En dan, met al die angstige vage vragen, zeg ik uiteindelijk maar helemaal: nee. En die lichaamstaal, daar is nog nooit een man op gevallen. Nee, aan mij hebben de vrouwen geen concurrent. Vooralsnog! Geloof het of niet, mijn oog valt nog steeds op boeken over dat onderwerp. Nog niet zo lang geleden zag ik een vrijscene die behoorlijk lang duurde en waarvan ik dacht: is dit nou een situatie waarbij de eneacute;eneacute;n niet weniacute;l? Moet ik de politie bellen, als ik zoiets zie? Langzaamaan kwam ik tot de ontdekking dat het een gepassioneerd gebeuren was. Maar die twee kenden elkaar langer dan vandaag, daar kan ik dan nog mee leven en ervan dromen, dat het me ooit overkomt. Toch heb ik eerst nog even een angst te overwinnen. Welk beest helpt mij ;-) P.S. Chemie vereist. tag:match4me.nl,2010-02-28:/blogs/2012/05/tomboy.php 2012-05-13T13:48:02+02:00 2012-05-13T13:48:02+02:00 "Mama" had ik gevraagd, "kan ik echt nooit, nooit een jongetje worden?" "Nee!" had ze stellig geantwoord. "Jij bent een meisje, gelukkig wel zeg, en je zult nooit een jongetje worden." Ik keek naar het blauwe potje waarop ik op gezette tijden braaf zat te plassen en te poepen en ik wenste zo'n handig piemeltje, net zoals de blote jongetjes op het strand, zodat ik gewoon buiten tegen een boom kon gaan staan lozen als ik moest. "Ik wil graag een piemel. Krijg ik die nooit?" "Nee, dat kan niet." zei mijn moeder. Toen ze niet oplette sneakte ik naar het toilet, alwaar ik met een vaag, maar onmiskenbaar gevoel van schuld een lege WC-rol weggriste.. Het leek me handig om in ieder geval een neppiemel bij de hand te hebben...dan zou ik in ieder geval een soort van jongen zijn, stelde ik me zo voor. En, gelukkig, niet meer een echt meisje, want echte meisjes hebben helemaal geen piemels. De natuur mocht dan vernuftig in elkaar steken, ik zou me daardoor nooit laten ontmoedigen. Maar het lukte me met geen mogelijkheid zonder te morsen in het potje te mikken... [Lees verder] Mijn moeder was geirriteerd geweest toen ze mij daar vond met de doorweekte rol in mijn knuistjes, wat triestig naar het natte linoleum starend. Ik zal twee jaar zijn geweest, mijn zusje was nog niet geboren. Het hoeft geen betoog dat ik niet opgroeide als een typisch meisjes-meisje. Ik droeg weliswaar trouw, vanuit een al jong emphatische inslag de door mijn oma zo nijver en liefdevol genaaide jurkjes, maar voor het slapen-gaan fantaseerde ik dat ik een jongetje was. Een stoer jongetje met een lange broek, laarzen, een T-shirt en een hond en een paard, net als Sebastien uit de toen populaire kinderserie Sebastien et Belle. Een jongetje dat onwaarschijnlijk veel leed kende, maar juist ook, ja, vooral daarin voelde ik herkenning. Tot mijn immense vreugde en trots noemde mijn tweede vader me geen Francien maar Stoere Stien. Op straat klom ik in lantaarnpalen en bomen, ik speelde "politie en de boeven" met takken of echte speelgoedgeweertjes, organiseerde hardloop-en fietswedstrijden voor de jongens en mezelf, voetbalde meer dan verdienstelijk en als ik ruzie had en echt boos werd vloog ik briesend mijn plaaggeest naar de strot. Ik was in deze hoedanigheid een redelijk gelukkig kind en ondanks het feit dat ik het betreurde dat ik geen echt jongetje was viel het leven als meisje me alleszins mee, met name omdat de Broek zijn intrede had gedaan in de meisjesmode, waarmede dit zwaar begeerde kledingsstuk, wel jaren te laat maar tot mijn immense vreugde, uiteindelijk zelfs ons Zeeuwse dorp had weten te bereiken. Mijn ouders waren weliswaar streng agnostisch, maar uit sympathie voor de gemeenschap en liefde voor haar droeg ik op zondag een van de jurkjes die mijn Katholieke oma immer nijver voor ons bleef produceren. Mijn levenskwaliteit raakte echter drastisch gereduceerd toen de tijd daar was de Lagere School te verlaten en naar de brugklas te verkassen. Ik moest daartoe op de fiets heen en weer pendelen tussen Heinkenszand en Goes en ik deed dat met erg veel tegenzin. "Je zult het vast erg fijn vinden op het Lyceum!" had mijn moeder monter gejubeld. "De kinderen daar zijn veel aardiger en leuker dan die hier in het dorp, wacht maar af!" Slechts twee dorpsgenootjes hadden met mij de eer het Lyceum te mogen bezoeken, en een van de twee was een alleszins nare, sadistische jongen die mij ooit in de bosjes had gesmeten en daar getracht had mij mijn broek uit te trekken, terwijl ik nog ongesteld was ook. Ik had hem geschopt, gestompt, gespuugd, en zelfs gekrabd, hem gekrabd als een meisje, de vernedering kon niet groter zijn..Maar zijn missie was niet gelukt. Het was niet deze jongen die mijn zo overzichtelijke leventje als Tomboy grondig in de war schopte. Gehuld in een skibroek en een bloesje maakte ik mijn entree in klas 1C van het Goese Lyceum. De eerste dagen vielen vanwege alle nieuwe indrukken nog wel mee, maar na een paar weken werd het mij steeds duidelijker dat ik niet erg populair was, dat er nauwelijks klasgenootjes genegen waren aan het tafeltje naast mij plaats te nemen. De meeste meisjes waren rank en ze hadden lang haar of zo'n blits kort fotomodellenkapsel en ze droegen minirokjes of hippe spijkerbroeken. De jongens waren of heel groot en onbehouwen of heel klein en vreselijk kinderlijk. En daar was ik, een klein, bleek, door de puberteitshormonen gruwelijk vervormend wezentje met rood, slikvet piekhaar... Wordt vervolgd tag:match4me.nl,2010-02-28:/blogs/2012/05/moederdag.php 2012-05-13T08:20:42+02:00 2012-05-13T08:20:42+02:00 Ter ere van alle dagen ;-)) GOEDEMORGEN OP DEZE STRALENDE BLAUWE morgen!!Vandaag is extra om alle moeders/oma's en verzorgers van alle kinderen te eren!! ( en ook postuum!!)Een heerlijke dag gewenst en tel je zegeningen als je dit vandaag nog kunt delen op welke manier dan ook!! Moeder. Zoals geen ander kan ontvangen,is de vrouw, die MOEDER heet.Zij die je gedragen heeft ennimmer je naam vergeet. Ook al scheiden je wegenin je opgroeiend bestaan.Een moeder is degene,die je is voorgegaanenhellip;. Vrouw der vrouwenenhellip;.,toonbeeld van kracht.Een eretitel,die elke moeder vermag. De schreeuw vanuit vrouwenenrsquo;s schoot:LEVENenhellip;enhellip;het mooiste cadeau,dat zij je eens aanbood.Om op jouw beurt ook te mogen ontvangenenhellip;MOEDER wordenenhellip;het eeuwige verlangen. ennbsp; tag:match4me.nl,2010-02-28:/blogs/2012/05/overkomen.php 2012-05-12T19:54:24+02:00 2012-05-12T19:54:24+02:00 Okay, misschien hebben ze gelijk als ze zeggen: "Mars, wees niet zo desperaat. Wees niet zo op zoek, maar laat het je overkomen". Daar was ik het van de week helemaal mee eens. Ik dacht bij mezelf, ze hebben gelijk. Ik laat het me overkomen. Dus ik ben in mijn gerieflijke fauteuil gaan zitten en heb gewacht op de dingen die me wellicht zouden gaan overkomen. De eerste dag, niets! Doch ik had een paar dagen vrij en als ik eenmaal ergens aan begin... Maar op de derde dag begon ik toch enigszins te twijfelen. En toen ik op de vierde dag wakker werd, en zich nog geen vriendin, partner of levensgezellin vrijwillig had aangemeld, was ik er toch min of meer van overtuigd dat ik zelf actie moest ondernemen. Actie, actie, henaacute;rde actie! Nu hou ik wel van ludiek. Dus heb ik me een T-shirtje laten maken met de tekst: "Ik ben vrijgezel(lig)". Maar dat brak me lelijk op toen ik kwaad werd op de caissienegrave;re omdat ze teveel had aangeslagen. Kauwgomkauwend in een hard Nijmeegs accent wees ze me op m'n borst prijkende "gezelligheid". Even onder ons, het blijkt dat die meiden daarop worden aangenomen, he? Op hun sollicitatiegesprek krijgen ze een stuk kauwgom en dan gaat het erom hoe ze al kauwend zo ordinair mogelijk bijvoorbeeld "spaart U airmiles?" kunnen zeggen. Dat deze toen gewonnen heeft, snap ik wel. Ik heb het vervolgens nog met wat andere teksten geprobeerd zoals, "Alleen is ook maar alleen" en "Poehoes, poes, poes, poes" of het simpele maar vrij directe: "Brrrr, wat ben ik geil". Ik zal je de reacties besparen, maar in het overwegend conservatieve Wijchen, waren ze niet erg positief. Nu ben ik hier al een rare snuiter, een vreemde vogel, maar ik voel hoe ik langzaam het predicaat zonderling krijg opgespeld. Dat bracht mij op het volgende idee. Ik besloot een advertentie te plaatsen met de tekst; "Alleenstaande zonderling zoekt zonderlinge". Onvoorstelbaar hoeveel slechtlezende "Ggggristenen" er in dit landje wonen. Ze willen gewoon lezen wat ze geloven. Niet wat er staat. En er staat toch echt geneacute;eneacute;n "zendeling". Okay, ik geloof ook, maar dan in niets! Ik heb al moeite om van tijd tot tijd een beetje in mezelf te geloven, laat staan dat ik er nog een of andere godheid bij moet nemen. En het is net als huisdieren, daar moet je wel tijd voor hebben. En dat heb ik niet. Maar goed, ook deze actie liep op niets uit. Toen kwam ik op het lumineuze idee om simpelweg heel veel met mijn hond te gaan wandelen. Er lopen nogal wat dames rond in mijn buurt die een of meerdere hondjes bezitten, waarvan ik overigens niet weet of ze al dan niet getrouwd zijn. En ik wil me toch wel enigszins aan de regels houden. De meeste ken ik slechts van zien. Als onderlinge honden bezitters heb je natuurlijk snel contact. Openingszinnen als, "Goh, wat ziet ie er mooi uit!" en "Is het een reu of een teefje?", doen het ijs al snel breken. Er zijn ook zinnen die het minder goed doen. Zoals: "De mijne heeft HD en vreet stront". Of "Als de mijne zit te schijten, krijgtie meestal een giga dikke pik". Over het algemeen slaan deze zinnen minder aan. Omdat ik dit zelf proefondervindelijk heb moeten vast stellen, ben ik al wat vrouwen als aanvankelijke gesprekspartners kwijtgeraakt. En laten tussen hen nu net de mooiste zitten. Bovendien is dit vele wandelen een tactiek die met slecht weer tot povere resultaten leid, nog afgezien van het feit dat mijn trouwe maar luie labrador er geen zak aan vindt. Ik zit inmiddels weer heel saai voor een datingsite en ik laat me het hier maar weer overkomen. Plotseling klinkt het geluid van een binnenkomende email. Ik open de mailbox en... Van al het bovenstaande heb ik 99,9% gelogen, maar dit geloof je niet! Een email van O. K. O. is een vrouw van 41 jaar en ze schrijft dat ik een mooie hond heb en dat haar mijn profiel wel aanspreekt... Ik kijk naar de foto. Jammer, ze is veeeeeel te mooi voor mij. Nee, mij moet iets anders overkomen. tag:match4me.nl,2010-02-28:/blogs/2012/05/niet-dapper.php 2012-05-12T19:32:00+02:00 2012-05-12T19:32:00+02:00 Het is vandaag Open Molendag en dus wordt er iets speciaals gedaan bij de molen in het dorp. Pannenkoeken en ijsjesenhellip; daar zijn mijn jongens (van 3 en 7 jaar) wel voor te porren! Eerst zijn we daar maar met ons drietjes, maar al snel druppelen er meer mensen binnen. Na een ijsje te hebben gegeten, gaan we de molen bekijken. Alsof we dat nog nooit hebben gedaan, willen die mannen van mij weer alles zien. We klimmen met veel moeite een heel steile trap omhoog. En daar staat de aantrekkelijkste man die ik in tijden heb gezien. Echt een lekker ding. Hij is niet knap (enagrave; la een fotomodel), maar heeft iets wat hem mooi maakt. Veel aandacht kan ik verder niet aan hem besteden, want die jongste van mij heeft de neiging dingen te doen die niet echt kunnen en moet dus in de gaten worden gehouden. De trap weer af, en op naar de pannenkoeken. De aantrekkelijke man bleek daar met 2 jongens van een jaar of 8 te zijn. Ook zij gingen voor de pannenkoeken. En voor dat ik het wist zat enlsquo;lekker dingenrsquo; naast me. We raakten aan de praat. Tijdens het gesprekje kreeg ik het gevoel dat hij mij wel leuk vond. Maar jaenhellip; om nou, terwijl onze jongens tegenover ons zitten, te gaan vragen of hij single isenhellip;. Later liepennbsp;ik met mijn jongensennbsp;van de molen weg naar huis. Ik keek nog even achterom. Vanuit de verte keek hij ook naar mij en ik had spijt als haren op mijn hoofd dat ik niet verder had gevraagd. Vandaag was ik niet dapper genoeg. tag:match4me.nl,2010-02-28:/blogs/2012/05/blaren.php 2012-05-12T18:00:06+02:00 2012-05-12T18:00:06+02:00 ennbsp; Ja, op de blaren zitten, natuurlijk ben ik daar bang voor. Want die komen heus op een dag en met dat besef wordt iets eigenlijk al niks meer. Kansloos. Want gevoelens worden begrensd. Krijgen geen ruimte. Dus doven ze. Goed beschermingsmechanisme. Teveel blaren gehad de afgelopen jaren. De plekken zijn dus nog kwetsbaar waar ze eens zaten. Met alle macht dus proberen te voorkomen dat er weer nieuwe komen. Ik zag de film enlsquo;Weekendenrsquo; deze week. Over een one-night stand op vrijdagavond die uitloopt binnen een weekend op een liefdesdrama. Of moet ik zeggen; op een prachtige ervaring die zomaar komt en abrupt weer afloopt omdat de ene man(het is een film over homoliefde) vertrekt naar Amerika op zondagmiddag. De liefde die er bij het wakker worden is, na een heftige nacht vol drugs en drank en seks, komt voor beiden totaal onverwacht. De ene man worstelt nog met uitkomen voor zijn homoseksualiteit en de andere man gelooft na vele avonturen niet meer in de liefde. Dus heeft hij zich er voor afgesloten en een radicale beslissing genomen; emigreren. Ik moest een beetje door alle lijntjes coke en jointjes heenkijken wilde ik me kunnen identificeren met de hoofdrolspelers. Maar ik voelde hun voorzichtige, breekbare gevoelens. Dat er eens in de zoveel tijd heel snel met iemand vertrouwdheid is en dan ook nog passie en humor. Dat is toch het mooiste wat er is? Maar je gelooft het haast niet. Zeker niet als je te vaak blaren hebt gehad. Je wilt niks liever dan je overgeven aan alle heerlijke gevoelens die er bij zoenrsquo;n ontmoeting komen kijken maar iets zegt je dat het niet verstandig is. Je wilt ook niks liever dan verstandig zijn. Maar iets zegt je dat je dit keer dat maar eens wel moet zijn. Want door schade en schande wijs geworden weet je inmiddels dat er voor deze blaren geen pleisters zijn. tag:match4me.nl,2010-02-28:/blogs/2012/05/herkennen-erkennenontkennen.php 2012-05-12T10:40:05+02:00 2012-05-12T10:40:05+02:00 ennbsp; Als ik de blogs hier lees komt er steeds minstens een glimlach om mijn mondenhellip; De oorzaak daarvan kan divers zijn: humoristisch, ironisch, liefdevol, geraakt enz geschreven. Soms heb ik niets met het geschrevene, maar er is altijd wel iets dat (aan) raakt. Wat i.i.g. altijd gebeurt is dat ik een stuk erin herken. Leuk of niet leuk enhellip;.als ik eerlijk ben durf ik te erkennen, dat wat de ander schrijft ook in mij leeft. Ms wel op een andere wijze, maar tochenhellip;. Het is een universeel verlangen van de mens om gezien te willen worden. Als deel van het geheel. Van wie geen kopie bestaatenhellip;enhellip;enhellip;een uniek parel van onvervalste schoonheid. Het leven LEVEN is een proces over herkennen, erkennen, ervaren, loslatenenhellip;het gehele proces gedurende een mensenleven: HEEL de mens, als uniek wezenenhellip;.. Een paar jaar geleden kwam bij mij ineens het inzicht, dat ieder mens eigenlijk hetzelfde wil in welke vorm dan ook: gezieneacute;n worden en zichzelf mogen laten zien. Het onderstaande gedicht ontstond toen van binnenuit mij en sindsdien ben ik echt gaan LEVENenhellip; Als onderdeel van het Geheel..... Geen ontkennen aan.... ennbsp; HEEL de mensenhellip;enhellip;. Herken je mijenhellip;. Als ik verschijn in je blikveld? Wie ben ik dan of wie mag ik zijn. Herken je mijn licht in jou? ennbsp; Erken je mijenhellip;. Als ik je vraag me te zien zoals ik BEN? Erken je mijn vol-ledig samensmeltend vermogen. Erken je mijn licht in jou? ennbsp; Ervaar je mijn HEEL zijnenhellip;.. Als ik je (aan) raak, dieper dan je huid gaat? Voel je mij stromen door iedere vezel. Ervaar je mijn licht in jou? ennbsp; Laat je losenhellip;.. Wat zich niet vasthouden laat? Wat van mij is en jij niet bezit. Laat je mij WEZEN? tag:match4me.nl,2010-02-28:/blogs/2012/05/samen-lachen.php 2012-05-11T14:42:35+02:00 2012-05-11T14:42:35+02:00 De enlsquo;vlindersenrsquo;, waarover ik een goede maand geleden schreef zijn verdwenen. Als dieven in de nacht hebben ze eneacute;eneacute;n voor eneacute;eneacute;n het hazenpad gekozen. Waar ze een maand geleden nog massaal binnen waren gekomen hebben ze nu voor een geleidelijke afgang gekozen. Het gevoel dat ik toen had enlsquo;vlak onder het middenrifenrsquo; werd later door een vriendin geduid als de enlsquo;zonnevlechtenrsquo;, het derde chakra. Nu ben ik alles behalve enlsquo;zweverigenrsquo;, maar het feit blijft dat die zonnevlecht zich bij het begin aardig roerde, bij het afscheid angstig stil bleef. Natuurlijk waren er verschillen, maar die waren stuk voor stuk overkomelijk, of bleken uiteindelijk een verschillende uitleg of omschrijving van dezelfde interesse, wat dat betreft moet je ook dwars door profielen leren te lezen. Ik heb haar enlsquo;de eerenrsquo; gelaten het finale woord te spreken, eigenlijk is het waarom niet aan de orde geweest. Je kunt wel alles proberen te benoemen, te rationaliseren, maar ik denk dat er bij ons beiden een gevoel ingetreden was van enlsquo;net nietenrsquo; en in deze fase van je leven neem je geen genoegen meer met enlsquo;net nietenrsquo;. Ik hoor om me heen enlsquo;jullie gingen ook wel erg snelenrsquo;, dat klopt, we hebben elkaar in de afgelopen maand 22 van de 31 dagen gezien, logisch, bij de luttele reisafstand van 8 minuten. Aan de andere kant, als die afstand 2 uur was geweest waren die 22 dagen in 6 maanden gestopt, waarschijnlijk met hetzelfde resultaat. Elk voordeel enlsquo;hepenrsquo; zenrsquo;n nadeel, en vice versa. Natuurlijk kunnen er nu reacties komen als enlsquo;laten bezinkenenrsquo;, enlsquo;tijd voor reflectieenrsquo; etcetera, aan de andere kant, al het goede komt snel. Ondanks dat reflectie ook een poging tot rationaliseren kan zijn, geeft reflectie me niet zozeer een waarom, maar wel een waarom niet. Tenslotte deden we alles wat ongeveer standaard in een profiel thuis hoort: ondernemen, het goede gesprek, loungen (met het goede glas wijn), vertrouwen, filmpje, uitslapen met ontbijt op bed etcetera, etceteraenhellip;.. Wat ik miste, en wat ik ook zelden in een (dames)profiel als eis/wens tegenkom was de lach. De glimlach, ondeugende lach, schaterende lach, hikkende lach, meesmuilende lach, meewarige lach, plagerige lach, de lach, die slecht via de ogen wordt gecommuniceerd. Lachen zorgt voor de aanmaak van endorfine, serotonine en dopamine, allemaal van die stofjes, die zo heerlijk op het beloningscentrum inwerken, zowel bij de lachende als de ontvanger van de lach. Lachen doe je om en met elkaar, buiten, op de bank, ook in de slaapkamer. Ik denk, maar dan ben ik toch een beetje aan het rationaliseren, dat mijn enlsquo;vlindersenrsquo; verslaafd waren aan die stofjes, en een beetje tekort kwamen. Samen lachen, ik heb het opgenomen in mijn profiel. tag:match4me.nl,2010-02-28:/blogs/2012/05/je-eigen-leven-dragen.php 2012-05-10T16:17:47+02:00 2012-05-10T16:17:47+02:00 Soms zien we elkaar tijden niet en dan ineens lijkt er geen tijd meer te verliezen. Dien en Mart, op hun woonboot aan de rand van de stad. Ik ben er al maanden niet geweest maar we pakken de draad meteen weer op. Met uitzicht over het kabbelend water en een goede fles wijn komt het gesprek vanzelf op het leven en de liefde. enlsquo;Julia, we moeten je nog wat vertellenenrsquo;, zegt Dien en ze lacht naar Mart. Lange Mart met zijn grijze krullen, die warrig alle kanten op staan, gaat er officieel bij staan naast Dien. Zwanger kan het niet meer zijn, denk ik. Wat zou het dan zijn? enlsquo;We zijn van de week getrouwdenrsquo;, zegt Dien en ze kijkt met haar donkere beetje strenge ogen trots naar Mart. Ik verslik me haast in mijn wijn. enlsquo;Getrouwd?! Wat leuk zeg. En dat na 15 jaar samen nog.enrsquo; enlsquo;Jaenrsquo;, zegt Mart. enlsquo;Gewoon voor onszelf om onze liefde te bezegelen. Ik was er nu wel aan toe op mijn 59ste en Dien helemaal hoewel ze nog een jonge blom is met haar 48 jaar natuurlijk.enrsquo; Hij lacht. enlsquo;Ach, dat vind ik mooienrsquo;, zeg ik en ik voel de tranen ineens inennbsp;mijn ogen prikken. Ik geef ze allebeiennbsp;een dikke knuffel en denk aan de worstelingen die ze zijn doorgegaan om het elke keer weer aan te gaan met elkaar. Ik zie de rust die er is. Twee heel verschillende mensen verbonden maar niet versmolten. Eigenlijk zijn ze het enige stel waarmee ik wel zou willen ruilen. Waarvan ik denk, ja dit is een relatie waar ik blij van wordt. enlsquo;En hoe zit het met jou en de liefde, Juliaenrsquo;, zegt Mart. Als hij er zo bij kijkt met een blik, waarvan ik weet dat er een zeer snelle analytische geest achter zit, weet ik dat ik er niet meer onderuit kom. enlsquo;Geen supervisiegesprekken hoor. Daar zit Julia vast niet op te wachten enrsquo;, zegt Dien met een waarschuwende ondertoon. enlsquo;Je bent niet aan het werk nu. Doe dat maar in je praktijk.enrsquo; enlsquo;Dat kan Julia zelf wel aangeven Dien, als ze dat niet wilenrsquo;, bromt Mart. Getrouwd of niet, gelukkig is het gekibbel niet veranderd. enlsquo;Tja, de liefdeenhellip;wat zal ik daar nu eens over zeggen. Misschien wil jij vandaag eens vertellen wat nu het geheim is van een goede relatie, Martenrsquo;, zeg ik gekscherend. Draai ik het gesprek mooi voor mijn neus weg. Maar ik zie al dat hij me door heeft. enlsquo;Volgens mij heeft het vooral te maken dat je je eigen leven echt kunt dragenenrsquo;, begint Mart. enlsquo;Ten minste zo werkte het bij mij waarom het zolang heeft geduurd voordat het echt goed ging in de liefde. Er was geen goede balans tussen afhankelijk en onafhankelijk zijn. Want mensen hebben beiden in zich.enrsquo; Ik draai met mijn ogen en voel al aan wat er gaat komen. Geen vluchtroutes meer. enlsquo;Kijk, als er dan een nieuwe vlam zich bij jou aandient, dan heb je af en toe de neiging teveel van jouw ellende over de schutting te gooien naar de andere kant, Julia. Terwijl je het al die tijd gewoon prima zelf hebt gedaan moet die nieuwe man jou een beetje gaan redden. En het grappige is, als hij je dan gaat redden, dan wil je dat niet want dan komt je onafhankelijkheid weer om de hoek kijken. Elke man wordt daar horendol van want hij begrijpt er niks van. Wil je nu gered worden of niet?enrsquo; enlsquo;Kloptenrsquo;, zeg ik. enlsquo;Ik ben ook heel zelfstandig en ik kan best veel maar ik ben niet alleen maar onafhankelijk. Bij tijden vind ik het allemaal best zwaar. Mijn kinderen opvoeden, ouders verzorgen, genoeg geld verdienen, het huishouden doen. Dan heb ik er even helemaal geen zin meer in, wordt alles me teveel en zak ik door het ijs. En dan wil gewoon gered worden.enrsquo; enlsquo;Ik wil niks afdoen met wat jij allemaal doet en hebt meegemaakt, Julia. En petje af hoe je daar mee omgaat en bent gegaan. Maar prinsen op witte paarden bestaan niet. Alleen mannen die het ook allemaal niet weten en die, net als jij,ennbsp;hun uiterste best doen er wat van te maken. enlsquo;Ach, dat weet ik ook wel natuurlijkenrsquo;, zeg ik en er glijdt een traan naar beneden. enlsquo;Maar ik vind het soms zo moeilijk de goede balans te vinden tussen onafhankelijk en afhankelijk zijn. enlsquo;Zo moeilijk is het nietenrsquo;, zegt Mart. enlsquo;Maar dat weet ik ook nog maar sinds pas hoor. Jouw leven is van jou. Je kunt af en toe hulp erbij vragen, er over vertellen, er soms boos of verdrietig over zijn of juist heel gelukkig. Maar het blijft van jou. Niemand anders kan het voor je dragen, hoe zwaar het soms ook is. En jij kunt dat ook. Dat bewijs je al 46 jaar met aardig succes. En als je dat accepteert dan gaat het vanzelf goed komen in de liefde.enrsquo; enlsquo;Is het zo eenvoudig?enrsquo; vraag ik. enlsquo;Eenvoudig is het nooit want ook de ander moet ergens op die lijn tussen afhankelijk en onafhankelijk zijn jou tegemoet komen. Zijn eigen zoektocht. Maar je hier bewust van zijn, dat is al een enorme stap.enrsquo; enlsquo;En nu wil ik nog een wijntje met kaasenrsquo;, zegt Dien die al die tijd niks heeft gezegd. Ze schenkt de glazen nog eens bij. enlsquo;Laten we proosten op de liefde.enrsquo; En dan is het een hele tijd stil. En we kijken we naar het water, waar de regen honderden kringetjes in maakt. Stil Het is stil in mij zo stil is het nog nooit geweest Heel erg stil Ik kan meer dragen in mijzelf oud verdriet en het verlangen Maar wat ik nooit heb gehad hoeft jij niet te vervangen Ik kan meer rusten in mijzelf vertrouwen hebben, pijn Dat wat er nooit is geweest hoef jij niet meer te zijn Het is stil in mij zo stil is het nog nooit geweest Heel erg stil tag:match4me.nl,2010-02-28:/blogs/2012/05/afscheid.php 2012-05-10T16:04:44+02:00 2012-05-10T16:04:44+02:00 Nu ik toch bezig ben ;-)) Dit gedicht hoort bij mijn blog Draaglijke liefde... ennbsp; Afscheid. Van alle mooie dingen, die voorbij gaan, ben jij er eneacute;eneacute;n, menrsquo;n lieve schatenhellip;.. en dat doet pijn, verscheurt van binnen tot op het bot, besef je dat? ennbsp; Ik heb je in mijn hart gesloten. Je smolt tezamen met mijn ziel. Elke vezel aan jou willen ontblotenenhellip;. tot eneacute;eneacute;nheid onvoorwaardenrsquo;lijk samenviel. ennbsp; De hoogste bergen zijn beklommen en afgedaald de diepste dalenenhellip;. om passionele,zoete dromen, uit hun aller diepste slaap te halen. We hebben elkaar oneindig bemind, tot zelfs de grootste sterren sliepenenhellip;. en zonnestralen ontroerend warm weer onze passie tot leven riepen. ennbsp; Aan al die mooie dingen, lieve schat Zeg ik nu VAARWELenhellip;., opdatenhellip;.. wij onafhankelijk mogen groeien, als liefdevol, sprankelend onderdeel. Beminnende schakelsenhellip;enhellip;, voor eeuwig ten diepste verbonden, binnen het universele geheel. tag:match4me.nl,2010-02-28:/blogs/2012/05/draaglijke-liefde.php 2012-05-10T15:51:36+02:00 2012-05-10T15:51:36+02:00 Toen ik deze uitdrukking las was ik direct terug in het moment waarop mijn leven een lange tijd al volledig op zijn kop stond....Ik moest een een keuze gaan maken hoe ik verder zou gaan, want zenoacute; kon het i.i.g. niet. Alles deed pijn: lichamelijk en geestelijk. De liefde in mij voor die eneacute;ne vroeg om een omzetting.....Ik moest de verbinding-verbroken-fase met mezelf herstellen en omzetten naar draaglijke liefde.... ennbsp; Geen terugweg........ Machteloos keek ze toe. Kijkenenhellip;enhellip;ze kon alleen maar keniacute;jkenenhellip;enhellip;Venoacute;enoacute;r zich zag ze het hoopje mens liggen op de grond. Moe gehuild, uitgestreden, neergevallen, op armen en knieeneuml;n liggend, ineengedoken, bewegingloosenhellip;enhellip;een hoopje mens.Tenminste, het zag eruit als een mens. Het zag er uit alsenhellip;..henaacute;enaacute;r evenbeeld, maar enhellip;.dat kon niet, want zij stond hier en keek toe.En toch was zij het, die daar lag. Henaacute;enaacute;r ziel, die daar lag.Stuk, kapot, ontzield, een ontredderd hoopjeenhellip;enhellip;enhellip;Ze rechtte haar rug en trok haar hangende schouders omhoog.Hier op dit kruispunt lag haar toekomst venoacute;enoacute;r zich. Het had geen zin om nog om te kijken.Ze wist wat er achter haar lag. Ze had die weg zeneacute;lf afgelopen.Was al die eerdere kruispunten zeneacute;lf overgestoken, totdat ze hier was aangekomen.En nuenhellip;..nu op dit kruispunt was er geen oversteek meer mogelijk.Dat wist ze! Ze hoefde alleen maar te kijken naar dat hoopje venoacute;enoacute;r zich om te weneacute;ten!NO RETURNenhellip;enhellip;geneacute;eneacute;n weg terug, geneacute;eneacute;n zijweg, geneacute;eneacute;n oversteek..alleen vooruit !De enige weg, die te bewandelen was lag venoacute;enoacute;r haar.Ook al ontmoeten vele wegen elkaar hier op dit kruispunt, voor henaacute;enaacute;r was er geen keuze.Zo voelde het tenminste en zo wenaacute;s het ook in haar gevoel.Ze ademde een diepe teug lucht in en het hoopje voor haar werd met die inademing naar binnen gezogen.Ze voelde hoe LEVEN door haar aderen begon te stromen en elke cel en vezel meenam op weg naar haar kernenhellip;het begin van alles.Ze keek voor zich uit en zag het pad voor zich liggen. Uitnodigend, stabiel en rustgevend lag het daar voor haar.Ze hoefde alleen maar de stroming toe te laten, die haar lichaam in beweging zette.Even sloot ze haar ogen. Haar boezem zwol op door het openen van haar hart en ze voelde hoe het vervolgens als een warme deken haar ziel omslootenhellip;enhellip;enhellip;.terwijl haar voet de 1e stap vooruit zetteenhellip;enhellip;enhellip;. ennbsp; tag:match4me.nl,2010-02-28:/blogs/2012/05/fonkelingen-uit-ooit-geweest.php 2012-05-09T20:39:02+02:00 2012-05-09T20:39:02+02:00 "U bent altijd opgewekt!" merkte laatst een leerlinge op. Haar gezicht plooit zich in een glimlach wanneer ik binnen haar blikveld treed, en dat zie ik ook bij andere kinderen gebeuren.O, mevrouw, ik heb u zien lopen op het bevrijdingsfestival!" Een meisje wiebelt met rode koontjes naar me toe, ze maakt kleine huppelpasjes van vrolijkheid. Als ze voor me staat, met gebalde vuistjes van opwinding verdwijnen heel even die lichtjes uit haar ogen: "U was wel alleen...""Nee hoor, ik had mijn zoontje bij me, en nog een ander jongetje!"De lichtjes verschijnen weer en ze wuift "tot straks".. Wanneer ik wakker word mis ik je warme lijf tegen me aan. Ik zie op mijn digitale klokje dat het 06.27 uur is en dat het alarm over drie minuten af zal gaan. Ik druk het uit en laat me nog even in de zachte kussens vallen.Wie was jij? Ik denk na en probeer me mijn droom te herinneren. Het vervelende van dit soort dromen is dat ik altijd wakker word net wanneer het echt leuk begint te worden. Echt leuk. Pfffff...Beneden zet ik de waterkoker aan en roer poederwienermelange en suiker tot een papje.De meivakantie is voorbij, de werkweek is weer begonnen.Kleine fragmentjes van de droom passeren slechts ijlings mijn herinnering, vluchtige fonkelingen van warmte, liefde, geborgenheid en opwinding. Ik probeer ze tevergeefs vast te houden en opnieuw op te roepen.Een steek in mijn hart geeft aan wat ik mis in mijn inmiddels al zo lange leven als alleenstaande. De kinderen groeien op, ik vertrek elke ochtend trouw naar mijn werk en vind in de avond soms de tijd wat met volwassenen te praten. Meer lijk ik ook niet nodig te hebben: mijn kinderen, mijn vrienden, mijn familie, mijn werk en een dak boven mijn hoofd. Ik gedij, meestal ben ik opgewekt en vriendelijk.Aan mannen waag ik me niet meer, niet echt, niet in mijn wakkere leven, het is te gevaarlijk. En toch heb ik eergisteren een onverwachte date weten te arrangeren. De lieve man was zomaar bereid helemaal vanuit Verweggistan naar Groningen te komen. Ik ontmoette hem op het station; even snel een drievoudige mondwangwelkomskus en een geel boeket, zomaar aan mij gegeven.De man was lang, slank en een beetje ouderwets en ik stapte naast hem door de straten van mijn mooie stad. We maakten wat grapjes, hij hield de deuren van de horecagelegenheden galant voor me open, we dronken pratend koffie en we namen uiteindelijk afscheid met een wederom drievoudige afscheidskus.Hij had iets fijns tegen me gezegd terwijl we wandelend het filmhuis passeerden, iets dat me een blij gevoel had gegeven: "Misschien kunnen we volgend weekend samen naar de film gaan?" Kleine straaltjes zonlicht beroerden even zijn gezicht en ik lachte. "Wie weet!" Meer was er niet, maar deze korte, beschaafde date bleek vederlicht mijn onderbewuste te hebben beroerd.Even maar.Zoals iemand die blind is geraakt in zijn dromen weer kan zien, zoals een verlamde weer kan bewegen. Zo droomde ik, inmiddels al zo lang alleen, over liefde, geborgenheid en aanrakingen. Een vertrouwd gevoel, een volkomen natuurlijk iets, ergens nog levend in mijn herinnering. Lopend door de gangen van de school begroet ik lachend mijn leerlingen. En kleine vlokjes droom dwarrelen nog om mij heen zoals de sterretjes van een toverstokje in een tekenfilm.... tag:match4me.nl,2010-02-28:/blogs/2012/05/goedemorgen.php 2012-05-09T07:35:59+02:00 2012-05-09T07:35:59+02:00 Zo...even jullie een goedemorgen/goededag en alle goeds toewensen. Ga gewoon genieten op deze stralend grijze dag (hier i.i.g.) en wees blij om al het omringende!! ennbsp; Goedemorgenenhellip;enhellip;enhellip;, Wat ik nog even zeggen wou: Ik hou van mij, ik hou van jou. Soms heel intens, soms maar even, maar altijd vanuit mijn hart gegeven. ennbsp; Goedemorgenenhellip;enhellip;enhellip;, Wat ik je nu wil vragen: Hoe moet ik mij gedragen? Hoe kan ik je nu dienen? Vasthouden of even met je grienen? ennbsp; Goedemorgenenhellip;enhellip;enhellip;, Wat ik je wil laten weten: Je bent een parel van dit heelal. Zul je dit nooit vergeten? Dus hou je niet verborgenenhellip;enhellip; dit is voor JOUenhellip; een heel GOEDEMORGEN !! tag:match4me.nl,2010-02-28:/blogs/2012/05/onbegrijpelijk.php 2012-05-08T22:20:48+02:00 2012-05-08T22:20:48+02:00 Soms begrijp ik niets van mannenenhellip;Zo kwam ik laatst in contact met een man die op mijn profiel reageerde.Er stonden maar 3 woorden in zijn eerste mail. Hallo, leuke dameenhellip; Ik vond dat wel heel minimaal, mede gezien zijn profiel ook al niet al te uitgebreid ingevuld was. Er stond wel een foto bij. Niet dat deze meneer mij direct aansprak, maar ik ben al eens eerder gevallen voor iemand die qua uiterlijk niet gelijk mijn type man leek te zijn, maar die uiteindelijk wel mijn partner werd, omdat hij veel met mij gemeen had en dat we het samen wel heel leuk konden hebben. En deze man woont bij mij in de buurt. Als hij wel leuk blijkt te zijn laat ik een kans schieten, dacht ik. Nou ja, trachtte ik mezelf te overtuigen om een reactie terug te geven, stuur een mail en vraag gewoon of hij iets meer over zichzelf wil vertellen. Ik kreeg een reactie die ik niet verwacht had. Of hij door een jury beoordeeld moest worden of dat het misschien een sollicitatie betrof? Zo had ik het nog nooit bekekenenhellip;Mijn bedoeling was om uit te vinden of we dingen gemeen hebben of om een idee te krijgen met wat voor persoon ik te doen had.Maar eigenlijk had deze man wel een beetje gelijk: we enldquo;solliciterenenrdquo; toch allemaal een beetje naar een plekje naast een leuke man of leuke vrouw? Met nog wat meer over mijzelf vertellen (in mijn profiel staat al een uitgebreid verhaal) hoopte ik dat deze man zich uitgenodigd zou voelen om ook meer over zichzelf te vertellen. Hij gaf namelijk aan wel nieuwsgierig te zijn naar mijn persoon. Ik werd bedankt voor wat ik met deze man gedeeld had, maar ondertussen was ik nog geen steek verderenhellip; Hij vertelde namelijk nagenoeg niets. De laatste mail bevatte de vraag om elkaar eens snel te ontmoeten. Deze man was geen schrijver, maar meer een praterenhellip; Mijn ervaring tot nu toe is dat mensen die weinig vertellen in de mailwisselingen, ook weinig te vertellen hebben als ik met ze afspreek. Het mag duidelijk zijn dat ik hier gemengde gevoelens over had. Ik heb het voorstel niet afgewezen, maar bedacht iets andersenhellip; Ik loste mijn probleem op door mijn telefoonnummer te geven. Dan zou ik kunnen horen of deze man een prater was. Als hij zoenrsquo;n prater is, dan wil hij vast wel met mij bellen, dacht ik. Als het contact dan leuk was, zou ik mijn twijfels aan de kant kunnen gooien en zou ik met hem afsprekenenhellip; Hij moet nu nog bellenenhellip; tag:match4me.nl,2010-02-28:/blogs/2012/05/met-vuur-spelen.php 2012-05-07T18:02:56+02:00 2012-05-07T18:02:56+02:00 ennbsp; Al dagen gaat het hier over oneerlijke profielen, onbeschofte types, vrouwen affakkelen(weer een woord geleerd), geen succes hebben op de markt; kortom over frustraties. Mijn vorige blog werd gewogen en te licht bevonden. enldquo;Vage blog, je hebt betere geschrevenenrdquo; aldus een bekende. Sommige mannen snapten enlsquo;er geen reet vanenrsquo;. Drie keer 1 ster in de beoordeling dan blijft de teller op 1. Ach ja.. Maar van frustratie mijnerzijds was er wat dit betreft geen sprake. ennbsp; Ik snapte zelf mijn blog maar al te goed en door de woorden op papier te zetten werd me duidelijk waar ik mee bezig ben. Met de relatie met mijn lichaam dus. En met mijn geest. Met de samenhang tussen die twee. En vooral met in beweging komen. Daar helpt die tanige meneer me bij. Niks ingewikkelds aan. ennbsp; Wat ik wel heel ingewikkeld vind, en dus frustrerend, is een leuke man vinden. Soms tref ik er dan ineens weer eentje die me in mijn hart raakt. Waar mijn bloed wat sneller van gaat stromen. Wiens woorden me doen opveren. Waarvan ik de vingertoppen nog over mijn huid voel gaan. En dan wil ik ontrafelen wat het is. Waarom deze wel en al die anderen niet? Het is niet eens zijn verschijning. Ik zou hem op basis van zijn foto niet geselecteerd hebben. En al helemaal niet op basis van zijn hobbyenrsquo;s. Ik raakte echter, voor ik foto's en profielen zag, aan de praat met hem en ontdekte zo zijn oprecht geeniuml;nteresseerd zijn. Zijn manier van contact maken. Zijn haast vrouwelijke manier van communiceren. Daarnaast kan ik hem absoluut niet plaatsen. Hij past niet in een hokje. Is niet een bepaald type. Doet verrassende dingen. Is serieus en heel speels tegelijk. Een boeiende man dus. Een lieve man ook. Hij is niet-single maar wel op zoek naar liefde zoals wij allemaal. Hij speelt graag met vuur.ennbsp; Voorlopigennbsp;speel ikennbsp;het spelletje even mee. tag:match4me.nl,2010-02-28:/blogs/2012/05/voor-de-lieve-rede.php 2012-05-06T14:07:22+02:00 2012-05-06T14:07:22+02:00 Vanochtend zag ik bij toeval een staartje van het programma 'Het Vermoeden', een gesprek over spiritualiteit bij de IKON. Heel mooi. Te gast was Tanja Jadnanansing, o.a. intiatiefneemster van het project 'Voor de lieve rede'.ennbsp; Ze organiseert debatten over hoe angst en wantrouwen - waarvan er veel te veel is in onze samenleving - omgezet kunnen worden in vertrouwen en respect, ja zelfs liefde.ennbsp; Ze vertelde hoe een ontmoeting met een buschauffeur die begon met chagrijn en zelfs regelrechte discriminatie uitmondde in een goed, verrijkend gesprek. Dat kwam doordat ze niet in een defensieve reflex schoot toen haar vriendelijke begroeting beantwoord werd met een racistische opmerking.ennbsp; In plaats daarvan vroeg ze hem waar zijn pijn zat.ennbsp; Dat lijkt heel zweverig, maar daardoor ontstond er wel een echte dialoog die wat opleverde. Het lukt me niet om in dit blog een link op te nemen, maar kijk even naar het programma of naar de youtube-filmpjesover 'voor de lieve rede'. Ik moest hier aan denken toen ik net de blogs van Possess en Joyfull las.ennbsp; Weer gaat het over het gebrek aan fatsoen en de oneerlijkheid die op deze site welig tieren. Sandor schreef er deze week ook al over.ennbsp; Het is helaas allemaal waar.ennbsp; Zoals ik in een persoonlijk bericht aan Sandor schreef: ik ben tijdens een jaar internetdaten al meer onbeschoftheid tegengekomen dan in mijn hele echte leven. Vreemd is dat. Maar wat doen we eraan?ennbsp; Ik stel voor dat we een tegen'offensief'ennbsp; openen. Ik herinner me een liedje uit de Singing Detective met daarin de strofe: accentuate the positive, eliminate the negative. Een aansporing die ik graag aanneem.ennbsp; Kunnen we (ook) gaan bloggen over de leuke aspecten van het online daten? Kunnen we positieve ervaringen delen?ennbsp; Kunnen we eerlijk zijn over de dingen waar we tegenaan lopen bij het ontwikkelen van een nieuwe relatie? Nu moeten we het vaak doen met de jubelende succesverhalen of met blogs over teleurstellingen. Dat hoeft allemaal niet alleen via de blogs en de reacties daarop. Het mooie van M4M is dat het, naast de blogs, mogelijkheden biedt voor uitwisseling tussen leden die niet gericht zijn op een date.ennbsp; Soms krijg je er zowaar een gevoel van gemeenschap van. En dat vind ik dan weer heel positief. Een beginnetje? ennbsp; tag:match4me.nl,2010-02-28:/blogs/2012/05/de-wolf-in-schaapskleren-woorden.php 2012-05-06T10:48:10+02:00 2012-05-06T10:48:10+02:00 ennbsp; ennbsp; ennbsp; De wolf-in-schaapskleren-woorden. Hoe moeilijk kan het zijn om je eerlijk te profileren in je profiel op een datingsite? Wat denk je te winnen met opgepoetste enldquo;waarhedenenrdquo; ? Eigenlijk zou ik het best wel leerzaam vinden als mensen op bovenstaande vragen eerlijk antwoord zouden durven geven. Dat zou getuigen van openheid, eerlijkheid en kracht. En dat maakt vlgs mij duidelijk voor alle partijen waar iemand staat. Als je je inschrijft op een dating site dan heb je behoefte aan een date ;-))enhellip;., maar het kan ook zijn dat je gaat voor vriendschappen/contacten en God knows wat nog meer. Ik doe een voorzichtige conclusie dat het veel mensen gaat om het God knows wat nog meer. Wat mij betreft is alles okay als je dat ook kenbaar maakt. Hoe moeilijk blijkt het te zijn voor velen om open en eerlijk te zijn. En waarom? Wie ben je voor de gek aan het houden? Ik ga van het principe uit: What goes around comes around.... Jammer vind ik het wel. Zonde van je tijd is het ook, maar jaenhellip;.je kunt op vele manieren je leven invullen en daar hoort spelletjes spelen ook bijenhellip; Ik heb geen idee welke strategieeneuml;n gehanteerd worden bij welke spelen. Ik wil het denk ik niet weten ookenhellip;.alhoewelenhellip;.het zou wel makkelijk zijn als die wolf-in-schaapskleren-woorden op mijn scherm verschijnen ;-)) Gelukkig ben ik behept met een soort voelspriet, die door die schaapskleren heen kan prikken. Het duurt soms wel even, maar het lukt eigenlijk altijd wel snel genoeg de geur van onechtheid te ruiken bij het steeds meer dichterbij komen van het onschuldige schaapje. Soms volgt er nog even een lieflijk toneelspel van het onschuldige aapje, alvorens hij met de staart tussen de poten wegrentenhellip;.. Meestal is het schaapje ineens verdwenen. Tenslotte kun je alles verwachten bij toneelspelen, nietwaar? Bovenstaande gedachten waarden al even rond door mijn hoofd en ik werd nu getriggerd door de blog van mijn onderbuurvrouw om het ook papier te zetten. Ik ga maar weer verder met mijn leven te leven in oprechtheidenhellip;. Altijd al geweten dat ik geen ster zou worden in toneelspelenenhellip;. Wie weet kom ik de echte wolf tegen onderwegenhellip;enhellip;iemand die in zijn eigenheid/zijn kracht durft te staan!.....Ja, daar zou ik zomaar blindelings op willen kunnen vertrouwenenhellip;. tag:match4me.nl,2010-02-28:/blogs/2012/05/rijp-voor-de-ware.php 2012-05-06T01:39:51+02:00 2012-05-06T01:39:51+02:00 Het meest spectaculaire op date gebied in de afgelopen weken is wel dat de man die ik ooit als allereerste een berichtje stuurde, nu in de lijst enlsquo;Wie bezocht mijn profielenrsquo; stond. Ik kreeg het er warm van. Alles was spannend toen. Het afwachten of ik een reactie zou krijgen en ook, dat het niet meteen een afwijzing was. Het werd doodgriezelig toen ik hem super beleefd een sms-je stuurde of het uitkwam dat ik zou bellen. Het bellen zelf vond ik heel gezellig. Aardige man! Ik voelde me niet eens heel ongemakkelijk dat ik een beetje verlegen was! Hij kon, zo leek me, dwars door de telefoon heen enlsquo;horen en zienenrsquo; dat hij met een beginner te maken had. Hij ging er lief en voorzichtig mee om, vond ik. Zelf was hij al een aantal jaren aanwezig op datingsites. Dan is ie vast wel een keer rijp om de ware te ontmoeten, dacht ik tevreden. Het eindigde met een vage afspraak om nog een keer te bellen na zijn vakantie. Dat het vaag was, had ik niet door. Ik heb er de hele week wakker van gelegen, maar wat er kwam: geen telefoontje. Sukkel die ik was, trok ik daar niet mijn conclusie uit. Met veel gezeur heb ik er zelfs nog een date uitgesleept. Ik was echt niet van deze tijd, iemand noemde me zelfs een stalker (heel erg natuurlijk), maar kom op, wees dan gewoon duidelijk!!! Het gebeurt vaker: de methode van het kluitje en het riet. Kom ik dan zo gevoelig over? Zeg gewoon: enldquo;ik vind ons niet bij elkaar passenenrdquo; of whatever, maar beloof niets!! Eeneacute;n briefje, twee telefoontjes, eneacute;eneacute;n date en daarna nog een hele rits briefjes en uiteindelijk gooide ik het bijltje erbij neer. Die man moet echt opgelucht zijn geweest, dat hij van me af was. En dan ineens zie ik hem jaren later niet eneacute;eneacute;n keer, nee twee keer in mijn lijst met kijkers staan. Even gaat het heel idyllisch door me heen dat hij tot inkeer moet zijn gekomen en dat zenrsquo;n enlsquo;wilde-date-harenenrsquo; voorbij zijnenhellip;. en dat hij oprecht geeniuml;nteresseerd is. Maar nee, denk ik inmiddels cynisch, hij zit vast even zonder en wil gewoon alleen maar zien of ik voor een keertje toehap. Het geval van de makkelijke prooi. De kat in het bakkie. De warmte verdwijnt. Komt dat door mijn eeuwige, niet te vermurwen argwaan, of omdat het gewoon de realiteit is? Soms weniacute;l ik niet wijzer worden. Inmiddels is hij alweer uit de lijst verdwenen, ik heb hem laten gaan. tag:match4me.nl,2010-02-28:/blogs/2012/05/online-dating--mijn-ervaring.php 2012-05-04T11:45:07+02:00 2012-05-04T11:45:07+02:00 Zoenrsquo;n 2 jaar terug zat ik al bij match4me en nu ben ik sinds 2 wekenterug. Ik had toen een gemengde indruk. Positief vind ik de opmaak vande site. Alles is heel overzichtelijk, je kunt je profiel leukopschrijven en het lijkt erop, dat de mensen een serieuze poging doenom op zoek te gaan. Maar: wat was het toch ingewikkeld om contact metde dames te maken! Toen stuurde ik veel persoonlijke berichten. Deeerste twee drie berichten waren nog erg lang: ik vond toen spontaantwee drie vrouwen, die een interessant profiel hadden ingevuld, zezagen er ook leuk uit, en ik kreeg inderdaad reactie. Deze reactiesleken, en terugkijkend heel begrijpelijk ook, op reacties vanmedelijden: enldquo;ah je hebt een hele aardige mail geschreven, bedanktenrdquo;.Dan gaven ze nog antwoord op de een of ander vraag en concludeerdenmet enldquo;Ik denk niet, dat je mijn type bent, geen interesse dus, veelsucces op m4m!enrdquo;. Dit waren dus fatsoenlijke reacties en zo leerde ik, dat lange mailsgewoon nutteloos zijn en misschien juist enldquo;spookyenrdquo; kunnen overkomen. Ikging de volgende mailtjes inkorten maar hield ze persoonlijk. Ik leesdus altijd een profiel goed door en ga op een paar dingen in, die mijnaandacht trekken. In totaal was ik 9 maanden volledig lid en had 8leuke contacten met mailtjes uitwisselen waarvan 3 tot een afspraakleden. Hoeveel berichten ik toen schreef, weet ik niet meer zeker,maar geschat 15 tot 20 berichten per positieve reactie. Twee dameshadden zelf het initiatief genomen, waarvan ik met eneacute;eneacute;n een afspraakregelde. Wat me tegenzit bij deze, is niet, dat er weinig positieve reactiekomt, maar vooral dat er bij ruim 80% gewoon niets terugkomt van dedames. Het kan toch niet te veel gevraagd zijn, om in ieder geval deenldquo;geen interesseenrdquo; knop te drukken? Zo weet je dus tenminste snelgenoeg, dat er niets te verwachten is. Waarom doen ze zo? Ik snap hetniet en voel me behandeld als een enge stalker of zo, die je maarbeter gewoon negeert zolang het kan. Dames, jullie kunnen vervelendegasten blokkeren op deze site en bezwaar bij m4m indienen. Dus evenherhalen: heb je geen interesse, druk alsjeblieft het knopje! Nou, toch heb ik zoiets van eneacute;eneacute;n reactie per 20 persoonlijke berichten,is dit echt hoe het hier gaat? Zeker, er zijn wat dingen op die je nogkunt letten. Bijvoorbeeld schrijf ik geen berichten aan dames die langniet meer ingelogd waren. Dit zijn meestal dode profielen van damesdie een keer gratis hebben ingeschreven, maar eigenlijk niets daarmeedoen en het blijkbaar ook niet nodig vinden hun profielen weer weg tehalen. Dan let ik natuurlijk ook op de zoekleeftijden van de dames.Mijn gevoeld lage aantal reacties is dus ook niet aan het enlsquo;oude bokwil groen blaadjeenrsquo; effect verschuldigd. Dus dit allemaal wetend, ging ik 2 weken geleden weer inschrijven.Mijn profiel word redelijk goed bezocht (60 keer bekeken, blijkbaar),16 persoonlijke berichten zijn verstuurd. Maar nog geen enkelepositieve reactie (behalve een interesse bericht van een dame die hemstuurde voordat ik mijn profiel had ingevuldenhellip; dus ik weet niet, lijktme een beetje raar). 2 dames wisten de enlsquo;geen interesseenrsquo; knop tevinden. 5 hebben de bericht niet eens geopend, hoewel ze wel weeringelogd waren. 1 profiel lijkt inderdaad op dit moment niet gebruiktte zijn (jammer, want deze ziet er echt heel lief uit :o). 7 dameshebben naar aanleiding van mijn berichtje mijn profiel bezocht, maarhebben verder op geen enkel manier gereageerd. 1 dame wist het helemaal te toppen: ze schreef, dat ik niet zoenrsquo;n langemail hoef te sturen, want het is tijdverspilling, en ik zou betereerst even checken, of enuuml;berhaupt interesse bestaat. Huh? Ok, ditberichtje was ietsjes langer dan de meeste andere die ik stuur, maar 2alinea met in totaal iets van 200 woorden, is dit echt te lang? Zoietskost me 5 of 10 minuten enmdash; schrijven hoort bij menrsquo;n werk, hoogopgeleid,weet je ;-). Tijd die ik het waard vind, om een vrouw op m4m tecontacteren. Maar ja, ze heeft gelijk, in haar geval was het duidelijkzonde van de tijd. Dus, hoe ga ik hiermee om? Ik hoor blijkbaar bij dit soort mensen, diede fout bij zichzelf beginnen te zoeken en wat moet je anders, als ermaar amper feedback is. Mijn berichtjes lijken niet helemaal fout tezijn, want de vrouwen die mijn berichtjes lezen, gaan inderdaad mijnprofiel bekijken. Zouden ze toch niet doen, als ik als een sukkeloverkom, toch? Mijn profiel bevat leuke fotoenrsquo;s. Goed, ik ga er evenvan uit, dat George Clooney en Brad Pitt beter dan ik er uitzien. Maarik ben sportief, kerngezond, zie er goed uit, gemiddelde lengte,helemaal niet kaal. Dus, ik verwacht niet iedervrouws type te zijn,maar er is niets mis met me. Is het dan het profiel? Is het te veeltekst en haken ze daarom af? Of is het onhandig geschreven? Ah,richtig! Ich bin Deutscher! Dus ging ik dit even melden, om taal enspelfouten een betere verklaring te geven. Of is Duits-zijn ook eenvan de dingen, tegen die snel gefilterd word in deinternet-dating-supermarkt-situatie? In het echte leven speelt hetvrijwel nooit een rol. Soms hoor je de typische grappen en clicheneacute;smaar die ben je in de directe situatie binnen seconden kwijt. Danbegin je het profiel te herzien en weer te herzien, om het wat warmerte maken. Iets bijvoegen hier en weghalen daar. Ik sta bijna op hetpunt om het met een goede Nederlandse vriendin te herzien. Ze wilgraag dat ik iemand vind ;-), dus ik denk ze zal het een goed planvinden. Ok, ten slotte voor deze aflevering: 2 weken op M4M is natuurlijk ergkort. Dit is duidelijk. Maar aangezien de meeste mensen je profielbekijken, wanneer je net ingeschreven bent, is die periode wel eengoede indicator. Dus ik begin het raar te vinden. Aan de andere kantheb ik wel de tijd en blijft M4M eneacute;eneacute;n kanaal om erin te surfen,misschien komt er iets van. Bovendien ga ik uit. Zo heb ik tot nu toetoch al mijn relaties en vriendschappen opgebouwd. Dus, eens kijkenwat er gebeurd, blijven lachen om jezelf, het internet daten, demensen, en het soms wel gekke leven. tag:match4me.nl,2010-02-28:/blogs/2012/05/de-routine.php 2012-05-03T21:58:59+02:00 2012-05-03T21:58:59+02:00 Ledenpagina. Blogs van leden - wat een mooie weer van Julia28. 5 sterren vegeven. Wie bezocht mijn profiel? Hmm, niemand nieuw sinds een paar dagen terug. Laatste 50 inschrijvingen - hee, een leuke nieuwe meneer, dicht in de buurt! Foto zichtbaar maken - kijken of hij kijkt. Ben benieuwd -afwachten maar. Zoeken op naam.ennbsp; Zou die leuke meneer van een maand geleden inmiddels weer actief zijn? helaas niet. Het is weer mooi geweest, verder met het gewone leven. Ledenpagina. Uitloggen. ennbsp; ennbsp; ennbsp; tag:match4me.nl,2010-02-28:/blogs/2012/05/een-gewoon-mens-dat-verwacht-je-niet.php 2012-05-03T21:36:21+02:00 2012-05-03T21:36:21+02:00 ennbsp; enlsquo;Intelligent, humoristisch, lang, dynamisch, actief en sportief, niet alledaags, veel lezen en ook veel lachen, enorm creatiefenrsquo;, lees ik. enlsquo;Gezond en erg succesvol in mijn werk. Ik hou van avontuur en actie. Maar ook van stijl en klasseenrsquo;, gaan de teksten verder. enlsquo;Ik hou van prachtige huizen (ja wie niet?)ennbsp;en Bali en misschien straks van jou.enrsquo; Op de ene foto lacht mij een aardige meneer, op een glossy foto, toe. Hij heeft een trendy bril en een smetteloos wit overhemd aan. En op de andere zie ik een meneer die relaxt tegen een sportwagen aanhangt. Zelf hang ik nooit tegen mijn bestelbusje aan. Ik zou ook niet weten waaromennbsp;maar het is misschien een idee voor een foto. Verder lees ik; enlsquo;Ik lees veel behangboeken.enrsquo; Bedoelt hij nu boeken met teksten over behang? Ik zet mijn leesbril nog eens recht. Ja, het staat er echt. Dat maakt het dan wel weer bijzonder. Iemand die behangboeken leest. Zeker niet alledaags maar verder zijn deze mannen bijna te perfect om echte mensen te kunnen zijn. Ik kijk nog eens goed naar de fotoenrsquo;s. Zou hij zijn witte overhemden zelf strijken? En wie zou de foto genomen hebben? Met zelfontspanner of is hij speciaal naar de fotograaf gegaan om een zo nonchalant mogelijke pose te krijgen? Voor de zekerheid pak ik mijn eigen tekst er nog eens bij. Heb ik ook een reclamefoldertekst opgeschreven? Tja, ik moet toegeven het hangt er wel een beetje tegenaan. Vooral die laatste zin enlsquo;Denken in oplossingen en altijd weer opstaan wat er ook gebeurd.enrsquo; Klinkt bijna als de managementtrainingen die ik zelf verzorg. enlsquo;Denken in oplossingen!enrsquo; Brrr. Gewoon eng. Of ik er nooit helemaal doorheen zit. Jankend van ellende, bij wijze van spreke, het behang van de muren trek als de draaglast mijn draagkrachtennbsp;dreigt te overschrijden. Het is eigenlijk maar gelukkig dat ik geen behang heb en ook geen boeken over behang trouwens anders had ik echt een probleem. Verder staat er ook niks in mijn tekst over de fase waar ik nu in zit. enlsquo;De sandwichfaseenrsquo; zal ik maar zeggen, ingeklemd tussen ouders die steeds meer zorg nodig hebben en de zorg voor mijn eigen kinderen, een 17 jarige puber met eigenwijs vriendje op zoek naar zichzelf en een heel druk nog basisschool jongetje. Ze vragen behoorlijk wat van mijn tijd en energie dat ik soms denk enlsquo;Help, wie zorgt er nu eventjes voor mij?enrsquo; Dat is niet erg maar het staat niet in mijn reclametekst. En dan heb ik het nog niet eens over mijn leuke maar drukke baan. Dat ik al sinds mijn studententijd na een avondje stappen patat met mayonaise in bed eet omdat het een soort van vrij gevoel geeft. En ook mijn psychotische ex-man staat niet beschreven. Die heel af en toe bij mij op de bank zit en dan bijv. denkt dat er vogels in mijn keukenkastjes zitten omdat hij de hele tijd fluitgeluiden hoort. En verder vriendinnen die regelmatig half overspannen en huilend aan de deur staan omdat hun huwelijk op de klippen dreigt te lopen en dan verwachten dat ik ze een paar nachten in huis neem. Dat krijg je als verse vriend er uiteindelijk gewoon allemaal gratis bij. Kortom geen verkoopteksten voor bij mijn profiel. Daar gaat geen man op schrijven. Echt neem dat van mij aan. Daarom heb ik er maarennbsp;een mooi gedicht bij gezet. Voor sommige mannenennbsp;misschien wat zweverig, maar dat is dan maar zo.ennbsp;ennbsp;Ikennbsp;hou nu eenmaal gewoon van mooie gedichten omdat ze soms iets in woorden vangen wat in een gewone tekst niet zo goed lukt. ennbsp; En dan mijn fotoenrsquo;s. Nu we toch bezig zijn. Op geen enkele foto is mijn buikje goed in beeld of een beginnende onderkin. Ook zie je niks van alle fysieke ellende die ik de laatste tijd achter de rug heb van door mijn rug gaan tot aan een bot ontsteking in mijn voet en een, in eerste instantie, mislukte wortelkanaalbehandeling. Kommer en kwel die gelukkig weer achter de rug is maar als je mij met die stralende glimlach ziet vermoed je echt geen mislukte wortelkanaalbehandeling. Het lijkt meer op een promotie voor een bekende tandpasta. Kortom achter mijn profiel en mijn fotoenrsquo;s zit een gewoon mens met al een heel leven. Een koffer vol bagage die ik zo goed mogelijk probeer te dragen. Soms is het meer voortslepen en soms gooi ik hem met veel humor lachend in de lucht en gaat het als een zonnetje. Maar van een man in een hagelwit overhemd word ik een beetje argwanend. Wat zie ik niet wat er toch is? Heeft hij misschien smetvrees of iets anders? En bij een man die tegen een sportwagen leunt denk ik, heeft hij misschien een egoprobleem? En bedoeld iemand die steeds schrijft zo stabiel te zijn niet gewoon een beetje saai eigenlijk? Kortom prachtige profielen en schitterende fotoenrsquo;senhellip;enhellip; Uiteindelijk blijken het toch gewone mensen met al hun eigenaardigheden en onhebbelijkheden, met lieve kinderen die soms strontvervelend zijn en ouders of geen ouders, huisdieren en rare hobbyenrsquo;s en het wordt de kunst daar mee te dealen. Daar gaat het vooral over. Lukt het om daar mee te dealen?ennbsp;En tot die tijd droom ik nog even weg bij al die mooie profielen en fotoenrsquo;s en lach nog maar eens om mijn eigen profiel. Als ik mijzelf tegen zou komen zou ik in elk geval zeker schrijven. Gewoon te leuk om waar te zijn. Echt! tag:match4me.nl,2010-02-28:/blogs/2012/05/eng.php 2012-05-02T09:17:01+02:00 2012-05-02T09:17:01+02:00 Wat vond ik het eng om mijn eerste blogs te schrijven en op M4M te zetten. Pfffenhellip;.. Het gevoel mij bloot te geven, kwetsbaar, naaktenhellip;. Het stond mij totaal niet aan. En toch heb ik het gedaan. Met angstzweet in mijn handen heb ik mijn blog geplaatst. Waarom ik het dan doe terwijl ik het zo eng vind? Tot een paar jaar terug heb ik me nooit echt kwetsbaar durven opstellen. Nooit heb ik helemaal open durven zijn naar anderen. Ja, uiteraard durfde ik me bij de een wel kwetsbaarder op te stellen dan bij de andere, maar nooit volledig open. Ik wilde altijd aardig gevonden worden, wilde mensen niet voor het hoofd stoten, wilde niet raar zijn in de ogen van anderenenhellip;. Muren om mij heen om maar niet gekwetst te wordenenhellip; Afstand houdenenhellip; ik was er heel goed in. Door op te schrijven hoe ik bepaalde dingen over het single-zijn ervaar, en ik daarop be- en veroordeeld kan worden, voel ik mij kwetsbaar. En dat is eng. Heel eng. Nu kan ik er voor kiezen niet een blog te schrijven. Toch doe ik het wel, en laat ik mezelf een stap zetten, die ik niet zo snel neem, omdat het tegen mijn normale doen indruist. Dit in de hoop te merken dat het allemaal niet zo eng is en dat het zelfs leuk is. Die hoop werd een tijdje terug helemaal weggeslagen. Ik kreeg twee persoonlijke berichten van een man naar aanleiding van mijn eerste twee blogs. Hij stelde dat ik M4M bevuil. Ik zou niet opzoek zijn naar een serieuze relatie en M4M is een site van gelijkgestemden, dus ik moest me uitschrijven volgens deze man. Het voelde als een steek in mijn hart, een aanval op mijn persoon, op wie ik ben. Ineens voelde ik me heel klein en kwetsbaar. enldquo;Zie je nou wel dat het terecht was om het eng te vinden!!! Ik had nooit aan die blogs moeten beginnen. Ik stop er mee!enldquo; Dit waren mijn eerste reacties op wat die man te melden had. Maar stoppen kon niet, vond ik. Dan zouden mijn karaktertrekken waar ik minder blij mee ben, enlsquo;winnenenrsquo;. En die man ook. En dat wilde ik beide niet! Met mijn derde blog dacht ik het dan ook maar even luchtig te houden. Nu kan ik best goed over koetjes en kalfjes praten, maar zoenrsquo;n luchtig geschreven blog over nietsenhellip; dat past eigenlijk niet bij mij, merk ik. Dan toch maar mijzelf, voor mijn gevoel, bloot geven en kwetsbaar opstellen. En gewoon schrijven over de dingen die meniacute;j bezighouden. Juist door aan te geven hoe ik ervaar en voel, maak ik contact. En blijkbaar doe ik dat goed, anders had die man nooit zo gereageerd. Elke reactie is goed, want het betekent dat ik diegene heb geraakt. Voorlopig zal ik het nog wel eng blijven vinden, zoenrsquo;n blog op M4M. En misschien wel altijd. Oude gewoontes zijn moeilijk af te leren.ennbsp;Ik merk dat het open zijn tijdens een date en andere ontmoetingen mij alleen maar leuke en goedeennbsp;dingen brengt. En open zijn in een blogenhellip; dat wordt al wat minder eng. tag:match4me.nl,2010-02-28:/blogs/2012/05/onzekerheid.php 2012-05-01T21:31:30+02:00 2012-05-01T21:31:30+02:00 De Blog van Possess (Verlegenheid) was voor mij enigszins herkenbaar. Ik zou ook het liefst weglopen van feestjes waar ik geen bekenden zie. En zeker als ik daar alleen heen moet. Het liefst zou ik dan helemaal niet gaan. Ik ben normaal gesproken helemaal niet verlegen of onzeker, maar dit zijn van die situaties waar ik ook niet zo goed mee om kan gaan. ennbsp; Zo werd ik onlangs nog in verlegenheid gebracht. Met 2 vrienden van mij ben ik afgereisd naar de bollenstreek om een rally te rijden met nog zoenrsquo;n 50 eigenaren van hetzelfde merk en type auto dat ik rijd. We verzamelden bij de Keukenhof en van daaruit vertrok de rit, waarbij we onderweg de antwoorden op een aantal vragen moesten zien te vinden. Daarmee waren punten te verdienen. Met veel plezier reden we de rally. De sfeer onder de deelnemers wat opperbest als we elkaar onderweg zagen en bij terugkomst bij de Keukenhof. Mij was al direct opgevallen dat er een team van de televisie aanwezig was om de autoenrsquo;s te filmen en natuurlijk kwamen ze onze kant op om de prijsuitreiking te kunnen filmenenhellip; Angstvallig deed ik mijn best om op te letten dat ze mij niet zouden komen interviewen. Dat lukte prima. Maar toen begon de prijsuitreikingenhellip; Als eerste moest ik op komen draven, omdat ik de derde prijs gewonnen had. Daar moest ik door alle mensen heen naar voren om mijn prijs op te halen en dat terwijl er gefilmd werd. Help! Snel naar voren de prijs ophalen en dan zo snel mogelijk weer naar buiten! Zo gezegd, zo gedaan. Pfffenhellip; dat heb ik overleefd dacht ik nog. De andere prijzen werden uitgereikt en daarna kon de borrel beginnen. Dacht ikenhellip; Er moesten ook nog persfotoenrsquo;s gemaakt wordenenhellip; De drie winnaars, waaronder ik, moesten voor de autoenrsquo;s op de foto. Nee henegrave;enhellip; Uiteindelijk had ik dat ook achter de rug en kon ik weer in de anonimiteit verdwijnen. Ik heb me weer over mijn angsten heen gezet. Dat geeft een goed gevoel. Het deed me denken aan het moment dat ik afstudeerde. Toen moest ik mijn Paper (scriptie) presenteren op een symposium. Ik had er vreselijk tegen op gezien, maar toen ik het achter de rug had was ik zo trots dat ik dat toch maar gedaan had! Dat zelfde gevoel had ik nu weer. Ik ben trots dat ik dit gedaan heb en de beker staat te pronken in de woonkamer. Ik neem me voor me er nooit meer druk om te maken als ik het middelpunt van de belangstelling kom te staan. Maar eigenlijk weet ik nu al dat dat waarschijnlijk niet gaat lukkenenhellip;